Foto's

Ik voel me erg gesteund door de geweldige reacties en morele steun zowel op deze blog als langs andere kanalen. Allemaal reuze bedankt, het is ware balsem voor de ziel en bijzonder motiverend! 

Ik neem even een paar weken gas terug met zwemmen en focus op werk en familie, en op herstel. Daarna er weer vol in.

O ja, bij dezen nog de beloofde foto's:

Start van de eerste groep solozwemmers om 5u45 in de ochtend. Mijn groep, de tweede, startte precies om 6 uur. De eerste paar honderd meter is het knokken geblazen om de beste posities en moet je goed uitkijken niet een voet of een elleboog in je gezicht te krijgen. Een paar keer stevig moeten trekken en duwen

De eerste 10 km gingen goed vlot zo tussen boot en kayak in met een redelijk vlakke zee.
Mooi blauw water, maar onder de oppervlakte hordes stingers en kwallen.

Drinkpauze iedere 20 minuten. In zeveneneenhalf uur zo'n 6 liter sportdrank geconsumeerd.

En weer verder. Hier is goed te zien dat je op zee, ondanks de vele deelnemers,
toch vooral tegen jezelf zwemt. Met je hoofd in het water merk je de andere zwemmers
nauwelijks op.

Op het eind van de dag vanaf de veerboot een laatste blik op Rottnest.

Rottnest Channel Swim 2011: zwaar afzien

Dit is geen blij stukje, ondanks het feit dat ik gisteren de overkant heb gehaald. Een dag na de race lik ik mijn wonden,  letterlijk: de striemen van enkele tientallen stinger- en kwallenbeten nog op mijn lijf, en ondanks een dubbele laag factor-50 pijnlijk verbrand over mijn hele lijf.

Ik lik ze ook figuurlijk, omdat de inspanning, de zwaarste die ik ooit heb geleverd, ook mentaal zijn sporen heeft achtergelaten. Ik ben nog nooit zo diep gegaan, en de moed zakt me in de schoenen als ik denk aan het Kanaal: 33km i.p.v. 20, en 16 graden Celsius in plaats van 24.... 

Over de wedstrijd zelf: mijn tijd was 7 uur, 29 minuten en 52 seconden, 95e van de 148 deelnemers (& 46 niet gestart of uit de race gestapt). Net binnen de zeveneneenhalf uur gebleven, maar toch een kwartier langzamer dan vorig jaar, toen er een ruwe zee was. De eerste 10 km kon ik een hoog tempo handhaven, en mijn begeleiders dachten dat er een tijd van onder de zes uur in zat. Ik ben echter wel 20-30 keer gestoken door stingers en kwallen, en zag kwallen van wel twee meter lang onder me door zwemmen. Twee keer stak ik mijn arm vol in zo'n beest: alsof er kokend water over je huid wordt gegoten. Na 8 km begonnen mijn spieren te verstijven. Na 11 km was het tempo er uit en begon mijn linkerschouder hevig op te spelen. Pas de laatste 3 km kon ik weer iets versnellen, maar ging ik door een tegenstroming maar langzaam vooruit. Vanaf 10 km verliep alles in een langzame pijnlijke roes.
De finish was niet al te fraai: ik kwam volledig uitgeput binnen en werd meteen mee genomen naar de medische tent voor verzorging, van alle kwallenbeten en omdat ik letterlijk sterretjes zag: een half uur op een veldbed gelegen om bij te komen.

Ik heb het gehaald, maar ondanks de ' ideale omstandigheden' was het een barre, boze tocht, en heb ik  zwaar afgezien. Ongetwijfeld zijn hier een aantal goede lessen uit te trekken, en dat zal ik de komende weken zeker doen met Marcel. Maar op dit moment is er twijfel en onzekerheid: waarom doe ik dit ook al weer? Hoe is het mogelijk dat ik deze tocht, toch zo'n 2 km korter dan de Ijsselmeerovertocht, toch al twee keer ruim anderhalf uur trager afleg? 

Een paar verklaringen zijn er wel:
- niet genoeg getraind. Door ziekte en werk heb ik de afgelopen maanden de nodige trainingen gemist. DE zin was er ook niet.
- slaapgebrek: in de drie nachten voor de race heb ik er twee niet geslapen, de eerste door de vliegreis, en de nacht voor de race door zenuwen. De middelste nacht wel 9 uur geslapen, en een siesta van 2 uur. Maar 11 uur in drie dagen is natuurlijk geen goede voorbereiding.

Gelukkig gingen er ook een paar dingen goed:
- de voeding: geen hongerklop gehad door goede carbolaoding de dag ervoor, en ruim 6 liter sportdrank weggeklokt tijdens het zwemmen. Iedere 20 minuten drinken en ieder uur een stukje banaan is een prima ritme.
- onderrug heeft geen problemen opgeleverd. Ook verrassend weinig spierpijn de dag erna. De schouder lijkt er met ibuprofen weer bovenop te komen.
- de snelle eerste 10 km was bemoedigend. Ook bemoedigend dat ik op het laatst weer snelheid kon maken tegen de pijn en uitputting in.

Nu eerst terug naar huis, en slaap inhalen. Daarna met coach de race analyseren en een plan opstellen voor de komende maanden.

Ik heb wat foto's, zal ze later aan deze post toevoegen.

In Australië, een dag voor de race



V.l.n.r.: Gary, ikzelf, Mark en Mark, & de kayak die morgen mee gaat

Gisterochtend aangekomen in Perth. Een nacht overgeslagen, want slapen in een vliegtuig lukt me niet. Ik probeer de schade vandaag in te halen met een lange siesta. Op dit moment schrijf ik dit liggend op mijn hotelbed met een pak koekjes en een fles cola naast me: 'carboloading'! J

Gisteren met het team (schipper Gary, en twee kayakers Mark en Mark - zie foto) naar het strand gegaan, een proefrondje gezwommen en gaan eten om de taktiek te bespreken. Logistiek komt er nogal wat bij kijken omdat boot, zwemmer en kayaker niet vanaf dezelfde plaats vertrekken. 



Leuke hobby...



Evenals vorig jaar was het bij het proefzwemmen meteen raak en ik ben wel een half dozijn keer gestoken door ‘stingers’, kleine onzichtbaar kwalletjes. De foto geeft een idee van hoe zo’n beet eruit ziet (de rode striem op mijn wang). Het is knap pijnlijk.




Prachtig weer en een kalme zee vanochtend.
In de verte, 19,7 km ver weg, het eiland Rottnest



Gelukkig is er ook goed nieuws: het belooft morgen een schitterende dag te worden met weinig wind. De watertemperatuur is perfect: 24ºC, en het wordt bloedheet: 37ºC. Dat betekent genoeg drinken: ik heb gisteren op mijn hotelkamer maar liefst 8 liter sportdrank aangemaakt, 

Dit gaat mee op de boot: acht liter
sportdrank en een paar bananen.
. De snoepjes zijn al op...
Het mondwater is een experiment en schijnt
te helpen tegen een pijnlijke mond,
tong en keel door het zoute water. 

wat waarschijnlijk  zo’n 3 liter teveel is. (Ik hoop dat het hotelpersoneel niet achterdochtig wordt: ik had nogal gemorst met sportdrankpoeder en de tafel en vloer lagen vol met wit poeder…) Om de 20 minuten probeer ik zo’n 250 c sportdrank te drinken, en ieder heel uur een stuk banaan te eten.

Vanochtend was de verplichte safetybriefing voor zwemmers van overzee en uit andere delen van Australie. Hieronder een foto van mijzelf met de oudste solozwemmer: Dieter Loeliger, 78 jaren jong! Inspirerend, zulke mensen.





Dieter Loeliger is 78 jaar oud en gaat morgen, net als vorig jaar,

de 19,7 km lange oversteek alleen doen.



Taperen

Na mijn piekweekeinde vorige week ben ik nu aan het 'taperen': trainingsarbeid minderen zodat op de dag van de race de spieren maximaal uitgerust en fit zijn. Je kunt merken dat dat echt helpt wanneer na een paar dagen, wanneer het herstel inzet, je tijden plotseling sneller worden. Ook vandaag: 10 x 200 meter, de meeste in 2min50sec of iets minder, wat voor mij een mooi tempo is.

Taperen is overigens erg gemakkelijk als je het trainen zat aan het worden bent, wat voor mij de laatste tijd het geval is. Ik heb er geen enkele moeite mee om minder te trainen, en zie op dit moment op tegen het veel intensievere en extensievere programa dat ik vanaf maart zal moeten uitvoeren. Morgen de laatste echte training (8x1000 meter denk ik), de dagen daarna alleen nog maar een beetje 'spelen' zoals Marcel vdT het noemt. Na Rottnest ga ik een maand lang alleen maar spelen denk ik, en lekker crosstrainen (beetje lopen, fietsen, roeien), om even uit die betonnen bak water weg te zijn.

Hoewel ik zonder problemen een 10 km training kan afwerken, gaat de gezondheid toch niet echt lekker: al een week lang hoesten en buikloop. Ik heb nog een week om weer helemaal fit te worden. En zelfs al ben ik niet 100% fit, dan nog start ik en finish ik (extreme averij daargelaten) - voor mij hoort dat bij het ethos van Kanaalzwemmen, waar je de omstandigheden ook nooit voor het kiezen hebt, en waar ideale omstandigheden zeldzaam zijn. Een beetje zoals het leven zelf...

Komende woensdagmiddag neem ik het vliegtuig naar Perth, waar ik donderdagochtend aankom. Op donderdag tactiek bespreken en een proefstukje zwemmen met mijn schipper Gary en twee maten van hem, Mark en Mark, die me begeleiden in een kayak. Op vrijdagochtend een verplichte safety briefing voor alle zwemmers, en verder veel pasta eten, zoveel mogelijk slapen, en voedingen (sportdrank) voor de volgende dag voorbereiden. Op zaterdagochtend kwart over zes start ik.

De ambitie is om mijn niet zo snelle tijd van vorig jaar (7 uur en 16 minuten voor 19,7 km) te verbeteren, ook al was de zee vorig jaar ruw en ook al kun je eigenlijk geen twee Rottnest overtochten met elkaar vergelijken. Maar vorig jaar kwam ik om de tocht slechts te overleven, zwom de eerste helft rustig en de tweede nog rustiger, nam vrij lange drinkpauzes enzovoort. Dit jaar wil ik er met meer aggressie invliegen, ook al omdat het mijn inmiddels derde 20 km wedstrijd is. Hoewel ik weet dat de tweede helft geen pretje zal zijn, zorgt de inmiddels opgebouwde ervaring ervoor dat ik niet meer geintimideerd wordt door de afstand of door de pijn. Ik weet nu dat, hoe erg de pijn ook is, je je al een half uur na de race weer vrij normaal kunt voelen. (Het aanbod van schipper Gary om na de race een nacht lang met hem en zijn maten op het eiland Rottnest te gaan feesten heb ik echter af moeten slaan: deze 44-jarige wil mooi op tijd in zijn mandje liggen na 6-7 uur ploeteren.)

De mentale kracht die ik met deze Kanaalonderneming opdoe (of moet ik zeggen: 'ontdek'?) vind ik eigenlijk nog wel de grootste winst. De lichamelijke vorm (zowel in de zin van 'contouren' als 'conditie') kun je, nee zal je weer kwijtraken, maar de geleerde lessen blijven. Dat zijn er inmiddels al heel wat, en ze zijn op meer dan alleen zwemmen van toepassing.  Ik zal er op zeker moment nog eens wat over schrijven.

Mijn inmiddels alweer vijfde stukje voor het Brabants Dagblad is de deur uit. Deze keer eens wat meer over Bangladesh, alleen maar over zwemmen wordt zo saai. Ook leuk: het personeelblad van mijn werkgever, met een oplage van enkele tienduizenden exemplaren, wil een artikel over mij en mijn project voor het CIPRB doen, en verslag doen over de Kanaalpoging in Augustus. Hoewel de publiciteit me soms een beetje benauwt (stel dat de overtocht mislukt, dan sta je wel voor evenzoveel lezers te kijk), hoop ik dat de fondsenwerving zo een flinke zet in de rug krijgt. Die staat namelijk sinds de Nieuwsjaarsduik helemaal stil, vooral omdat ik nauwelijks tijd heb er serieus aan te werken.

Op naar de Rottnest Channel Swim

Afgelopen weekend was piekweekend: op twee achtereenvolgende dagen 10 km getraind. Dat had eigenlijk 2 x 15 km moeten zijn, maar hooikoorts drukte de performance enigszins. Maar ik voel me klaar voor mijn tweede Rottnest Channel Swim op 26 februari. Vlucht en hotel zijn geboekt.

Opmerkelijk is dat ik de afgelopen weken, hoewel lichamelijk fit, met meer moeite heb getraind. Hoewel ik lichamelijk fit ben ben ik de afgelopen weken een aantal keren met tegenzin naar de training gegaan. Dat is niet verrassend: ik train nu al anderhalf jaar voor dit projct, en zo heel interessant is dat op-en-neer zwemmen in een zwembad ook niet altijd (zwemmen in open water is iets anders, dat is als een wandeling in een mooie omgeving). Daarom is het goed om tussentijdse doelen te hebben. Het feit dat ik over twee weken in Australië 19,7 km 'mag' zorgde er voor dat ik me het afgelopen weekeinde toch naar het zwembad sleepte.

Niet saai!

MvG is back! Ik ben zeer content te kunnen melden dat het met de training en vorm weer snor zit. Sterker nog: ik vraag me af of de 6 weken gedwongen inactiviteit mischien een blessing in disguise waren?

De reden voor mijn licht euforische stemming van het moment is dat ik zojuist een prima training van 3 uur en 45 minuten heb gedaan van maar liefst 14 x 1000 meter heb afgelegd (560 banen) op een mooi vlot tempo (voor mijn doen dan) met relatief weinig verval: begonnen rond 1min31sec/100m, rond de 10 km 1.36/100m, de laatste 3 km weer versnellend naar 1.34/100m. Vooral met die versnelling was ik blij: het betekent dat er nog reserve zat voor meer, en dat ik in principe klaar ben voor de 19,7 km van Rottnest op 26 februari. Ik vergeet er bij te vertellen dat de 14 km van vandaag volgde op een vrij intensieve 8,5 km gisteren en 4,5 km eergisteren, waar het me ook al opviel dat de 100s, 200s en 1500s ineens erg vlot leken te gaan: waar ik al enige tijd de 1500 met moeite net onder 23 minuten zwom, ging ie ineens weer op 22.20. En alle pijntjes zijn weg: onderrug, schouders en nek! (even afkloppen)

Het geheim zit hem denk ik, in a. de lange gedwongen rustpauze, b. een piekweekeinde vorige week met ook al een 12,5 km training, en c. twee dagen rust en herstel  daarna. Bovendien heb ik het idee dat ik inderdaad sneller herstel nu ik onmiddelijk na trainingen 400 ml eiwitdrank drink. Ook train ik consequent met sportdrank (langzame suikers en mineralen/sporenelementen - per kilometer 250 ml (= 20 gram preparaat)), en dat werkt merkbaar beter dan trainen met alleen maar water.

Onlangs ook even goed bijgepraat met coach Marcel. Ik had het contact twee maanden laten versloffen (sorry Marcel!) ook door de fysieke malaise. Hij wees me weer eens op het belang van voldoende snelheidswerk en sprint, en daar ben ik dan ook prompt (weer) mee begonnen. Ik had het een beetje laten zitten om dat ik van nature toch liever lui dan moe ben, en lekker sloom je kilometers draaien is een stuk comfortaber dan door e verzuring van je spieren knap pijnlijke snelheidstrainingen. Zo'n gesprek met een coach, al is het maar eens per maand op afstand, houdt je bij de les.

Het zal mijn mede-duursporters niet, maar andere lezers misschien wel verbazen dat zo'n ellenlange zwemtraining, waarin je in feite alleen maar in een betonnen bak met een streep op de bodem op en neer zwemt, niet saai hoeft te zijn.
Het is altijd weer interessant om te zien hoe de aanvankelijk over elkaar buitelende gedachten met het vorderen van de kilometers langzamer worden en -meestal - beter geordend raken, en hoe de endorfine de stress vermindert. Alle beslommeringen komen aan bod, maar niet op de diepgaande en geconcentreerde manier die je bij echt nadenken en piekeren kunt hebben: de gedachten lijken meer op flarden mist waar je doorheen rijdt met de auto. Al te gefocust op je gedachten kun je niet zijn, want je moet je banen tellen, en alle spieren van je lijf schreeuwen om aandacht.
Maar ondanks de beperkte focus kom ik tijdens trainingssessies, vooral de wat langere, regelmatig tot besluiten en conclusies, bijvoorbeeld hoe een bepaalde situatie thuis of een probleem op het werk aan te pakken. Echt creatieve invallen tijdens het zwemmen gebeuren niet vaak, maar de flow vandaag was, tusen de zesde en de elfde kilometer om precies te zijn, zo goed dat het jammer was dat ik geen notitieboekje bij me had. (Prompt alle geniale invallen dus weer vergeten...)
Soms kan de stress of je verstrooidheid echter zo groot zijn dat het je niet lukt om je op de training te focussen, en in zulke gevallen sta ik vaak al binnen 10 minuten weer onder de douche. Dat is gelukkig zeldzaam, maar eind vorig jaar is het me twee keer overgekomen. Mijn ervaring is dat het geen enkele zin heeft om met tegenzin door te trainen. Beter een dagje, of meer, overslaan, de zin komt vanzelf weer terug.

Kweps

Blauwbekkende apen in de dierentuin van Dhaka. Bron: http://www.nydailynews.com/

Terug in Dhaka op 8 januari bleek dat we in een koudegolf terecht waren gekomen die nog steeds aanhoudt. De laagste temperaturen in het land bedragen ongeveer 4 graden Celsius, hier in Dhaka 8 graden, en dat is verdraaid koud als je huis geen verwarming heeft en alleen maar stenen vloeren. Er zijn al mensen door onderkoeling overleden, uiteraard allemaal straatarm, te arm om een deken of een trui te kopen.

De terugreis naar Dhaka via Kuala Lumpur was lang, en de moraal niet geweldig. Niemand van het gezin had echt zin om weer terug te gaan naar het inferno van Dhaka na drie heerlijke besneeuwde weken in Lith. Vooral de twee oudsten gooiden en gooien de kont tegen de krib. Maar nu we weer in het ritme van school en werk zitten, lijkt het weer te gaan.

Ik heb, na bijna anderhalve maand trainingsinactiviteit, deze week weer drie maal kunnen zwemmen: 2, 4 en 4,7 km respectievelijk. Dat valt niet tegen, al was het nog niet erg intensief.
Gisteren sloeg het noodlot echter opnieuw toe: we hadden twee vrienden meegenomen naar een nieuw geopend restaurant waar de Sint-Jacobsschelpen bij mij verkeerd zijn gevallen en ik een nacht zwalkend tussen bed en toilet heb doorgebracht. Ook de rest van de dag vandaag ziek, zwak en misselijk. Het is zo wel vallen en opstaan om weer fit te worden. Ik moet de komende week eigenlijk ook nog nieuwe bloedtesten laten uitvoeren om het hoofdstuk 'dengue' af te sluiten.

Geheel volgens voornemen sinds 1 januari geen druppel alcohol meer tot mij genomen, een nogal 'kweps' (Oostbrabants voor 'flauw') gevoel, maar gewoon logisch gezien de trainingsinspanning die me het komende half jaar te wachten staat. Ik ben ook begonnen met het nemen van uit Nederland meegenomen eiwitpreparaat meteen na de trainingen voor sneller spierherstel, naast de gespecialiseerde sportdrank (Aptonia Hydra Endurance) tijdens de trainingen die voornamelijk langzame suikers en elektrolyten bevat. Overige voeding is tot dusver 'normaal', d.w.z. wat de pot schaft.

Overigens goed nieuws van schipper Paul Foreman op 4 januari: twee zwemmers in posities voor mij hebben niet of niet op tijd hun aanbetalingen gedaan, waardoor ik van positie 4 naar positie 2 ben opgeschoven voor de laagtijperiode van 7-12 augustus. Dat biedt een veel grotere kans dat ik ook daadwerkelijk kan vertrekken, en is dus een geweldige opsteker!

Opgehaalde fondsen tot nu toe: 901,50 euro, waarvan 701,50 euro van dorpsgenoten voor de Nieuwjaarduik, plus een genereuze schenking van een donor elders in het land via het speciale rekeningnummer. Dank!

Een prachtig begin van 2011 voor het Kanaalproject!

2011! Erop of eronder dit jaar, het wordt natuurlijk erop en erover! Nu het 2011 is, klinkt 'augustus 2011' ineens een stuk dichterbij.

Gisteren lag lag vrijwel de hele familie met vrienden en dorpsgenoten in de Maas. Net als vorig jaar sprongen vrienden, familie en dorpsgenoten sprongen op 1 januari 2011 op initiatief van lopersvereniging Lopers Uit Lith (zelf gebruiken ze veelal de afkorting...) gezamenlijk de Maas in (3 graden Celsius!) om weddenschappen na te komen waarvan dit jaar de opbrengst ten goede kwam aan mijn Kanaalproject! Peet Nieuwenhuijsen heeft er een prachtig filmpje van gemaakt en op YouTube gezet:

Totale opbrengst aan reeds gedoneerde en nog te contribueren bijdragen reeds meer dan 500 euro! Heel hartelijk dank aan de families Van Chaam, V.d. Ent, Van Gool, V.d. Loop, V.d. Nieuwenhuijzen, V.d. Pol, Van Tol en Vendelmans (in alfabetische volgorde). Mogen er nog velen volgen!
Speciale dank aan de moedige zwemmers die het ijskoude water trotseerden, met een extra eervolle vermelding voor de kinderen: Jules en Anne, Milan (2 keer!), Tara, Rohan en Geena (pas 4 jaar, maar ze moest en zou het water in!). Het is hartverwarmend dat het onze dorpsgenoten zijn die het project voor zwemlessen in Bangladesh op deze manier een prachtige zet in de rug geven, financieel natuurlijk, maar ook moreel.

Update over de voorbereiding: ik heb twee weken in fysieke rust doorgebracht (slapen, eten, familie en vrienden, lezen en schrijven) en ben flink opgeknapt. De vermoeidheid is grotendeels verdwenen, en mentaal en lichamelijk ben ik weer klaar om de training voluit op te pakken. Hoewel er natuurlijk een trainingsachterstand is ontstaan ben ik ervan overtuigd dat ik er goed aan heb gedaan eerst weer de oude te worden.

Goede voornemens betreffen het zwemmen:

1. In Dhaka wordt het dagritme meer afgesteld op ochtendtrainingen, en het aantal trainingen per week gaat omhoog: 4 a 5 trainingen per week wordt het streven.
2. Geen druppel alcohol meer tot de Overtocht in augustus. Geen bier, geen wijn, niets, nada, nihil. (Niet zo gemakkelijk, niets is zo lekker als een koud biertje na een lange training...)
3. Nog eens nader kijken naar voeding, evt. supplementen?

Alle lezers een bijzonder voorspoedig Nieuwjaar toegewenst!

Een glorieuze winter

Sinds de 17e weer in Lith. Glorieus mooi winterweer! Tussen de besneeuwde uiterwaarden ligt diezelfde vriendelijke Maas waarin ik in de zomer nog zoveel trainingkilometers heb gemaakt, er nu loodgrijs dreigend en ijskoud bij.

Hoewel minder erg dan na perioden van malaria in Afrika een aantal jaren geleden, ben ik fysiek duidelijk ondermijnd. Niets dramatisch, maar gewoon bekaf na een paar uur activiteit. Ik probeer maar gewoon extra rust (slaap) te pakken, wat nu eindelijk even kan. De monsterinspanning van het Kanaal komende zomer lijkt nu wel even heel ver weg, al is ie dagelijks in mijn gedachten. Maar first things first: eerst uitrusten en fit worden, en dan pas de training hervatten. Om eerlijk te zijn zie ik dat niet meer voor Nieuwjaar gebeuren. Daar valt weinig aan te doen, dus ik leg me er maar bij neer, en geniet met het gezin van deze prachtige winter en van familie, buren en vrienden. Ik hoop dat jullie dat ook doen.

Toch knokkelkoorts

Was het eerder eens loos alarm, deze keer is het raak: ik heb dengue fever/knokkelkoorts! Vandaag bloedonderzoek teruggekregen. Het ergste is alweer voorbij, dat was de koorts een week geleden. Maar de vermoeidheid is gebleven, en ik zie eruit als een zombie, niet alleen door de werkdruk dus. Ik ben zelfs gewicht aan het verliezen, wat al sinds lang niet meer gebeurd is.

Komende weken nauwelijks trainen en heeeel rustig aan volgens de dokter. Mijn geplande 100x100 in Eindhoven komende zondag kan ik dus vergeten, en die voor de 29e in Amsterdam wordt erg onzeker.

Tegenslag

Sinds de vorige 10km training zo goed als stilgelegen, op een enkele 5 km training na. Vier dagen met koorts op bed gelegen sinds vorige week vrijdag, en daarna maar langzaam opgekrabbeld: koorts, hoofdpijn en spierpijn, en een intens uitgeput gevoel. Moeite met slapen - het werk weegt zwaar deze dagen. Ik begin pas weer met zwemmen zodra ik mijn energie terug heb. Al is er voor het Kanaal en zelfs voor Rottnest nog geen man overboord, ik voel me toch in mineur: zo'n terugslag in fitheid is altijd een tegenvaller, en ik mis het trainen, zowel lichamelijk als geestelijk. Het enige voordeel is dat pijntjes zoals in mijn nek door de gedwongen rustperiode verdwijnen

Gelukkig nog maar vier werkdagen  te gaan voordat ik woensdagavond met M en T op het vliegtuig stap voor een deze keer wel zeer verdiende Kerstvakantie in Lith. We tellen alledrie de dagen en uren af, al is het zo met z'n drieen best goed gegaan. Veel respect voor eenoudergezinnen trouwens, wat een geregel met dat grut zeg!

Een Nederlander is in Australie gewond geraakt door een piepklein maar levensgevaarlijk kwalletje. Niet van het soort dat bij de Rottnest overtocht rondzwemt hoop ik.

Gisteren mijn derde column ingeleverd bij het Brabants Dagblad, die zal een dezer dagen wel verschijnen. Eigenlijk had ik uitgebreid bij het CIPRB op veldbezoek willen gaan en erover willen schrijven in de column, maar geen tijd meer voor gehad. Maar ik heb, zo vlak voor de feestdagen, toch maar de nadruk gelegd op fondsen werven.

Pittige training goed verlopen

Het multitasken is begonnen, en prompt gisteren een koorrepetitie van T. (9) over het hoofd gezien... Maar over het geheel genomen gaat het wel, al is het maar stil in huis zonder A en de twee jongsten. Die hebben vandaag de crematie van Joop in A'dam bijgewoond.

Tussen de drukte door heb ik gisterenmiddag weer eens een 10 km training kunnen doen, en ik ben wel tevreden met hoe die verliep. Het programma was:
           2000 m vrij,
           10x50 switch (verspringende wisselslag) start op de minuut,
           2000 vrij,
           10 x 50 switch start op de minuut;
           2000 vrij,
           10x50 vrij sprint (tussen 38-40 sec) start op de minuut,
           2000 vrij
           8x50 vrij sprint (tussen 38-41 sec) start op de minuut
           100 m school cool down.
Pittig natuurlijk, maar ondanks een paar pijntjes (linkerschouder, nek, maar gelukkig geen last van de onderrug!) niet eens extreem zwaar, ik had duidelijk nog reserves. Dat is een goed teken.
Helaas lukte het niet om er vandaag nog een lange training aan vast te plakken om er zo een echt piekweekeinde van te maken. Werk, kinderen en vandaag een afscheid van de ambassadeur waar ik een toespraak voor had voorbereid, kosten teveel tijd en zijn nu even belangrijker. Maar zo'n middag de beuk erin zoals gisteren geeft moed.

Opa Joop

Eergisteren slecht nieuws: Joop/opa Joop, beste vriend van A.'s  moeder en familievriend al zolang A en ik getrouwd zijn, en voor de kinderen een echte (vervangende) grootvader (en zij voor hem echte vervangende kleinkinderen), is op 83-jarige leeftijd overleden in Amsterdam. Het lichaam was al jarenlang op, maar daar leek deze Mokumse rasoptimist goed mee om te gaan. Zij steevaste antwoord als we vroegen hoe het met hem ging was: "Ach, ik mag niet mopperen", terwijl hij dat volgens alle objectieve maatstaven best had gemogen. Een geweldige man, oerbescheiden, aardig, inspirerend in zijn optimisme, gek op de kinderen en onze kinderen op hem. De geest was de laatste maanden echter ook uitgeput, en om eerlijk te zijn denk ik dat hij nu is waar hij al een tijdje wilde zijn, al was hij er ook bang voor.

A. en ik hadden het al langer zie aankomen, en waren dus nauwelijks verrast. Voor de kinderen kwam het echter hard aan, en op zulke momenten loop je hard tegen de beperkingen van je expatbestaan op. A. is vanavond echter naar NL vertrokken met de twee kleintjes R. en G, om op zaterdag namens het gezin Joop's crematie in kleine kring bij te wonen en om haar moeder bij te staan.. Ik blijf met M en T hier tot ons vertrek voor de Kerstvakantie over drie weken: ze hebben nog school, en ik het werk. R en G gaan vanaf volgende week een paar weken in Lith naar school (De Meander). Ondanks de verdrietige aanleiding van Joop's overlijden is dat wel leuk: hopelijk doen ze er ook meer Lithse vriendjes op, net zoals de twee oudsten.

Werk blijft druk, al is de stress iets aan het zakken. Soms moet je tegenslag maar aanvaarden. Maar de spurt naar de finish is hard werken, met enorme druk om jaardoelen te halen. Gelukkig staan we er eigenlijk prima voor.

Mijn botsing met een politie-auto op weg naar Shatkira heeft toch een staartje: een soort vertraagde ractie in mijn nek, die ik dezer dagen nauwelijks kan draaien. Vandaag wel 5 km getraind, niet erg intensief.

De komende weken wordt het multitasken: naast mijn gewone taken in de drukste tijd van het jaar heb ik de extra taken van de ambassadeur, die per 29 november voorgoed vertrekt, en ben ik tijdelijk alleenstaand vader. Heb M & T beloofd dat we het gzellig gaan maken.

O ja, column nummer 2 is inmiddels in het Brabants Dagblad verschenen een paar dagen geleden.

De ontkeerder

Onze tweede poging, op woensdag, was succesvol. Geen spoor van het verkeersinferno van de vorige dag. Deze keer reisden we met politie-escorte, een van de voordelen/nadelen wanneer je op de winkel moet passen en daarmee de ambassadeur vervangt. Voordeel omdat je wat vlotter door het verkeer komt, en er een plaatsje wordt vrijgehouden op een keurig wachtende veerboot. Het blijkt ook nadelen te hebben: een van de chauffeurs van de elkaar per district aflossende politieploegen remde steeds zeer abrupt voor de verkeersdrempels die er aan het begin en het eind van ieder dorp liggen - vaak ongemarkeerd. Een dozijn keren ging dat goed, de dertiende keer niet, en knalde ik ondanks heftig remmen achter op de politiebus. Niemand gewond, maar de voorkant van ons oude busje was fors beschadigd, de ruit ontzet en gebarsten (gewoon drie dagen me doorgereden) etc.  Risico van het vak. Nog meer risico: op de terugweg door een jakkerende inhalende buschauffeur bijna van de weg gedrukt! 

Met de twee gezinnen 3 nachten overnacht bij de NGO Rishilpi, 35 geleden opgericht door Enzo en Laura Falcone (ex-monnik en ex-non, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan - na uittreding 12 jaar gewacht op dispensatie van de Paus om te kunnen trouwen). Ze bieden gehandicapte kinderen scholing, therapie en uiteindelijk een beroepspleiding, en hebben daarmee al enkele duizenden mensen geholpen aan een menswaardig bestaan. Enzo en Laura zijn schatten van mensen en waren oprecht blij ons onder hun overige  (meest oudere Italiaanse) bezoekers te hebben. We zullen er nog wel terugkeren, het is zo'n oase van rust en gastvrijheid ver weg van de hel van Dhaka. 

Ook indrukwekkend: Padre Luigi, die nog verder weg in het achterland een opvang voor meisjes van de Munda minderheid runt om hen te beschermen tegen kinderhuwelijken, en hen scholing en onderdak biedt.  Ons bezoek was een grote gebeurtenis voor hen. Luigi is de klassieke koppige missionaris diep in de bush waarvan ik in de Centraalafrikaanse Republiek ook fraaie voorbeelden heb gezien. Van alle markten thuis, eigenwijs en koppig (hij had zichzelf tegen alle doktersadvies in een dag tevoren maar uit het ziekenhuis ontslagen met een nog altijd grotesk gezwollen en gevaarlijk geinfecteerd been door een verwaarloosd wondje), en eeuwig op gespannen voet met de machtsstructuren van de RK Kerk. Het type dat maar het best in het harnas sterft (en dat meestal ook doet) en bij pensionering in Europa al snel zou verpieteren.

Over zijn verhouding tot 'de' kerk vertelde hij ons een mooi verhaal. De Munda zijn een soort aboriginals oorspronkelijk uit Bihar in India, als contractarbeiders (of slaven?) 150-200 jaar geimporteerd door de Britten om de jungle te rooien en klaar te maken voor landbouw. Daarna zijn ze volstrekt vergeten. Ze hebben een eigen geloof dat bestaat uit hindoeisme en animistische elementen. 15 meisjes van de Munda gemeenschap waren een aantal jaren gelden bekeerd door een nabijgelegen christelijke (protestantse) gemeenschap. Dit leverde spanningen op met de eigen gemeenschap, waardoor de vrouwen alle 15 gedurende jaren maar niet aan de man kwamen. Nu zijn kinderhuwelijken iets waartegen Luigi al jaren strijdt, maar een vrouw die niet gehuwd raakt kan in dit deel van de wereld eigenlijk niet overleven, en inmiddels midden twintig werden de 15 natuurlijk al oude vrijsters. Luigo bemiddelde bij de ouderen van de Munda gemeenschap, die aangaven dat de vrouwen weer in genade konden worden aangenomen als ze tot de religie van hun gemeenschap zouden terugkeren en vertegenwoordigers van de Munda-gemeenschap een soort (rituele?) verzoeningsmaaltijd zouden aanbieden. Luigi hielp met beide, door voor de maaltijd (voor 2-300 mensen, wat voor de straatarme Munda families niet is op te brengen) te betalen. Voorts hielp hij de meisjes rap van hun christelijke geloof af, een soort 'ontkeren'' dus.(*) De leider van de naburige christelijke gemeenschap was woedend. De bisschop belde hem echter en zei dat hij het, met moeite, goedkeurde. Waren het echter katholieke bekeerlingen geweest, zei hij, dan zou hij het ten zeerste hebben afgekeurd! Luigo vertelde het smakelijk lachend, en het is duidelijk dat het hem allemaal geen zier kon schelen. Van bekeren lijkt hij sowieso weinig te moeten hebben, hij laat het geloof van de Munda ongemoeid. Sterker nog:  hij moet wel een van de zeer weinige missionarissen zijn met een negatieve bekeerscore!

Niet gezwommen dus deze week, maar wat dan nog?

(*) Alle 15 dames zijn inmiddels gehuwd en maken het, de armoedige omstandigheden in aanmerking genomen, uitstekend.

Uitstapje naar Shatkira, dag 1

Vanochtend met bevriende familie S. (Italiaans-Bangladeshi koppel, met twee kinderen - zoon M. is dik bevriend met hun dochter) om 7 uur weggereden uit Dhaka voor een paar dagen vakantie op het platteland in het zuid-oosten van het land.

Niet mijn eigen foto, maar
het geeft een idee

En dus zitten we vanavond lekker .... weer thuis in Dhaka! Vertrekken op de drukste dag van het jaar, de dag voor Eid-al-Azha, wanneer heel Dhaka (15 miljoen inwoners) leegloopt naar het platteland, was mischien toch niet zo'n goed idee... Daarbij kwam nog dat de hartal van een paar dagen geleden doorwerkte en dat een groot deel van het verkeer dat die dag niet kon vertrekken vandaag op de weg zat.

Het verkeer werd al snel hels, en we kwamen in een file terecht die volgens chauffeurs die ons tegemoet reden wel 20 km lang was. En al dat volk ging op weg naar hetzelfde punt waar een paar veerponten alles over een van de breedste rivieren van het land moeten zetten. Nog eens andere route geprobeerd waar we ook al snel vastliepen. Al met al zo'n 5 uur in langzaamrijdend en stilstaand verkeer gezeten. Van alles gezien:

• Veel indruk maakte de riksja die voor onze ogen tussen een vrachtwagen en een ijlende bus werd geplet: de riksjarijder had wonder boven wonder niets, en gelukkig was er geen passagier, maar het totaal verwrongen wrak van zijn riksja moest door zes man van onder de zijkant van de vrachtwagen worden gewurmd. Zitten er in de islam ook engeltjes op schouders?
• Bijzonder waren ook twee vechtende bussen, zwalkend over de weg, met de kaartjesverkoper die probeerde door het open raam de chauffeur van de andere bus een paar meppen te verkopen.
• Bangladeshi chauffeurs zijn op hun slechtst in files: nooit gewoon wachten, maar de rij proberen in te halen, en dan de rij inhalers ook inhalen, zelfs wanner je daarmee op de andere weghelft terechtkomt, en dan natuurlijk allemaal vastlopen in een gigantische bottleneck. Toen we omdaaiden konden we kilometerslang door de berm van onze weghelft rijden omdat de file de andere kant op inmiddels drie-vier rijen dik stond, op een twee baansweg!

Echt een zootje dus. Tot overmaat van ramp ook nog de kinderen die begonnen te mekkeren en te knokken achterin.
Toch is het nog een leuke en leerzame middag geworden. Toen we eenmaal waren omgedraaid zijn we op bezoek gegaan bij de Bangladeshi schoonfamilie van mijn Italiaanse collega. Wel apart: een grote christelijke enclave vlakbij Dhaka die eeuwen teruggaat: Bangladeshi's met Portugese achternamen als Rozario, Gomes, Costa, etc. Even de kerk en het kerkhof bezocht, en onze picknick maar bij schoonma thuis opgegeten.
Wel foto's gemaakt vandaag, maar kan helaas het transferkabeltje niet vinden....
En raad eens: morgen gaan we het opnieuw proberen!

Hartal!

Vandaag heb ik niet kunnen trainen om een reden die maar weinig Kanaalzwemmers kunnen aanhalen. Hoewel alle lessen doorgang vonden, bleven alle andere faciliteiten van de Amerikaanse School, dus ook het zwembad, vandaag gesloten vanwege een hartal.

De hartal is een van de vele nogal onproduktieve lokale gebruiken in dit van de wereld. Het is een soort algemene staking, meestal uitgeroepen door aanhangers van een van de twee grote politieke partijen. Ik zeg 'een soort' staking, want zover ik heb kunnen zien gaat het vrijwel nooit om de traditionele eisen die in de rest van de wereld meestal aan een staking ten grondslag liggen, zoals looneisen e.d. In dit land wordt het door de partij in de oppositie gebruikt om politieke eisen en onvrede of (vermeend) onrecht kracht bij te zetten, en dat is ook nu het geval (ik kan daar niet al te diep op ingaan).

's Lands wijs, 's lands eer.

Het probleem is dat hartals meestal een gewelddadige kant hebben, en ook nu is er weer stevig gevochten, ook in Dhaka.  Voorzichtigheid is dan geboden: gisteren zijn tientallen mensen gewond geraakt en werden bussen en andere voertuigen in brand gestoken, overigens ver van het stadsdeel waar wij wonen. Door de jaren heen hebben de bevolking, regeringsinstellingen, (transport-)bedrijven en scholen een soort Pavlov-reactie ontwikkeld bij de aankondiging van een hartal: binnen blijven en alles stilleggen. Zo wordt een hartal natuurlijk al snel een self-fulfilling prophecy.

Een gemiste training is natuurlijk geen ramp, ook al omdat ik dit weekeinde goed heb kunnen trainen (3,5 km intensief  vrijdag, 7 km extensief zondag). Erger is het voor al die mensen die hun plannen voor Eid bij hun familie op het platteland  de mist in zien gaan omdat bussen niet rijden en schepen niet varen. Enfin, de hartal zou morgen weer afgelopen moeten zijn. Tot voor enkele jaren geleden kwamen hartals zeer regelmatig voor en konden dan weken, soms maanden duren, met enorme economische schade tot gevolg. Ik hoop maar dat dit niet een terugkeer naar de bad old days is.

Overmorgen gaan we, tijdens de Eid-vakantie van deze week, met een bevriende familie met eigen auto's naar het platteland (de stad Khulna en omstreken), een paar dagen het andere Bangladesh bekijken. Ik hoop dat de kinderen het kunnen waarderen, het is wel heel wat anders dan 5 dagen Hilton in Kuala Lumpur...

Twee besluiten

Twee recente besluiten:

1. Ik zal net als in februari 2010 weer meedoen met de Rottnest Channel Swim (19,7 km) in Australie op 26 februari 2011. Er zijn goedkope vluchten naar Perth, en mijn kanoer van vorig jaar, Gary, heeft toegezegd voor me te willen schipperen, wat bijzonder tof is.  Rottnest geeft me een goed tussentijds doel,  Hoewel het water niet ijskoud is (23 celsius vorig jaar), kan de zee ruw zijn, dus prima oefening. Daarbij wil ik mijn tijd van vorig jaar, 7h15min, sterk verbeteren, in plaats van de race alleen te 'overleven' wil ik deze keer proberen er ook echt een race van te maken.

2. Ik zie af van deelname aan de Around Manhattan Marathon in juni 2011. De inschrijvingseisen (en het inschrijvingsgeld) waren erg hoog en vooral gecompliceerd, inclusief medische testen, hartfilmpjes, roentgenfoto's etc. en zelfs een essay over je motivatie. Daar had ik de tijd niet (meer) voor.

Mijn geplande 'koudwaterstage' voor april of mei laat ik voorlopig open

Coach Marcel heeft me een andere uitdaging voor juni volgend jaar voorgesteld, in plaats van New York: een dubbele oversteek van het IJsselmeer. Een bijzonder intimiderende gedachte, maar het zou moeten neerkomen op ongeveer de tijd die een Kanaaloversteek duurt. Dus ja, waarom eigenlijk niet?

Het gedoe over Kanaalzwemmen en de vermeende gevaren is nog bezig. Het Brabants Dagblad had gisteren een prima, paginagroot verhaal over kanaalzwemmen, en een kort artikel in de interneteditie door Niek Opten en Joost de Poel. Ook daar een verwijzing naar de discussie over de vermeende gevaren van botsingen met vrachtverkeer (nog nooit gebeurd). Sommigen zeggen dat de discussie een jaarlijks terugkerende rituele dans is, maar ik kijk er met het oog op mijn plannen volgend jaar natuurlijk met argusogen naar.

Ik zwem op dit moment lang niet zoveel als ik van mezelf zou moeten. De enige reden daarvoor is de ongelooflijke druk van het werk de afgelopen weken. Het is daardoor ook moeilijk om tijdens de trainingen gefocust te zijn. (Dit kan niet-zwemmers misschien verbazen, maar ook tijdens de lange duurtrainingen moet je zeer geconcentreerd blijven. Bij mij gaat dat ver: ik heb geprobeerd met een waterproof MP3-speler te zwemmen, maar de muziek leidt tezeer af, mijn snelheid gaat onmiddellijk omlaag en ik raak de tel kwijt.)

Overigens sta ik wel te kijken van de trainingsarbeid die sommige Kanaalzwemmers zeggen te verrichten, bijvoorbeeld in bovengenoemd stuk in het BD. Vier uur per dag trainen gedurende twee jaar?! Dat haal ik in de verste verte niet.  Op dit moment probeer ik zoveel mogelijk intensief sprint- en intervalwerk te doen, gecombineerd met langere trainingen. Maar niet meer dan 4 trainingen per week, 1,5 a 2 uur. Dat moet de komende tijd wel meer worden. maar pas vanaf maart en tegen het einde van de rit worden de trainingsuren en -afstanden echt extreem (vier uur en meer). En als je er eenmaal in zit lijkt ook dat niet meer extreem.

'Scheepvaart is Kanaalzwemmers zat' (De Telegraaf dd 1 november 2010)

Artikel in De Telegraaf vandaag over het scheepvaartverkeer dat de zwemmers in het kanaal zat zou zijn en vraagt om strikte regulering (klik hier voor het artikel. Ook een artikel met meer links of de BBC, klik hier).
Het gevaar wordt volgens mij nogal overdreven. Iedere zwemmer wordt begeleid door een boot met een hooggekwalificeerde schipper en voorzien van alle benodigde navigatie- en seinapparatuur. Per dag gaan er gemiddeld zo'n 500 schepen door het Kanaal. In de zomermaanden zijn er gemiddeld ongeveer drie Kanaalpogingen per dag, dus drie extra boten met zwemmers, die aangemeld zijn bij de kustwacht en die je al op vele mijlen afstand ziet op de radar. Bovendien vinden alle oversteken op hetzelfde traject plaats: tussen Dover en Calais. Men doet alsof er maar raak gezwommen wordt, maar niets is minder waar.

Maar ik wist van de groeiende tegenstand: mijn beoogde schipper Paul Foreman had het er al over toen ik hem afgelopen zomer telefonisch sprak, maar hij sprak vooral van de Britse kustwacht die kritischer begon te worden. Kanaalpogingen vanaf de Franse kust zijn inmiddels al verboden, al mag je er nog wel aankomen (of keren, als je een dubbele oversteek doet).

Bij mijn beste weten is er in 135 jaar Kanaalzwemmen nog nooit een aanvaring met een zwemmer of een begeleidingsboot geweest. Misschien wel eens close calls, maar dan toch niet alleen met Kanaalzwemmers? Hoeveel plezierjachten laveren er wel niet tussen die 500 schepen door? Ik kan me niet voorstellen dat de Britten, met hun voorliefde voor excentrieke tradities, zo'n prachttraditie als het Kanaalzwemmen de nek zouden omdraaien.

Emoties en zo

A. en ik hadden vanavond eigenlijk een verjaardagsfeestje van de vrouw van de Zwitserse ambassadeur, maar hadden geen zin meer om nog te gaan na een eerste dag retraite en een avond Halloweenviering met de vier kinderen (de jongste drie fraai uitgedost) op de Amerikaanse school. A. ligt dus nu net als de kinderen lekker te slapen, ik zit 's avond laat, met een lekker glas rijstwijn (een soort thuisgestookte sake die onze werkster, van de niet-islamitische Garo minderheid, van haar vakantie voor me had meegenomen), dit stukje te schrijven. Straks nog wat lezen in mijn biografie van Churchill. Dit zijn, met het avondeten met de kinderen, de mooiste uren van de dag.

De weekendcursus met de Australische monnik uit Nepal, Lobsang Namgyel (zijn aangenomen naam), gaat over 'afflictive emotions', emoties die je perspectief en kijk op de wereld negatief beinvloeden. Boosheid, jaloezie, trots (de verkeerde soort trots dan), e.d zijn maar enkele voorbeelden - de Boeddha onderscheidde er niet minder dan 84.000!

Namgyel's aanpak is bui-ten-ge-woon toegankelijk, misschien wat te populariserend voor mij, maar in het algemeen zeer succesvol, ook bij de circa 30 mensen die op dit onderricht in een flatje zijn afgekomen. Misschien door mijn academische achtergrond als klassiek filoloog en filosoof (hoewel al weer een hele tijd geleden) vind ik het ook leuk om meer theoretisch en teksthistorisch in die dingen te duiken (Shantideva's 'Way of the Bodhisattva' bijvoorbeeld). Maar in populariserende vorm of anderszins, ik ben de afgelopen jaren steeds meer waardering en genegenheid gaan voelen voor veel van de boeddhistische psychologie, die over het algemeen praktisch en common sense is (op het concept van reincarnatie (en karma) na, waar ik zelf geen snars van geloof - dit in tegenstelling tot A. en de kinderen, voor wie reincarnatie vanuit hun hindoeistische achtergrond gefundenes Fressen is). Sommige boeddhistische principes probeer ik in mijn werk en leven toe te passen, al blijft de discrepantie tussen nobele beginselen en de realiteit en druk van het dagelijkse werk spanning opleveren.

Ik was bekaf, door veel stress en de nodige afflictive emotions op het werk deze week (ik heb met name nogal een keel opgezet naar het hoofdkwartier toe de afgelopen weken - overigens naar collega's die ook hun uiterste best doen), en merkte dat zodra ik me na een uur onderricht wat kon ontspannen en de lesstof wat tot me begon door te dringen. De intensieve zwemtraining deze week zal ook meegespeeld hebben - ik begon in te soezen. Ik ben tijdens de lunchpauze er even tussenuit gepiept om thuis een uurtje te dutten. Da's nog altijd beter dan de vorige retraite, toen ik tijdens een meditatieoefening stiekem in een belendende kamer ben gaan liggen pitten. Niemand heeft er wat van gemerkt - veel mensen mediteren met hun ogen dicht  ;-), maar A. geneerde zich dood toen ik 't haar vertelde. Hopelijk blijf ik morgen de hele dag op de been.

Waarom negatieve emoties op het werk? Grote dossiers, met in potentie en op termijn een impact op het leven van tienduizenden, misschien honderdduizenden mensen (en in een enkel geval vele miljoenen, maar het voert te ver om dat allemaal toe te lichten hier), moeten door een grote bureaucratische machine geduwd worden. Daar ben ik maar een radertje in, maar een radertje dat veel herrie maakt en soms sneller probeert te draaien dan de andere wieltjes (geen fraaie beeldspraak, ik weet het). En dat gaat soms van 'au'.

De keuze tussen respect en 'loving kindness' (liefhebbende vriendelijkheid) voor anderen en hun werk enerzijds, en de wil (en verantwoordelijkheid) om door te duwen en dingen te versnellen anderzijds, levert spanningen op die me soms zwaar vallen. Ik vond het geruststellend om vandaag, in dialoog met Namgyel, te beseffen dat 'harsh speech' aanvaardbaar kan zijn zolang de motivatie erachter goed is. Dat laatste hoop ik dan maar, maar ik denk eigenlijk van wel. Natuurlijk heb ik misplaatste momenten van trots of een net iets te gestreeld ego om een bureaucratische overwinning, en daarentegen oprechte ergernis, soms woede, wanneer de dingen niet gaan zoals (ik vind dat) het moet; maar ik slaag er geloof ik redelijk in om het grote verband en het uiteindelijke doel in het oog te houden: meer, betere en directere actie voor de allerarmsten, en het onderste uit de kan halen met de beperkte middelen waarmee we werken: zo'n 100 miljoen euro per jaar (lijkt veel, maar is het niet als je naar de noden kijkt).

Na 7300 en 7000 meter op maandag- en dinsdagochtend heb ik er op woensdagavond nog een 8000 meter uitgeperst, gewoon ruim twee uur continu doorpeddelen (borstcrawl). Nogal saai, maar zonder pijn in nek of rug (alleen een beetje stijfheid nadien), en eigenlijk ieder dag wat gemakkelijker, wat een prettige verrassing was. De vierde aflevering is er simpelweg niet meer van gekomen deze week, maar ik ben verder wel tevreden. De komende weken weer op intensiteit trainen, iets minder lang, maar meer sprint, interval en variatie in de slagen.

Coach Marcel van der Togt heeft naar de trainingsopzet gekeken die ik voor periode tot augustus heb opgesteld (met name de opbouw van de maandpieken), en zijn zegen gegeven, al valt er nog veel op details te sleutelen. We moeten ook nog samen nadenken over een 'koudwaterstage' in april of mei, en ik spreek hem daarover komende zondag. De kosten spelen ook een rol: Malta, Turkije, of misschien maar gewoon wachten tot ik weer in NL ben? Marcel heeft ook een ander spectaculair idee, daar schrijf ik misschien nog over zodra ik het heb verwerkt.

Ik heb van Teunie van de blog Eenvoudig leven een fantastische e-mail met een marketingidee voor mijn Kanaalproject ontvangen, en die enorm gewaardeerd. Sommige mensen blijven maar geven: naast het bestieren van een 12-koppig gezin en het bijhouden van een bijzonder succesvolle blog heeft Teunie tijd om anderen van advies te voorzien! Teunie bedankt, ik antwoord je nog, maar ga nu slapen!

Halverwege de oktober maandpiek

Tweede dag van mijn vier-dagen-piek: gisteren 7300 meter, vandaag 7000 meter, door een iets vertraagde start iets minder dan de geplande 7500 maar een kniesoor die daar om maalt. Gisteren sloeg de hooikoorts toe, ik was een en al snot en dikke ogen, wat een ellende! Met lokale geneesmiddelen (Fenadin) is het redeljk te onderdrukken. Vanochtend ging het zwemmen opmerkelijk genoeg beter dan gisteren, terwijl ik door de hooikoorts de grootste ellende verwachtte. Nog twee dagen moordend vroeg opstaan, en dan weer effe rust.

Ik heb mijn vorige post over mijn veldbezoek uitgebreid met flink wat foto's, die een aardig idee geven van het land en wat we doen hier.

Drie dagen in het veld

(Let op: aan dit bericht heb ik later foto's toegevoegd. De tekst gaat door onder de foto's!)

Ons vervoermiddel op de heenweg.



Meteen na ons familietripje naar Maleisie heb ik de afgelopen woensdag tot en met vrijdag doorgebracht in het zuiden van Bangladesh op een field trip met de ambassadeur en drie andere collega's van de EU Delegatie. 

In die regio heeft in mei vorig jaar de cycloon Aila een groot deel der landerijen onder water gezet. Hieronder een paar foto's om een indruk te geven van de gevolgen:





Een desolaat landschap: tot anderhalf jaar geleden waren hier
groene rijstvelden zo ver het oog reikt, nu alleen modder.

 

Anderhalf jaar na de storm!



Geen doorgaand verkeer: een verwoeste dijk



De lokale school, een madrassa, is onbruikbaar geworden.



Woning met aarden wal om het water letterlijk buiten
de deur te houden.

  

Zolang de landerijen overstroomd zijn, kampeert de bevolking
op de dijken in geimproviseerde woningen. De hokjes zijn latrines.
De dame op de voorgrond wast haar kind in het niet al te schone water.

 

Geimproviseerde hutten op een dijk.



Oud en ziek in een hutje, verdreven door het water



Wij, de EU, en anderen, zijn er een aantal noodhulp- en ontwikkelingsprogramma's gestart, ter plaatste uitgevoerd door Bangladeshi en internationale organisaties. 

De noodhulp is simpel: nieuwe huisvesting, van stalen golfplaat en steviger verankerd m.b.v. betonnen palen. 


Nieuwe huisvesting betaald met EU noodhulp.
De aarden verhoging moet ervoor zorgen dat
bij een volgende overstroming het huisje bewoonbaar blijft.
Deze verhogingen worden ook in andere projecten in Bangladesh

(m.n. voor de strijd tegen de gevolgen van klimaatverandering)

veel toegepast.



Stevig(er) verankerd

Ook wordt er voedselhulp gegeven (30 kg rijst, 5 kg linzen, 2 liter olie, 1 kg zout per familie per maand) om te overleven tot de landbouwgronden weer begaanbaar zijn en er weer rijst en andere gewassen verbouwd kunnen worden.  


Voedselhulp wordt per boot aangevoerd.

 

Op weg naar de
voedseluitdeling. In de verte de rij.

 

In de rij voor voedseluitdeling




Voedselhulp is eindelijk bij de begunstigde.

De ontwikkelingshulp is wat uitvoeriger, en bestaat erin mensen uit de allerarmste huishoudens, vaak vrouwen (gescheiden, verlaten, verstoten, of weduwen), aan het werk te zetten aan de beschadigde dijken en wegen en hen zo wat tijdelijk inkomen te verschaffen.  

Twee vliegen in een klap met cash-for-work activiteiten: essentiele
infrastructuur wordt hersteld, en de brodeloze bevolking kan wat
verdienen. Hun productiviteit is indrukwekkend: 1000 personen legden in twee
maanden zo een dijk van 2,5 km aan!

 

In gesprek met een groep rijstboeren.
Stoer volk, keiharde werkers.

 

Zo horen de velden eruit te zien! Introductie van verbeterde
rijstsoorten met hogere opbrengst. Ik heb door mijn werk veel
bewondering en waardering gekregen voor het werk van
landbouwwetenschappers.



Voorts wordt de gelegenheid te baat genomen om via getroffen boeren nieuwe rijstsoorten te introduceren die een veel betere opbrengst per hectare geven (soms tot wel 2,5 keer zo veel, wat gigantisch is). Andere boeren in de omgeving nemen deze rijstsoorten daarna over, wat een enorm verschil maakt voor de voedselzekerheid in de regio en het hele land.   

 

EU hulp heeft haar geholpen zelf
een winkeltje te beginnen.
De inkomsten zijn genoeg om
haar en haar gezin uit de
ergste armoede te helpen.



Ook worden eenmalig IGA's (income generating assets - inkomen genererende  kapitaalgoederen) geschonken, zoals een paar geiten, een vrachtriksha, een naaimachine, etc., om mensen die werkelijk alles verloren hebben toch weer de mogelijkheid te bieden zelf de kost te verdienen.



Met wat training en een naaimachine

verdient deze dame nu

genoeg om haar gezin te onderhouden.
Geen vetpot,

maar de waardigheid is terug.

In andere projecten in iets minder nijpende omstandigheden combineren we deze elementen met training. Daar laten we de allerarmsten (denk aan max. 1 karige maaltijd per dag) een jaar lang aan eenvoudige infrastructuur (meestal verhoogde wegen, maar soms ook schoolpleinen, dijken, etc.) werken zodat ze een tijdje een vast inkomen (1 a 1,5 euro per dag; dat is zo'n beetje het bestaansminimum hier) hebben.  Een deel van dat inkomen wordt verplicht gespaard. Door het jaar heen krijgen de deelnemers door scholing een beter idee van hun talenten en interesses en worden ze getraind in eenvoudig ondernemerschap en in de vaardigheden die ze in de volgende fase nodig hebben (geiten of pluimvee houden, naaien, eenvoudig boekhouden, etc.). Aan het einde van de rit schaffen ze met hun spaargeld kapitaalgoederen aan zoals (pluim)vee, een naaimachine, wat winkelinventaris etcetera  waarmee ze hun eigen inkomen kunnen gaan genereren. Deze aanpak werkt  uitstekend en heeft al vele tienduizenden mensen en hun gezinnen duurzaam uit de ergste armoede weten te trekken. Dat betekent concreet bijvoorbeeld: van 1 maaltijd naar drie maaltijden per dag, en de kinderen naar school.

Het werk aan de kleine infrastructuur, zoals op de foto's hierboven, kan handmatig worden uitgevoerd. Het is niet helemaal duidelijk waarom de breuken in de grote dijken, die zwaar materieel vereisen, na 18 maanden nog niet gerepareerd zijn door de regering, die zegt problemen te hebben bij de aanbesteding van de contracten. Ik denk er het mijne van, maar houd dat maar voor me. Maar het snijdt me door de ziel om te zien hoe de mensen van hun land zijn verdreven en in de grootste misere in hutjes op de dijken wonen, wachtend tot de tergend traag opererende overheidsdiensten eindelijk in actie komen. Ze vragen niet om aalmoezen, ze willen alleen maar aan het werk op hun land.

 

De ambassadeur en ik hebben het warm tijdens een ontmoeting met
lokale autoriteiten. Een behulpzame politieman wuift ons koelte toe!



Zwemmen lijkt na het bovenstaande maar bijzaak, en dat is het natuurlijk ook. Niettemin gaat ook dat door: na twee weken bijna geen training gisteren een pittige 6 km training gedaan, erg gevarieerd, alle vier de slagen. Door drie dagen field trip in de auto op soms slechte wegen en in speedboten ben ik met een zeurende rugpijn teruggekomen. Vanochtend niet gezwommen maar tussen 6.30 en 7.30 op hoog tempo gewandeld in Gulshan park om de benen wat extra werk te geven en te kijken of ik van de rugpijn af kan komen. Rennen gaat niet, teveel last van m'n achillespezen, maar op flink tempo wandelen gaat ook. Het was er druk. Ik was de jongste, en ook de fitste. Veel welvarende en bebuikte Bangladeshi businessmen. Ook vrouwen in traditionele Bangladeshi dracht, met gympen eronder, vrolijk keuvelend in groepjes. Er liep zelfs een, aan haar tempo te zien, bejaarde dame volledig bedekt in burka en op slippers haar rondjes.

Deze week = piekweek. Vier sessies van 2 uur of minstens 7 km op vier achtereenvolgende dagen. Eigenlijk wilde ik die in en rondom het komend weekeinde doen, maar dan nemen A. en ik deel aan een heuse boeddhistische mini-retraite van twee dagen (van 8 tot 15 uur) met een (Australische) lama (Lobsang Namgyel van het Kopan klooster in Nepal), in een flatje in Dhaka. We hebben het al eens eerder gedaan, toen met een heuse speciaal ingevlogen Tibetaanse monnik, en vonden het een erg leuke en leerzame ervaring. Het betekent ook dat het zwemmen in de dagen ervoor plaats moet vinden van 5h30 tot 7h30 's ochtends, wat ik bepaald geen lolletje vind.