Emoties en zo

A. en ik hadden vanavond eigenlijk een verjaardagsfeestje van de vrouw van de Zwitserse ambassadeur, maar hadden geen zin meer om nog te gaan na een eerste dag retraite en een avond Halloweenviering met de vier kinderen (de jongste drie fraai uitgedost) op de Amerikaanse school. A. ligt dus nu net als de kinderen lekker te slapen, ik zit 's avond laat, met een lekker glas rijstwijn (een soort thuisgestookte sake die onze werkster, van de niet-islamitische Garo minderheid, van haar vakantie voor me had meegenomen), dit stukje te schrijven. Straks nog wat lezen in mijn biografie van Churchill. Dit zijn, met het avondeten met de kinderen, de mooiste uren van de dag.

De weekendcursus met de Australische monnik uit Nepal, Lobsang Namgyel (zijn aangenomen naam), gaat over 'afflictive emotions', emoties die je perspectief en kijk op de wereld negatief beinvloeden. Boosheid, jaloezie, trots (de verkeerde soort trots dan), e.d zijn maar enkele voorbeelden - de Boeddha onderscheidde er niet minder dan 84.000!

Namgyel's aanpak is bui-ten-ge-woon toegankelijk, misschien wat te populariserend voor mij, maar in het algemeen zeer succesvol, ook bij de circa 30 mensen die op dit onderricht in een flatje zijn afgekomen. Misschien door mijn academische achtergrond als klassiek filoloog en filosoof (hoewel al weer een hele tijd geleden) vind ik het ook leuk om meer theoretisch en teksthistorisch in die dingen te duiken (Shantideva's 'Way of the Bodhisattva' bijvoorbeeld). Maar in populariserende vorm of anderszins, ik ben de afgelopen jaren steeds meer waardering en genegenheid gaan voelen voor veel van de boeddhistische psychologie, die over het algemeen praktisch en common sense is (op het concept van reincarnatie (en karma) na, waar ik zelf geen snars van geloof - dit in tegenstelling tot A. en de kinderen, voor wie reincarnatie vanuit hun hindoeistische achtergrond gefundenes Fressen is). Sommige boeddhistische principes probeer ik in mijn werk en leven toe te passen, al blijft de discrepantie tussen nobele beginselen en de realiteit en druk van het dagelijkse werk spanning opleveren.

Ik was bekaf, door veel stress en de nodige afflictive emotions op het werk deze week (ik heb met name nogal een keel opgezet naar het hoofdkwartier toe de afgelopen weken - overigens naar collega's die ook hun uiterste best doen), en merkte dat zodra ik me na een uur onderricht wat kon ontspannen en de lesstof wat tot me begon door te dringen. De intensieve zwemtraining deze week zal ook meegespeeld hebben - ik begon in te soezen. Ik ben tijdens de lunchpauze er even tussenuit gepiept om thuis een uurtje te dutten. Da's nog altijd beter dan de vorige retraite, toen ik tijdens een meditatieoefening stiekem in een belendende kamer ben gaan liggen pitten. Niemand heeft er wat van gemerkt - veel mensen mediteren met hun ogen dicht  ;-), maar A. geneerde zich dood toen ik 't haar vertelde. Hopelijk blijf ik morgen de hele dag op de been.

Waarom negatieve emoties op het werk? Grote dossiers, met in potentie en op termijn een impact op het leven van tienduizenden, misschien honderdduizenden mensen (en in een enkel geval vele miljoenen, maar het voert te ver om dat allemaal toe te lichten hier), moeten door een grote bureaucratische machine geduwd worden. Daar ben ik maar een radertje in, maar een radertje dat veel herrie maakt en soms sneller probeert te draaien dan de andere wieltjes (geen fraaie beeldspraak, ik weet het). En dat gaat soms van 'au'.

De keuze tussen respect en 'loving kindness' (liefhebbende vriendelijkheid) voor anderen en hun werk enerzijds, en de wil (en verantwoordelijkheid) om door te duwen en dingen te versnellen anderzijds, levert spanningen op die me soms zwaar vallen. Ik vond het geruststellend om vandaag, in dialoog met Namgyel, te beseffen dat 'harsh speech' aanvaardbaar kan zijn zolang de motivatie erachter goed is. Dat laatste hoop ik dan maar, maar ik denk eigenlijk van wel. Natuurlijk heb ik misplaatste momenten van trots of een net iets te gestreeld ego om een bureaucratische overwinning, en daarentegen oprechte ergernis, soms woede, wanneer de dingen niet gaan zoals (ik vind dat) het moet; maar ik slaag er geloof ik redelijk in om het grote verband en het uiteindelijke doel in het oog te houden: meer, betere en directere actie voor de allerarmsten, en het onderste uit de kan halen met de beperkte middelen waarmee we werken: zo'n 100 miljoen euro per jaar (lijkt veel, maar is het niet als je naar de noden kijkt).

Na 7300 en 7000 meter op maandag- en dinsdagochtend heb ik er op woensdagavond nog een 8000 meter uitgeperst, gewoon ruim twee uur continu doorpeddelen (borstcrawl). Nogal saai, maar zonder pijn in nek of rug (alleen een beetje stijfheid nadien), en eigenlijk ieder dag wat gemakkelijker, wat een prettige verrassing was. De vierde aflevering is er simpelweg niet meer van gekomen deze week, maar ik ben verder wel tevreden. De komende weken weer op intensiteit trainen, iets minder lang, maar meer sprint, interval en variatie in de slagen.

Coach Marcel van der Togt heeft naar de trainingsopzet gekeken die ik voor periode tot augustus heb opgesteld (met name de opbouw van de maandpieken), en zijn zegen gegeven, al valt er nog veel op details te sleutelen. We moeten ook nog samen nadenken over een 'koudwaterstage' in april of mei, en ik spreek hem daarover komende zondag. De kosten spelen ook een rol: Malta, Turkije, of misschien maar gewoon wachten tot ik weer in NL ben? Marcel heeft ook een ander spectaculair idee, daar schrijf ik misschien nog over zodra ik het heb verwerkt.

Ik heb van Teunie van de blog Eenvoudig leven een fantastische e-mail met een marketingidee voor mijn Kanaalproject ontvangen, en die enorm gewaardeerd. Sommige mensen blijven maar geven: naast het bestieren van een 12-koppig gezin en het bijhouden van een bijzonder succesvolle blog heeft Teunie tijd om anderen van advies te voorzien! Teunie bedankt, ik antwoord je nog, maar ga nu slapen!

Halverwege de oktober maandpiek

Tweede dag van mijn vier-dagen-piek: gisteren 7300 meter, vandaag 7000 meter, door een iets vertraagde start iets minder dan de geplande 7500 maar een kniesoor die daar om maalt. Gisteren sloeg de hooikoorts toe, ik was een en al snot en dikke ogen, wat een ellende! Met lokale geneesmiddelen (Fenadin) is het redeljk te onderdrukken. Vanochtend ging het zwemmen opmerkelijk genoeg beter dan gisteren, terwijl ik door de hooikoorts de grootste ellende verwachtte. Nog twee dagen moordend vroeg opstaan, en dan weer effe rust.

Ik heb mijn vorige post over mijn veldbezoek uitgebreid met flink wat foto's, die een aardig idee geven van het land en wat we doen hier.

Drie dagen in het veld

(Let op: aan dit bericht heb ik later foto's toegevoegd. De tekst gaat door onder de foto's!)

Ons vervoermiddel op de heenweg.



Meteen na ons familietripje naar Maleisie heb ik de afgelopen woensdag tot en met vrijdag doorgebracht in het zuiden van Bangladesh op een field trip met de ambassadeur en drie andere collega's van de EU Delegatie. 

In die regio heeft in mei vorig jaar de cycloon Aila een groot deel der landerijen onder water gezet. Hieronder een paar foto's om een indruk te geven van de gevolgen:





Een desolaat landschap: tot anderhalf jaar geleden waren hier
groene rijstvelden zo ver het oog reikt, nu alleen modder.

 

Anderhalf jaar na de storm!



Geen doorgaand verkeer: een verwoeste dijk



De lokale school, een madrassa, is onbruikbaar geworden.



Woning met aarden wal om het water letterlijk buiten
de deur te houden.

  

Zolang de landerijen overstroomd zijn, kampeert de bevolking
op de dijken in geimproviseerde woningen. De hokjes zijn latrines.
De dame op de voorgrond wast haar kind in het niet al te schone water.

 

Geimproviseerde hutten op een dijk.



Oud en ziek in een hutje, verdreven door het water



Wij, de EU, en anderen, zijn er een aantal noodhulp- en ontwikkelingsprogramma's gestart, ter plaatste uitgevoerd door Bangladeshi en internationale organisaties. 

De noodhulp is simpel: nieuwe huisvesting, van stalen golfplaat en steviger verankerd m.b.v. betonnen palen. 


Nieuwe huisvesting betaald met EU noodhulp.
De aarden verhoging moet ervoor zorgen dat
bij een volgende overstroming het huisje bewoonbaar blijft.
Deze verhogingen worden ook in andere projecten in Bangladesh

(m.n. voor de strijd tegen de gevolgen van klimaatverandering)

veel toegepast.



Stevig(er) verankerd

Ook wordt er voedselhulp gegeven (30 kg rijst, 5 kg linzen, 2 liter olie, 1 kg zout per familie per maand) om te overleven tot de landbouwgronden weer begaanbaar zijn en er weer rijst en andere gewassen verbouwd kunnen worden.  


Voedselhulp wordt per boot aangevoerd.

 

Op weg naar de
voedseluitdeling. In de verte de rij.

 

In de rij voor voedseluitdeling




Voedselhulp is eindelijk bij de begunstigde.

De ontwikkelingshulp is wat uitvoeriger, en bestaat erin mensen uit de allerarmste huishoudens, vaak vrouwen (gescheiden, verlaten, verstoten, of weduwen), aan het werk te zetten aan de beschadigde dijken en wegen en hen zo wat tijdelijk inkomen te verschaffen.  

Twee vliegen in een klap met cash-for-work activiteiten: essentiele
infrastructuur wordt hersteld, en de brodeloze bevolking kan wat
verdienen. Hun productiviteit is indrukwekkend: 1000 personen legden in twee
maanden zo een dijk van 2,5 km aan!

 

In gesprek met een groep rijstboeren.
Stoer volk, keiharde werkers.

 

Zo horen de velden eruit te zien! Introductie van verbeterde
rijstsoorten met hogere opbrengst. Ik heb door mijn werk veel
bewondering en waardering gekregen voor het werk van
landbouwwetenschappers.



Voorts wordt de gelegenheid te baat genomen om via getroffen boeren nieuwe rijstsoorten te introduceren die een veel betere opbrengst per hectare geven (soms tot wel 2,5 keer zo veel, wat gigantisch is). Andere boeren in de omgeving nemen deze rijstsoorten daarna over, wat een enorm verschil maakt voor de voedselzekerheid in de regio en het hele land.   

 

EU hulp heeft haar geholpen zelf
een winkeltje te beginnen.
De inkomsten zijn genoeg om
haar en haar gezin uit de
ergste armoede te helpen.



Ook worden eenmalig IGA's (income generating assets - inkomen genererende  kapitaalgoederen) geschonken, zoals een paar geiten, een vrachtriksha, een naaimachine, etc., om mensen die werkelijk alles verloren hebben toch weer de mogelijkheid te bieden zelf de kost te verdienen.



Met wat training en een naaimachine

verdient deze dame nu

genoeg om haar gezin te onderhouden.
Geen vetpot,

maar de waardigheid is terug.

In andere projecten in iets minder nijpende omstandigheden combineren we deze elementen met training. Daar laten we de allerarmsten (denk aan max. 1 karige maaltijd per dag) een jaar lang aan eenvoudige infrastructuur (meestal verhoogde wegen, maar soms ook schoolpleinen, dijken, etc.) werken zodat ze een tijdje een vast inkomen (1 a 1,5 euro per dag; dat is zo'n beetje het bestaansminimum hier) hebben.  Een deel van dat inkomen wordt verplicht gespaard. Door het jaar heen krijgen de deelnemers door scholing een beter idee van hun talenten en interesses en worden ze getraind in eenvoudig ondernemerschap en in de vaardigheden die ze in de volgende fase nodig hebben (geiten of pluimvee houden, naaien, eenvoudig boekhouden, etc.). Aan het einde van de rit schaffen ze met hun spaargeld kapitaalgoederen aan zoals (pluim)vee, een naaimachine, wat winkelinventaris etcetera  waarmee ze hun eigen inkomen kunnen gaan genereren. Deze aanpak werkt  uitstekend en heeft al vele tienduizenden mensen en hun gezinnen duurzaam uit de ergste armoede weten te trekken. Dat betekent concreet bijvoorbeeld: van 1 maaltijd naar drie maaltijden per dag, en de kinderen naar school.

Het werk aan de kleine infrastructuur, zoals op de foto's hierboven, kan handmatig worden uitgevoerd. Het is niet helemaal duidelijk waarom de breuken in de grote dijken, die zwaar materieel vereisen, na 18 maanden nog niet gerepareerd zijn door de regering, die zegt problemen te hebben bij de aanbesteding van de contracten. Ik denk er het mijne van, maar houd dat maar voor me. Maar het snijdt me door de ziel om te zien hoe de mensen van hun land zijn verdreven en in de grootste misere in hutjes op de dijken wonen, wachtend tot de tergend traag opererende overheidsdiensten eindelijk in actie komen. Ze vragen niet om aalmoezen, ze willen alleen maar aan het werk op hun land.

 

De ambassadeur en ik hebben het warm tijdens een ontmoeting met
lokale autoriteiten. Een behulpzame politieman wuift ons koelte toe!



Zwemmen lijkt na het bovenstaande maar bijzaak, en dat is het natuurlijk ook. Niettemin gaat ook dat door: na twee weken bijna geen training gisteren een pittige 6 km training gedaan, erg gevarieerd, alle vier de slagen. Door drie dagen field trip in de auto op soms slechte wegen en in speedboten ben ik met een zeurende rugpijn teruggekomen. Vanochtend niet gezwommen maar tussen 6.30 en 7.30 op hoog tempo gewandeld in Gulshan park om de benen wat extra werk te geven en te kijken of ik van de rugpijn af kan komen. Rennen gaat niet, teveel last van m'n achillespezen, maar op flink tempo wandelen gaat ook. Het was er druk. Ik was de jongste, en ook de fitste. Veel welvarende en bebuikte Bangladeshi businessmen. Ook vrouwen in traditionele Bangladeshi dracht, met gympen eronder, vrolijk keuvelend in groepjes. Er liep zelfs een, aan haar tempo te zien, bejaarde dame volledig bedekt in burka en op slippers haar rondjes.

Deze week = piekweek. Vier sessies van 2 uur of minstens 7 km op vier achtereenvolgende dagen. Eigenlijk wilde ik die in en rondom het komend weekeinde doen, maar dan nemen A. en ik deel aan een heuse boeddhistische mini-retraite van twee dagen (van 8 tot 15 uur) met een (Australische) lama (Lobsang Namgyel van het Kopan klooster in Nepal), in een flatje in Dhaka. We hebben het al eens eerder gedaan, toen met een heuse speciaal ingevlogen Tibetaanse monnik, en vonden het een erg leuke en leerzame ervaring. Het betekent ook dat het zwemmen in de dagen ervoor plaats moet vinden van 5h30 tot 7h30 's ochtends, wat ik bepaald geen lolletje vind.

Maleisië



Bekendste highlight in KL: de
Petronas Twin Towers

 Onze tweede dag in Kuala Lumpur zit erop. Ook Azië, maar dan mijlenver voor op Bangladesh.

De contrasten zijn hier groot: minirokken naast burka's, en dat zal de enorme diversiteit van de maatschappij (en de inherente problemen) wel weerspiegelen, al komen we daar met zo'n kort tripje natuurlijk niet het fijne van te weten. M. zweert dat hij gisterenavond twee vrouwen in burka in een auto uit flesjes bier zag drinken. Ik waag dat te betwijfelen, al heb ik zelf wel verbaasd staan kijken naar een andere vrouw in zwarte burka hand in hand en zeer verliefd en gezellig kletsend aan de wandel met - neem ik aan - haar echtgenoot. Toch niet helemaal het norse verhaal waar je het eerst aan denkt bij burka's, al blijft het een vervelend gezicht.

Vandaag voor het eerst weer getraind: een uur cardio (lopen en fietsen) in de fitnessruimte van het hotel. Het zwembed is toch rechthoekig, maar nog geen 20 meter en te vol deze middag.

Woensdag 13 oktober 2010

Na mijn 10km training afgelopen zaterdag nog niet aan training toegekomen deze week. Een combinatie van enorme drukte op het werk, te moe om om 4.45 uur 's ochtends uit bed te komen, en protesten van de kinderen, vooral T. , tegen A.'s en mijn afwezigheden 's avonds deze week. Bestuurswerk voor de Amerikaanse school kostte ook meer tijd dan gebruikelijk. Nu kan ik me het nog veroorloven om eens een paar dagen training te laten schieten, maar in de loop van dit trainingsjaar jaar zal ik mijn agenda (en hoofd) moeten leegruimen om aan het echte zware en omvangrijke trainingswerk toe te komen.

Morgen vertrekken we voor een paar dagen verlof naar Maleisie, met een bevriend Amerikaans gezin. Van zwemmen zal wel niet veel komen, het hotel heeft volgens mij alleen een 'speel'-zwembad, maar ook goede fitnessfaciliteiten, dus kan ik toch wat doen. Verder even een paar dagen lekker uitbollen met de kinderen, daar waren we wel aan toe.

Net gezien dat marathonzwemmer Marcel Stroet (3x IJsselmeer, en een van de snelste zwemveteranen van Nederland), een 100x100 training in Beverwijk organiseert (10 km intervaltraining, 100 sprintjes van 100 meter). Daar was ik wel graag bij geweest, zeg, ook om weer eens wat andere NL langeafstandszwemfanatici te ontmoeten. Hopelijk is er in de Kerstvakantie ergens iets vergelijkbaars.

Mijn eerste column voor het Brabants Dagblad is af en geaccepteerd door de redactie. Minder dan 300 woorden, en dat komt echt heel nauw. Echt leuk om te blijven schaven aan zo'n tekst tot ie precies goed is (hoop ik dan maar) en precies de juiste lengte. Er komt ook een leuke foto bij, van spelende kinderen in het water, genomen in het kader van een van onze projecten hier.

Hoera voor de Chileense mijnwerkers! Nr. 17 is net bovengekomen terwijl ik dit schrijf. 

Eerste echte trainingsweek: >20 km

Het zwembad van de Amerikaanse
School in Dhaka

Ik ben opgelucht: ondanks darmklachten en grieperigheid de afgelopen week en hooikoorts dit weekeinde, heb ik niet alleen mijn doel voor deze week (zon-za) gehaald, nl. > 20km,, maar vandaag zelfs zonder problemen weer eens een echt lange training kunnen doen. Ik heb 10 km gezwommen (400 banen, voor de niet specialisten), eerst 3 km continu binnen 45 minuten, daarna 7 x 1 km met steeds een minuutje rust ertussen. Dat betekent dat ik op dit moment ondanks alle ziekte en antibiotica de laatste tijd toch beter in vorm ben dan een jaar geleden rond deze tijd. Er blijkt een solide basis te liggen, en dat geeft de burger moed, zeker met het oog op de veel zwaardere trainingsbelasting die er tot augustus 2011 nog gaat komen. Door een paar eenvoudige aanwijzingen van coach Marcel van der Togt afgelopen augustus houd ik mijn armen nu weer meer gebogen bij het doorhalen, wat duidelijk minder zwaar is voor de schouders, en ik besteed veel aandacht aan het maximaal uitduwen, vooral met de rechterarm. Aan tweezijdig ademhalen ben ik nog niet echt serieus gaan werken. Ik zie er ook tegenop, omdat het de balans uit mijn slag haalt en ik daardoor makkelijker buiten adem raak. Ook ben ik eraan gewend geraakt om om de twee slagen adem te halen, wat vaker is dan andere langeafstandszwemmers, die meestal om de drie slagen adem halen. Het grootste nadeel is nu wel dat mijn slag door het uitsluitend links ademen asymmetrisch is, wat bij langere afstanden tot allerlei fysieke problemen kan leiden. Mijn nek was wat stijf na de training, en ik weet op basis van de ervaringen van het afgelopen jaar dat het bij piektraingen straks echt pijn gaat doen. Bovendien kunnen de wind en de golven straks ook van links (Noord-Oost) komen en loop ik het risico veel Kanaalwater te slikken als ik niet rechts leer ademhalen. Dit technische aspect gaat dit jaar een van mijn grootste uitdagingen worden: hoe leer je een veertig jaar oude gewoonte af?

Coach Janice en ik

Vrijdag na de training hebben we met mijn Masters-cluppie afscheid genomen van onze zeer geliefde coach, de Australische Janice. Ze moet terug naar down under vanwege ernstige gezondheidsproblemen, dus een trieste ondertoon had het afscheid wel. Maar ook gelachen: als afscheidcadeau kreeg ze o.m. een sjieke parelketting (locaal geproduceerd) met een trainingsfluitje eraan, geen gezicht, maar oerkomisch natuurlijk!

Ben begonnen aan mijn stukje voor het BD, dat woensdag a.s. af moet zijn. Door de beperkte lengte (max 400 woorden) kan ik niet zo lekker weg leuteren als in mijn blog. Ik zit me voortdurend te bedenken wat de ca 16.000 abonnees van de editie Oss en omstreken nu eens interessant zouden kunnen vinden. Uiteraard spelen net als in mijn blog de beperkingen die mijn werk als diplomaat me oplegt, ook een rol, en moet ik een beetje verstandig zijn in de dingen die ik verkies te zeggen over dit land.

Radiostilte

Twee weken geen kik gegeven, zo hou je natuurlijk geen lezers vast!

Na de twee weken malaise van onlangs was het gisteren weer plotseling raak: diarrhee en zere spieren, de moed zonk me in de schoenen. Gelukkig ging het vandaag wel weer. Het trainen komt weer langzaamaan op gang, maar de grote volumes moeten nog komen. Het zou al mooi zijn als ik deze week 15 km haal. De antibioticakuur die ik onlangs heb gevolgd heeft flink in mijn conditie gehakt. Ik ben overigens begonnen met het ontwerpen van een trainingsschema tot volgend jaar augustus, en zal daar binnenkort meer over schrijven. Er zitten in ieder geval een aantal zeer zware piekweken in, met in april en mei volgend jaar trainingsvolumes van 50 tot 70 kilometer!

De vorige week draaide vooral rond M.: eerst klachten van zijn leraren over de belabberde kwaliteit van zijn huiswerk, vervolgens zelfs een beschuldiging van plagiaat die ik nogal kwaad en met succes heb weersproken (hij had een geparafraseerd artikel inclusief naam van de auteur via e-mail ingeleverd als huiswerk: sloppy, maar geen plagiaat), en tenslotte flikte hij het tegen ons uitdrukkelijke verbod in om in zijn eentje tijdens het spitsuur door het verkeer van Dhaka naar huis te fietsen! Voor dat laatste vergrijp wordt zijn fiets een maand lang aan de ketting gelegd, met de verzekering dat de fiets bij opbod wordt verkocht als ie het nog eens doet. Ook word hij deze dagen door ons strakker aan de lijn gehouden met zijn schoolwerk, dit alles tot zijn grote ontevredenheid, al begrijpt hij het wel. Toch moet ik stiekem wel om hem lachen: die stunt met zijn fiets had hem wel een 'thrill' gegeven zei hij... Benieuwd waar hij over 10 jaar zijn thrills gaat zoeken...

Met het Brabants Dagblad is alles rond: ik schrijf met ingang van oktober een korte maandelijkse column over mijn belevenissen in de aanloop naar mijn Kanaalovertocht. Ik moet de eerste column voor eind volgende week inleveren.

Zomaar drie verdrinkingsgevallen uit de krant van vandaag

Een van de bekendste Engelstalige kranten in Bangladesh, de Daily Star, schreef vandaag over drie verdrinkingen die afgelopen zondag en maandag in nabijgelegen plaatsen plaatsvonden: twee kinderen en een volwassene. Toen ik het artikel las besefte ik dat alledrie de gevallen elk op hun manier exemplarisch zijn voor de gruwelijke aantallen verdrinkingsdoden in dit land: 2 kinderen ieder uur, en een mij onbekend aantal volwassenen. In plaats van statistieken, wil ik deze keer de drie slachtoffers bij naam aan jullie voorstellen:

• 
  
  Babul Islam, een 40 jaar oude concierge van een middelbare school, was zijn voeten aan het wassen in een van de ontelbare vijvers die Bangladesh rijk is (gegraven om grond rondom te verhogen en dijken te bouwen; gebruikt voor het kweken van vis, de was, en om te baden) toen zijn sandaal in het water viel. Hij verdronk toen hij de vijver instapte om de sandaal pakken. Hij had nooit leren zwemmen. Ik weet niet of Babul Islam een gezin achterliet, maar acht dat wel waarschijnlijk. Zo ja, dan is op basis van de gebruikelijke gang van zaken in dit land te verwachten dat zij met het wegvallen van de kostwinner veroordeeld zijn tot (nog diepere) armoede, met alle sociale consequenties vandien: schoolgaande kinderen mogelijk van school, kinderarbeid om als gezin het hoofd boven water te houden, vroege (nog vroegere) uithuwelijking, enz., dus een nieuwe generatie die niet uit de armoedeval zal geraken;
• 
  
  Raisa Rana, een ondernemende peuter van 17 maanden, ging binnenshuis op onderzoek uit toen haar familieleden even niet opletten, en viel in een emmer water, waarna ze verdronk.
• 
  
  Sohel Chowdhury, een jochie van 8 jaar, verliet 's ochtends het ouderlijk huis om te gaan spelen in zijn dorp. Rond het middaguur werd zijn lichaam gevonden in een vijver in de buurt. Is hij erin gevallen, of is hij alleen gaan zwemmen? In ieder geval was hij niet in staat om op eigen kant de kant te bereiken.

Dit is veel minder dan het topje van de ijsberg. Over verdrinkingen publiceren de kranten in Bangladesh niet zo veel als over de talrijke en meer spectaculaire verkeersongevallen, en daarom viel dit berichtje me op. Behalve om schokkende statistieken gaat het ook om diep tragische individuele gebeurtenissen, iedere keer opnieuw. Het mooie is echter dat er met relatief eenvoudige middelen iets aan te doen is.

De redenen voor de ongelukken die ik hier heb aangehaald zijn divers: in het geval van Raisa was haar familie even niet alert, en dat kan iedere ouder overkomen. Zwemlessen zouden haar niet hebben geholpen. Maar door mensen voor te lichten over de gevaren van zoiets ogenschijnlijk onschuldigs als een emmer water op de grond (in plaats van op een tafel) kun je dergelijke gevallen verminderen. Hele basale zwemlessen zouden de dood van Babul en Sohel zeer waarschijnlijk wel hebben kunnen voorkomen .
Het CIPRB, dat ik met mijn Kanaaloversteek en deze website wil steunen, werkt op beide fronten: zwemlessen vanaf 4 jaar, en tevens voorlichting voor de hele gemeenschap, niet alleen over de gevaren van water, maar ook van vuur, gif, verkeer, etcetera. Doe me een plezier en ga even kijken op hun website, of bekijk even het filmpje!

Man zonder ledematen zwemt Kanaal over

Niet te geloven: man zonder ledematen zwemt Kanaal over! In 13,5 uur, nog snel ook. Onaards, zo'n wilskracht.

A. en ik blijven in de lappenmand, hoewel we wel tot enige activiteit komen. A. heeft zich vanochtend naar een taaltest op de British Council begeven, en gaat vanaf woensdag tot mid-november een intensieve cursus volgen om haar Engels naar nog hoger niveau te tillen. Ze is echter op haar tandvlees teruggekomen (door het verkeer lang in de auto gezeten) en heeft de rest van de dag in bed gelegen.

Ikzelf heb de hele dag gewerkt, maar met toenemende rillingen, een licht gevoel in het hoofd, en moe. Mijn geplande dienstreis van vijf dagen naar Jakarta afgezegd op zeer indringend advies van onze huisarts, een Brit, die een ongelooflijke hoeveelheid tijd aan ons besteedt.

Hij heeft er nog steeds niet de vinger op kunnen leggen wat ons mankeert: gezien de negatieve uitslag van onze bloed- en urinetesten denkt hij nu minder aan knokkelkoorts dan aan een vorm van buiktyfus of paratyfus, gematigd doordat we er enige bescherming tegen genieten door eerdere vaccinaties. In afwachting van de uitslag van een bloed- en faeceskweek gaan we morgen allebei beginnen met een antibioticakuur. We hebben geen idee wat er gaande is, maar vertrouwen maar op zijn advies.

Buiktyfus zeg, het moet niet veel gekker worden, al is het net zo'n mooie aanwinst voor ons lijstje tropische ziekten als knokkelkoorts. Alle gekheid op een stokje: het ondermijnt de moraal wel, zo'n week lang samen ziek. Voor de kinderen is het ook niet leuk, twee van die zombies in huis, al sprongen schatten van vrienden dit weekeinde bij en hebben ze de drie jongsten een dag onder hun hoede genomen terwijl wij ziek lagen te zijn.

Toch valt er ook wel wat te (grim-)lachen: A., bang voor prikken, kneep 'm zo voor het voornemen van de arts laatst om haar aan een infuus te leggen als ze niet beter zou hydrateren dat ze diezelfde avond en nacht tegen heug en meug vijf liter glucose-zoutoplossing naar binnen heeft geworgd. Vijf liter! Dat lukt mij niet eens met bier!

Knokkelkoorts?

In de serie 'rottige tropische ziekten' van de familie, deze keer: dengue fever of knokkelkoorts.



Eerdere ervaringen betroffen malaria (dochter T. 2 keer, ikzelf 5 keer); bilharzia (ik 1 keer, mijn longen vol parasieteneitjes); en veruit de smerigste: botfly (Dermatobia hominis - een onder de huid groeiende larve van een soort horzel, die er als een made uit komt gekropen. Medisch niet erg alarmerend, maar walgelijk natuurlijk - R. en G. elk een keer). Allemaal opgedaan in de Centraalafrikaanse Republiek. Tot nu toe leek Bangladesh mild voor ons.

Botfly: horzellarve breekt
uit door de huid. Misselijkmakend
als je het bij je eigen kind ziet, maar
verder vrij onschuldig.

Deze keer lijkt A. echter aan de beurt. Ze is al vier dagen goed ziek en de dokter vermoedt dengue fever. Bijna 40 graden koorts, zere botten en spieren, en licht uitgedroogd. Ze moet nu een suiker-en-zout oplossing drinken die ook wordt gebruikt voor cholera-patienten. Als ze niet meer gaat drinken 'suggereert' de dokter dat ze aan een infuus moet.

Ikzelf ben ook al een paar dagen niet lekker: rillingen, diarree en bek-en bekaf, al is het minder spectaculair knock-out dan A. Mijn korte training op 12 september was al een indicatie: ik was moe en had ook geen zin in meer. Ik heb dinsdag, gisteren en een groot deel van vandaag op bed doorgebracht, waar A. dus al lag. Ook licht uitgedroogd volgens de dokter, dus ook ik ben aan de suiker-en-zout oplossing. Die is niet erg lekker, maar ik heb er niet zo'n moeite mee als A. en klok gemakkelijk een halve liter in een keer weg. Zij doet het met kleine slokjes, wat de walging nog erger maakt. Ik heb haar er natuurlijk op gewezen dat mijn jarenlange en zorgvuldig onderhouden expertise met bierdrinken nu goed van pas komt, maar ze was er niet erg van onder de indruk :-(

Vandaag zijn er voor ons beiden bloed en urinetests uitgevoerd, morgen weten we hopelijk wat er precies aan de hand is. Komende zondagavond moet ik voor vijf dagen naar Indonesie voor het werk, maar ik twijfel of ik in deze vorm wel moet gaan.

Van trainen is dus niets gekomen, al ben ik vanochtend een half uurtje met M. naar het zwembad gegaan om wat sprintjes te oefenen voor zijn schoolwedstrijd morgen. Ik zwom er een beetje naast. Met een paar eenvoudige aanwijzingen ging zijn 50 meter vrij drie seconden sneller. Het intensieve trainen met het schoolteam van de laatste weken (5 keer per week) werpt zijn vruchten af: zijn techniek en snelheid zijn duidelijk vooruitgegaan, en hij lijkt het nog steeds leuk te vinden.

Thank you AISD!

Voor het eerst sinds lange tijd weer eens 's ochtends vroeg (6 uur) in het water gelegen. Niet omdat ik dat zo leuk vind, maar omdat zoonlief zijn wiskundehuiswerk voor vandaag tijdens de Eidvakantie in zijn kluisje had laten liggen en dit vanochtend op school moest maken. Ik heb hem naar school gebracht en ben toen maar weer eens een ochtendtraining gaan doen, een kleintje dit keer: 2 km. In tegenstelling tot wat je misschien zou denken vind ik er niet veel aan om me 's morgens vroeg al zo in te spannen, maar je ontkomt er op een gegeven moment niet aan als je veel kilometers moet maken. Voordeel is wel dat je al voor achten klaarwakker op het werk bent, en al het nodige werk gedaan kunt hebben tegen de tijd dat de meeste collega's arriveren. Ook bespaar je zo kostbare tijd met het gezin.

Een beetje reclame als dank voor alle medewerking!

Mijn hele Kanaalonderneming staat of valt natuurlijk met de beschikbaarheid van trainingswater, en dat is in Dhaka geen sinecure. Ik ben volstrekt afhankelijk van het zwembad van de American International School, waar nu alle vier de kinderen naar toe gaan. Vorig jaar heb ik alle medewerking gekregen om ook buiten de standaarduren te trainen (met name 's ochtend van 5.30 tot 7.30, i.p.v. de gebruikelijke 6-7: een uur is niet genoeg ). Het schoolhoofd merkte daarbij op dat hij het maar een bedenkelijk 'voorrecht' vond om om 5h30 's ochtends in een zwembad te 'mogen'  liggen, en noemde me goedmoedig een 'nutter', een mafketel. Overigens moest ik wel een legal waiver tekenen, zodat mijn nabestaanden de school niet kunnen suen mocht ik tijdens een van mijn trainingen de geest geven... het blijft tenslotte een Amerikaanse school ;-).

Vanochtend heb ik met het nieuwe schoolhoofd en de nieuwe sportcoordinator gesproken, en ook zij waren bijzonder behulpzaam: ik mag van mijn speciale 'voorrecht' gebruik blijven maken. Thank you AISD!

Overvol

Niet echt een alternatief
voor het zwembad...

Ziezo, ik ben weer van mijn zeepkist afgestapt... ;-)

Wellicht schrijf ik binnenkort zelfs weer eens wat over zwemmen. Deze Eid dagen geen minuut getraind, alleen maar thuis beetje bezig geweest met het gezin, en met een virusje in bed gelegen. Ontdekt dat een mogelijk 50-meter buitenbad in een ander staddeel a. wel 90 minuten rijden is (door het verkeer) en b. op dit moment geen water bevat. Het blijft dus 25-meter baantjes trekken, tenzij ik in de Buriganga ga liggen...

Hier is een interessante serie over Dhaka als ' s werelds snelst groeiende megacity, nu nog 15 miljoen inwoners, voor 2025 wordt verwacht dat het er meer dan 20 miljoen zullen zijn. Moeilijk voor te stellen hoe dat zal zijn, de stad is nu al bijna onleefbaar vol.

Wel zou het helpen als er verkeersregels werden ingevoerd, en politieagenten eens begonnen met verkeersboetes uitschrijven. Niets is zo ongedisciplineerd als het verkeer in Bangladesh. De riksjas en 'babytaxis' zorgen voor veel chaos, maar de bussen zijn het ergst. Op de foto hiernaast is te zien dat de meeste bussen niet bang hoeven te zijn voor nog een krasje. Buschauffeurs in de stad zijn meestentijds jonger dan 18 (goedkoper voor de buseigenaar) en hebben geen rijbewijs. Chauffeur wordt je hier niet door een rijexamen, maar door promotie: van kaartjesverkoper ga je door naar chauffeur! Met een beetje pech zijn ze ook nog gedrogeerd (goedkope amfetaminen, ook gebruikt door riksja wallahs) om hun lange dagen te kunnen volhouden. Het aantal verkeersslachtoffers in dit land is dan ook schrikbarend, en zeer veel dodelijke ongelukken worden door jagende bussen veroorzaakt. Ik ben er laatst nog door een van de weg gedrukt (gewoon geramd!) toen hij bij een stoplicht rechtsaf wilde en ik rechtdoor. Toen ik erachter aan reed om verhaal te halen.... vluchtten de chauffeur en alle passagiers, en stond ik voor een lege bus midden op een druk kruispunt! Meteen een toeloop natuurlijk, en even later kwam de chauffeur teruggeslopen: een jongen van zeker niet ouder dan 16. Wilde midden op straat mijn voeten kussen teneinde om vergeving te vragen (wat ik niet wilde natuurlijk). Een bizarre ervaring.

Vervolgens zou men eens wat moeten doen aan de creativiteit van de elektriciens in Dhaka: alles hangt maar boven de grond, ieder voegt er zijn eigen bedrading aan toe, en regelmatig wordt er wat losgetrokken door passerend verkeer - de foto geeft een idee. Soms worden voetgangers geelektrocuteerd door loshangende draden. Ik moest laatst M. nog wegtrekken toen we naar huis wandelden en hij tegen een loshangende draad dreigde te lopen.

Waar was jij, toen...?

Weet jij nog waar je was toen je het bericht kreeg van de aanslag op de Twin Towers op 11 september 2001?

Ik wel: ik liep, nog maar een paar maanden eerder aangenomen bij het DG Buitenlandse Betrekkingen van de Europese Commissie in Brussel, het kantoor van een oudere collega binnen die aan de website van CNN gekluisterd zat en me toonloos vertelde dat er een vliegtuig het WTC was binnengevlogen. Mij lukte het vervolgens niet eens op de site binnen te komen wegens de enorme online toeloop. Ik belde A., die thuis was, en die vertelde me dat er net een tweede vliegtuig de andere toren was binnengevlogen. Ik werkte net een aantal maanden bij het Departement voor Buitenlandse Betrekkingen, eenheid E3: Kaukasus en Centraal Azie. Ik en mijn collega’s waren heel behoorlijk op de hoogte van de situatie in Afghanistan. Ik had toevallig net daarvoor Ahmed Rashid’s befaamde boek over de Taliban gelezen. Uiteraard begonnen we onmiddellijk te speculeren over de daders, en mijn onmiddellijke vermoeden dat Al Qaida erachter zat bleek al snel juist. De dynamiek van mijn job, EU desk officer voor de toen nog wat slaperige centraal Aziatische staten Kazakhstan, Kirgizie en Tajikstan, veranderde radicaal, en plotseling bevonden ik en mijn collega's ons dichtbij het midden van een draaikolk.

De wereld is er sindsdien absoluut op achteruitgegaan, zo ook in Nederland. Ik deel al lang de ergernis over integratieproblemen, met name onder Marokkaanse jongeren. Respectloos gedrag, homo’s, vrouwen en ouderen treiteren, diefstal, geweld, ik ben geheel no-nonsense waar het de aanpak van die problemen betreft, en heb geen probleem met het noemen van man en kameel. Zoals zoveel Nederlanders ben ik ook medeverantwoordelijk voor het (lang geleden) jarenlang ontkennen van de problemen vanwege misplaatste political correctness.

Maar laten we het debat wel zuiver houden: de problemen die er zijn met allochtone jongeren hebben meer dan met de Koran te maken met de culturele ruraal-urbane tweedeling tussen het Rifgebergte en Casablanca. Meer indirect heeft het ook meer met de bijna blinde steun te maken die decennialang is gegeven aan de semi-schurkenstaat die Israel is geworden, in plaats van dit prachtland als een volwassen lid van de wereldgemeenschap te behandelen. Kijk ook naar het feit dat zoveel allochtone jongeren (niet in het minst de dochters) wel maatschappelijk integreren en schitterend slagen.

Hoewel ik zelf een overtuigd, doch niet militant, atheïst ben, verafschuw ik het gemak waarmee de laatste jaren maar van alles maar over de Islam gezegd wordt. Om een bekende muurslogan in Amsterdam in 1941 te parafraseren: blijf met je rotpoten van andermans rot-religie af.

In tegenstelling tot veel PVV-stemmer en -sympathisanten, woon en werk ik met en temidden van moslims, en reken ik een (klein aantal) moslims al zo’n 25 jaar tot mijn naaste vriendenkring. Mijn beleving van ‘de’ Islam is een heel andere. De moslims waarmee ik omga verafschuwen gewelddadig extremisme evenzeer als ik. Ik houd van de sterk ontwikkelde charitatieve kant van de islam, zoals de verplichte zakat voor armen, die in het Christendom bij mijn weten geen parallel heeft(*). Ik zal nooit de zachtheid en blijheid vergeten waarmee een vrouwelijke lokale collega nog wekenlang als het ware omhuld was na haar eerste hajj naar Mekka vorig jaar. De sfeer rond Eid ul-Fitr is als rond de Kerst in Europa, prettig, knus, vrolijk, en volledig open voor niet-moslims die erin willen delen.

Er zijn experimenten geweest waarbij mensen tot de meest afschuwelijke dingen in staat zijn zodra zij hun medemens niet langer als mensen zien. Denk aan het Milgram experiment, maar denk ook aan de burgeroorlog in Joegoslavie en de genocide in Rwanda, en de onzegbare dingen die naaste buren, zelfs familieleden, elkaar aandeden. Geert Wilders, Terry Jones, en anderen, dehumaniseren de Islam, zoals Osama Bin Laden, Al Qaida en de Taliban de westerse wereld hebben dehumaniseerd.

Wilders’opvattingen over de islam zelf zijn bekend, en om met Voltaire te spreken, ze staan me tegen, maar ik wil mijn leven geven (nou ja, alleen als het echt moet…) voor zijn recht die te hebben en uit te spreken. (Overigens zegt hij nog wel meer op sociaal-economisch gebied, en ook daar heeft hij veel stemmen aan te danken. Niet negeren alstublieft, dames en heren politici!) Met velen ben ik echter zeer ongerust over wat Wilders over een paar uur zal zeggen bij Ground Zero in New York, en wat het in de wereld teweeg kan brengen. Het is aan hem om verantwoordelijk met zijn vrijheden om te gaan. Zo niet, hoe kan hij dan nog claimen een betrouwbare regeer- dan wel gedoogpartner te zijn?

Hoe breng je de nuance terug in het denken van die 1.453.944 Nederlanders die op hem gestemd hebben? Het gaat er bij mij niet in dat dat allemaal schuimbekkende islamhaters zouden zijn. Ik ken er waarschijnlijk heel wat, en ik ben ervan overtuigd dat zij hun verlangen naar een ordelijke en fatsoenlijke wereld delen met de rest van de wereld. Dus ook met de overgrote meerderheid van de moslims.

Noem me een idealist, maar ik ben er nog altijd van overtuigd dat er meer is dat mensen verbindt dan dat hen scheidt, in Nederland, maar ook in de rest van de wereld. Zelfs na 9/11.


(*) post scriptum: Teunie Luijk wijst me op de praktijk van de tienden in de Bijbel en de Christelijke traditie.

Een aardbeving en een dagje protocol

Een aardbeving gisterenavond, duidelijk voelbaar. Later bleken er een aantal lichte aardbevingen en naschokken te zijn geweest in heel Bangladesh. Naar ik begrepen heb geen slachtoffers of grote schade. Als in Dhaka ooit een echt zware aardbeving plaatsvindt is de ellende niet te overzien: stadsplanning een puinhoop, bouwnormen niet gerespecteerd, overbevolking, etcetera.

Over tot de orde van de dag: vandaag zoals ik al had aangekondigd een lange ochtend van protocollaire verlichtingen i.v.m. Eid ul-Fitr (Suikerfeest), en het was zoals ik verwachtte. Wel een meestentijds zeer strak geregelde show (in tegenstelling tot mijn ervaringen met protocol in Centraal Afrika), met diplomaten die door het Staatsprotocol keurig en vlot langs de President en de Premier werden geleid, waarna ook de Leidster van de Oppositie, die bij de volgende verkiezingen zeer wel weer aan de macht zou kunnen komen, met een bezoek moest worden vereerd.

Bij de Premier was het snik- en snikheet: een grote en schitterend versierde tent met onvoldoende krachtige ventilatoren, en alle diplomaten stonden te zweten als otters in hun pakken: niet alleen mijn overhemd, maar ook mijn jas en broek waren drijfnat! De Canadese High Commissioner (ambassadeur) trok aanvankelijk geamuseerde blikken van zijn collega’s toen hij kwam opdagen in de plaatselijke dracht, een lang geborduurd katoenen hemd met een wat komisch aandoend kalotje op zijn hoofd, Eid-cadeautjes van zijn lokale ambassadestaf. Toen we elkaar bij het derde bezoek zagen bleek dat de Canadees groot gelijk had en dat de pakdragers dom waren: de lokale dracht is natuurlijk veel comfortabeler, en ik heb mezelf een mooi lokaal hemd beloofd voor volgend jaar. De Premier was in haar rondje onder de diplomaten overigens alleraardigst en vol begrip voor ons ongemak bij het zien van al die hevig zwetende stropdasdragers.

Bij de Leidster van de Oppositie brak er rumoer uit toen een mensenmassa van lokale politieke aanhangers zich door een deur heen de ontvangstzaal in wurmde, veel geschreeuw, gelukkig geen gewonden of erger.

Ondanks mijn gemopper en tegenzin kunnen deze recepties wel degelijk nuttig zijn. Je staat lang in de rij met collega-diplomaten en praat natuurlijk ook over niet-triviale zaken. Zo zagen de Italiaanse ambassadrice en de pauselijk Nuntius (in vol bisschoppelijk ornaat) in de rij hun kans schoon om me eendrachtig te be-lobbyen voor Europese fondsen voor een netwerk van 700 door katholieken gerunde (maar voor alle geloven toegankelijke) non-government schools. Ik heb ze de regels uitgelegd: alleen toekenning van fondsen op basis van competitive bidding; ik heb ze op wat mogelijkheden gewezen om samen te werken met NGOs. En je vangt altijd wel wat nieuwtjes op, maar dat is niet per se geschikt voor een blog…;-)

Eigenlijk had ik ’s middags nog naar een andere ontvangst moeten gaan, A. had zelfs, heel lief onder het motto 'gedeelde smart…'), aangeboden er samen heen te gaan. Ik was echter al niet lekker opgestaan en de ongewenste sauna bij de Premier heeft me de das omgedaan. Ik ben rillend in bed gekropen en er vanavond pas uitgekomen. Zit nu beurtelings rillend en zwetend te schrijven met een glas tequila om de boze geesten te bezweren.

Kathartige Samaritaan

M. (11) had met zijn vriend(inn)enclubje (hij, een Keniaanse jongen, een Bangladeshi/Italiaanse, en een Britse) twee jonge straatkatjes zonder moeder gevonden. Omdat de ouders van de andere drie het vertikten de beesten onderdak te bieden en hij verwachtte dat hij ook bij A. en mij wel nul op het rekest zou krijgen, blijkt hij ze gisteren onder onze ogen in zijn sporttas mee naar zijn kamer te hebben gesmokkeld! De hele avond was hij voortdurend op zijn kamer met zijn muziek nogal hard aan, wat hij anders nooit doet. Om 2 uur ’s nachts was ik nog op, en was verrast toen hij ook nog door het huis bleek te lopen. Ik hoorde toen pas gemiauw. Hij liet me twee piepjonge katjes zien (‘Tigress’en ‘Angel’), waarvoor hij in een metalen boekenkist met lappen en een kommetje melk onder zijn bureau een nestje had gemaakt, inclusief een bureaulamp om ze warm te houden. Heel vertederend, niet alleen de katten, maar ook zijn toewijding. De beestjes mogen blijven van ons, al voorzien we dat het vervelend zal zijn wanneer we hier over twee of drie jaar weggaan. Wel zijn we strikt over geen beesten in huis, dus vandaag ging de inmiddels nogal riekende kist naar buiten op onze overdekte parkeerplaats (ons minituintje is al bezet door een konijnenren). M. was, inmiddels murw door het slaapgebrek, boos op me en in tranen (‘katten hebben last van muggen en zijn bang van het gemiauw van de grote straatkatten’), maar dat gaat wel over.

De belangstelling voor mijn blog is ineens enorm toegenomen sinds Teunie er melding van maakte op haar blog Eenvoudig leven. Ik zit al dicht tegen de 1000 bezoekers, veel eerder dan ik dacht.

Over 24 juli: de 'Channel General' en de 'Swim Bitch'

Toen we deze zomer in Nederland waren ben ik in het weekend van 24 juli jl. naar Dover gereden om eens de sfeer op te snuiven van het Kanaalzwemmen: ieder weekeinde tussen mei en september komen daar gelijkgestemden samen om onder toezicht van de legendarische, inmiddels al 70+-jarige Freda Streeter (‘Channel General’) en Emma France (‘Swim Bitch’ – staat zelfs op haar T-shirt) te trainen in de haven, heen en weer zwemmend tussen twee hoge damwanden die zo’n 1250 meter uit elkaar staan. Ook was het voor mij een goede gelegenheid om de voor een Kanaalovertocht vereiste ratification swim te doen: 6 uur in water van 16 graden Celsius of kouder.

Freda Streeter -
de 'Channel General'

De 24e was een belevenis: ik ben vanuit een hotel in het prachtige achterland van Kent ’s ochtends vroeg naar de haven van Dover getogen waar zich zo’n 25 zwemmers verzamelden. Aan de hand van een nummer op je arm houden de trainers in de gaten of je je wel ieder uur meldt voor de ‘voedingen’: een bekertje warme koolhydratendrank (Maxim) en een paar snoepjes. (Als je je niet meldt weten ze in ieder geval dat ze kunnen gaan dreggen… Om je dan nog levend uit het water te halen zal het meestal te laat zijn.) Stiekem vond ik mezelf een hele pief om zes uur in koud water te gaan liggen, maar in zo’n club, en met zo’n trainer (de moeder van Alison Streeter, Channel Queen met 43 geslaagde Kanaalsolo’s), bleek dat niets bijzonders: niemand zwom minder dan 4 uur, en een aantal zwemmers deed die dag 8 uur, om de dag erop nog eens 7 uur te doen!. Zo’n 8/7 drill is de laatste piekinspanning voor veel aspirant-Kanaalzwmmers zo’n twee weken voordat ze overtocht wagen. Ik heb voor het IJsselmeer een 4/3 uurs drill gedaan, en dat was al een hele klus, dus petje af voor 8/7.

Toen ik na 6 uur verkleumd maar zeer voldaan uit het water kwam, kreeg ik een certificaat als bewijs (aan de schipper te overleggen volgend jaar, anders wordt er niet gestart). Ergens tussen Nederland en Bangladesh is dat certificaat zoekgeraakt. Gelukkig waren Emma en Freda zeer bereidwillig en hebben ze me vandaag via de mail een duplicaat gestuurd! Een hele opluchting en dus schrijf ik vandaag over de 24e juli.

Eerste contact met het Centre for Injury Prevention and Research!

Bakken werk, van trainen is het nauwelijks gekomen deze week. Tot overmaat van ramp zijn mijn vaste trainingsbad en de weight room op de Amerikaanse School van donderdag tot en met zondag gesloten i.v.m. Eid ul Fitr. Het zal wel een beetje hardlopen of hillwalking worden dit weekeinde, thuis op de tredmolen.

Vandaag kennisgemaakt en lang gesproken met oprichter Fazlur Rahman en zijn collega van het Centre for Injury Prevention and Research, de beoogde begunstigde van dit project.

Ik had al wat huiswerk gedaan bij collega's uit de ontwikkelingswereld hier in Dhaka, ook (en gezien de realiteit in Bangladesh: met name) over de financiele managementcapaciteiten van het CIPRB.  Na ons gesprek van vandaag heb ik er alle vertrouwen in dat dit een prima club is om te steunen. Solide academici met een nobele maatschappelijke missie. Ik heb ze toegezegd mijn best te gaan doen om hun werk meer voor het voetlicht te brengen, in Bangladesh en in Nederland.



Een door de CIPRB getrainde dorpszweminstructeur aan het
werk. Het bamboeplatform (op stahoogte voor de kleintjes)
met omheining (zie ook de andere foto's) kost zo'n
vijftig euro aan materiaal en arbeid (5 dagen) en
gaat een jaar mee - geen geld dus!



Je staat er versteld van hoezeer de meest elementaire veiligheid in en rond het huis nog onder de aandacht van vooral de armste bevolking moet worden gebracht. Zaken als: geen landbouwgif op de grond van je hut/huis laten staan, maar een plank aan de muur maken en het daarop zetten. Geen kinderen alleen bij je oliestelletje met grote pan kokende rijst laten. Geen kinderen op de rand van een waterput laten zitten.  Ze niet op of bij een drukke weg laten spelen. Postbus 51 is hier letterlijk nog ver weg, al wil het CIPRB ijveren voor bijvoorbeeld een nationale Giflijn. Mensen zijn hier niet dommer dan elders, maar wel veel vaker ongeletterd en druk met overleven, en er is geen enkele veiligheidcultuur (zie het verkeer, de blootliggende electriciteistdraden op straat, etc. etc. - laatst knikkerde er nog een schilder zo'n zeven meter naar beneden van een gevel van ons huis - godzijdank alleen een gebroken arm). Een van de beste maatregelen om doden en gewonden onder kinderen te voorkomen is het organiseren van anchals, gemeenschapscreches, tussen 9 en 1 iedere dag, de periode waarin de meeste ongelukken gebeuren wegen gebrek aan toezicht.

Het CIPRB is dus zeer in zijn nopjes met mijn actie. We waren het erover eens dat we ons het best kunnen focussen op het probleem van kinderverdrinkingen, hoewel het CIPRB als instelling dus een veel breder spectrum van problemen bestrijkt. Er is een mooi verband tussen Kanaalzwemmen en zwemles voor kleine kinderen  als twee tegenovergestelde uiteinden van het zwemvaardigheidsspectrum: dat komt een heldere boodschap ten goede. Ze gaan me wat concrete cijfers en feiten verschaffen die ik kan gebruiken voor de fondsenwerving, zoals 'voor 50 euro kan het CIPRB een bamboeplatform voor kinderzwemlessen in een dorpsvijver bouwen waarmee 150 kinderen per jaar kunnen leren zwemmen' etc etc. Aangezien er in Bangladesh tienduizenden dorpen zijn, kunnen we even vooruit!

Het opzetten van de financiele kant van de zaak is nog even ingewikkeld. Het CIPRB heeft geen bankrekening in Europa, dus hoe dat met justgiving.com moet moeten we even bekijken. Ze gaan er zelf achteraan. Ikzelf moet een nieuwe bankrekening bij de ABN-Amro open: E.C.J. van Gool - inzake [naam project]. Ik had liever een geheel van mij gescheiden bankrekening met alleen de naam van het project, maar dan moet er een stichting komen, inschrijving Kamer van Koophandel, etcetera - laat dan maar zitten, we houden het simpel.

Na de komende Eid feestdagen gaan we proberen een vrije zaterdag met het CIPRB naar een zwemproject te gaan in een naburig district. Hopelijk kunnen de kinderen mee, zo wordt het nog een mooi educatief dagje voor het hele gezin. En dan kan ik deze site eens gaan voorzien van meer foto's.