MvG Channel Swim

Interview with Netherlands Open Water Web now in English translation

2011-08-27T20:42:00.000+06:00

On 19 August I posted the text of the interview that Richard Broer from NOWW did with me. A very generous colleague in Brussels, Rose O'Duffy, volunteered to translate that long text for me so the detailed account of my swim is now also available to non-Dutch speakers. Thanks a lot Rose!

If you visit this site for the first time and are looking for pictures of my swim, you can find them by scrolling down to my posting of 28 July, or by clicking here.

Milko

(Interview has been slightly updated, and I've put in the international bank account number for donations.)

INTERVIEW WITH MILKO VAN GOOL FOLLOWING HIS SUCCESSFUL CHANNEL SWIM

By Richard Broer – Netherlands Open Water Web (NOWW)

Translation: Rose O'Duffy

You’ve been preparing for this swim for a couple of years now. Have you learned any lessons from the experience ?

I’ve learned a lot, not just in terms of swimming and training, but also in a more general context.

The most important lesson of course is that with willpower and determination virtually anything is possible. I know that is a well-worn cliché but I came to realise how true it is.

Three years ago I was so unfit that I could only just about manage to swim 500 metres in a swimming pool, and now I’ve done The Channel and in a pretty good time too. That is an important lesson for me, not only in relation to anything else I might want to do in my life but also where my children are concerned.

I also believe that is was sensible to start preparing gradually although that is not normally like me! In 2009 I did my first 10 km swim (Vriezenveen), at the beginning of 2010 I did a 20 km warm water swim (Rottnest Channel Swim, Australia, 24°), in August 2010 I did my first Stavoren-Medemblik (19°), then in February 2011 I did the Rottnest swim again. After that I left Bangladesh for the Netherlands and spent two months training in cold open water, (the river Meuse (Maas), the IJsselmeer as well as a weekend in Dover Harbour with the Channel swimmers’ group organised by the legendary Freda Streeter) in order to round off my training.

I discovered I have good resistance to cold water. At the beginning of June in Dover it was a revelation to me that I could deal with 5-6 hour training sessions in 12-13° C water. Mentally that was a boon because since then I haven’t been very concerned about temperatures experienced during a Channel crossing (16°).

Given my limited open water experience it was important for me to have an experienced coach, Marcel van der Togt, as sounding board. Although I was well able to organise my own training, at crucial moments over the past two years he intervened with the right advice about technique, (preventing a shoulder injury), training build-up, the need for variety in training and about training intensity viz. the importance of rest and recovery. Two or three weeks before the Swim he gave me a stern talking-to at a time when I was in danger of overtraining and probably saved me a lot of misery for which I’m truly grateful. Marcel’s training philosophy involves among other things increasingly imitating your goal in your training: hence you swim the whole Channel distance in peaks divided by intervals, first over 4 consecutive days, then over 3, then 2 and finally in 1. This proved a highly successful method for me, and for him too as it turned out: Marcel swam the Channel the day before me having started training for it only 7 months previously!

Overtraining is a serious risk, both in mental as well as in physical terms. Round about March this year, in particular following a none too brilliant performance in the Rottnest Channel Swim, I became thoroughly fed-up. Remote consultation with Marcel produced a solution and after a few weeks of reduced swimming and increased cross training (running, rowing, cycling in the gym) I was back on track again. Since then I no longer train when I don’t feel inspired. If you really want to swim the Channel, that inspiration will return of its own accord.

How did your family react ?

Well, with mixed feelings given the amount of time I spent in training over the last few years but right now they are proud and delighted. For me it was absolutely tremendous that my wife, Asha, travelled on the pilot boat too so that she could witness the result of all that training. Her presence along with that of Marcel was a huge support to me.

My job in Bangladesh (Head of development cooperation at the EU Delegation there) is very demanding. Hence my training could not be at the expense of my job but rather at the expense of time spent at home. So that’s why I’m postponing all further major projects for this year in order to make up for lost time with my family.

You were swimming for a good cause. How did you hit upon that cause and did you collect as much money as you expected ?

In Bangladesh I came in contact with the work of the Centre for Injury Prevention and Research Bangladesh (CIPRB) thanks to previous sponsoring activities by my Masters swimming club in Dhaka. This organisation, founded by Bangladeshis and entirely run by them, aims to reduce the appalling number of drowning fatalities among Bangladeshi children (nearly 50 a day!) by simple means like providing information and swimming lessons to the poorest sections of the population. I wanted to give the CIPRB a share of any publicity which my Channel swim might generate. I had no precise idea of the actual amount that I might succeed in collecting, although I now realise that in order to attract big corporate sponsors you need to invest far more time in lobbying than I could manage. All the same, thanks to numerous donations from individuals I have already reached a figure of 4500 euros (6500 US dollars). Contributions are still coming in and hopefully will continue.

Donations are of course still welcome at account no. BE44 8601 1176 9745 (= IBAN; BIC = SPAABE22) mentioning ‘MvG Channel Swim’.

How did the actual Swim go ?

Around 06.30 am on 27. July we boarded the boat in Dover Harbour, Marcel, Asha, Captain Paul Foreman with a crewmember and the observer from the Channel Swimming and Piloting Federation. After all the tense waiting it was almost a relief to be able finally to jump into the water and swim calmly to the shore for the start.

After the start I spent half an hour swimming fairly slowly in order to warm up and get into my rhythm, then I moved into a higher gear. I was given feeds (Maxim Carboloader (97% maltodextrine) or Aptonia Hydro Endurance (with electrolytes) every 20 minutes, plus half a banana every hour with ibuprofen and paracetamol alternately) and that proved to be the right pattern; I never felt hungry and right to the very end I was able to keep swimming with powerful strokes. The sky was grey, looking threatening at times and the sea was choppier than we’d hoped. As I breathe in only on my lefthand side, I had to swim on the righthand side of the boat where the skipper couldn’t see me as well. At the outset it wasn’t easy either for him or for me to keep alongside but then I started to swim sometimes in front of the boat, sometimes behind it, which meant suffering occasionally from diesel exhaust fumes. Fortunately later on things improved, although due to the wind and waves it was not easy for the skipper to manoeuver the boat at very low speed, while maintaining that speed constant.

My memories of the middle part of the crossing are pretty vague. Not all that much happens; you just swim, concentrate on your stroke and your rhythm, look at what people on the boat are doing, think of your next feed. The water was cold and fairly clear; I could see jellyfish and garfish passing a few metres below me. Only one jellyfish sting. While swimming and feeding I tried to avoid looking at the British or French coasts because that wouldn’t help anyway in judging whether I was making good progress. In any case because of the swell and the waves I could see very little, just tankers passing from time to time a long way off. Marcel and I had agreed that he would not give me any information at feeding times about the distance covered or how much remained because it would be pretty meaningless given the tidal flows in the Channel. We were calculating on a time of more or less 12 hours so that’s how I divided up my time; 3 hours would see me through 25% of the trip, 6 hours 50% etc. As I had already noticed in the past, including during long-distance training sessions, I tend to take a fair while (sometimes as much as 2 hours) before I really get into my stride, and I start to feel better and swim better only when I’ve completed half the distance. The same thing applied this time. So it was a great boost for the morale when I heard that I was on course for a time of 11 hours, by which stage I was already more than halfway.

Having misunderstood the skipper at one stage, (hour after hour in the sea doesn’t exactly make you more alert…. ) I mistakenly thought that I had had my last feed so I put on a turn of speed. However there were two more feeds still to come! So towards the end for a whole hour I swam flat out. Apparently I still had sufficient reserves for that so the misunderstanding ultimately paid off; with a time of 10 hours, 29 minutes and 45 seconds I clocked in as the fourth fastest Channel swimmer out of 24 successful solo crossings so far this year and am ranked 241^th in the all-time list (1658 crossings to date), i.e. in the top 15%. Apart from the fact that I got to the other side, I am very proud of my time too.

What was it like setting foot on land ?

It wasn’t all that easy gaining a foothold on land! We landed on the rocks just under Cap Gris Nez and the official observer had already stated that it was sufficient for him if I just touched the rocks. However after all that swimming naturally you want to stand on the rocks and it entailed quite a bit of clambering to get up on them with a few impressive grazes as a result.

Naturally I was absolutely drained after such a colossal swim. Yet I was not in the state of physical exhaustion, confusion even, which I had been half expecting. I was dead-tired yet I felt very calm, not euphoric nor over-emotional, rather “that’s it”! I allowed myself a few minutes to savour the moment, there, alone on the rocks. I tried to find a little stone to keep as a souvenir but there was nothing at all, nothing but massive slippery boulders!

Even getting back into the water was not easy due to the crashing waves and smooth, slippery rocks. In the photos I seem to be literally scratching my head wondering how I can safely re-enter the water.

There followed a relaxed 200 metre swim back to the boat where hugs and congratulations were in order. No euphoria, just a sense of profound satisfaction. I was wide-awake and alert. Just a few physical problems; almost immediately I climbed aboard the boat I was violently sea-sick and during the three hour return trip to Dover I puked my guts out. Only after a few hours back in the hotel and after a gigantic evening meal with Marcel and Asha, did it finally sink in what I had achieved, when the first congratulatory messages started arriving. Despite my fatigue I didn’t sleep much that night because of all the excitement.

A month has passed already since your Channel swim and you’re back at your desk in Dhaka. Did you have the opportunity to savour your achievement ?

And how, and it hasn’t stopped yet! After all the Channel is an icon, it’s the Mount Everest of open-water swimming and the challenge has been fascinating people for over a century. You are made well aware of that. Of course I appreciated the countless messages of congratulation both in the Netherlands and in Bangladesh. It was a strange experience being the focus of so much attention in the – local – media (TV, radio and press) and it was great to be able to highlight the work being done by the CIPRB.

Got any plans for the future ?

After a week of complete rest and a bit of recovery training in the Netherlands, I am now picking up the thread again and resuming swimming and running at a relaxed pace. I have a few other ideas in the sporting context but for the present, nothing of the same magnitude as the Channel. I definitely intend staying fit and being able to do 10-20 km swims. I’d like to vary my training more with more speed- and cross training. But this year training takes a back seat to family and work.

Have you any tips for anyone else aiming to swim the Channel ?

One single Channel swim does not make me an expert but I’d be happy to let aspiring Channel swimmers share my limited experience (my e-mail address; mvgchannelswim@gmail.com). Here are a few general and strictly personal tips based on my own experience;

- Start in time to train hard and frequently but watch out for overtraining, do not train when you don’t feel like it or when you’re genuinely too tired. Above all train “smart”, with well-defined peak periods followed by sufficient rest and recovery. Taper off adequately (at least two weeks) before the Swim.

- Maintain balance in your life, don’t forget your family, friends and social life. Try to plan training peaks where possible before and after (and not during) busy times at work and at home, so that the one does not have to yield to the other. Relax over a beer from time to time. Ensure you get enough sleep.

- Prepare yourself mentally for the sea temperature in the Channel by doing if possible a few long training swims in much colder water.

- Vary your training more than I did … don’t just do long training swims, do interval and fast work as well, including cross training (running, rowing, …) for the sake of diversity.

- Consider taking on a coach with specific experience. You should definitely get in touch with other (aspiring) Channel swimmers, e.g. via the Channel Swimmer's Google chat group.

Thank you very much.

My pleasure!

Donations update

2011-08-22T14:14:00.000+06:00

Pleasant surprise! I checked the project bank accounts today, and the total amount donated so far is:

4476,48 euros!

I am extremely pleased with this result. It means that your gifts will now be able to pay for e.g. a fully equipped and installed movable basin for swimming lessons in a city or town, or a sizeable number of bamboo platforms in the rural areas. I will soon sit down with CIPRB to discuss the best ways to spend this money, and keep you informed.

Three weeks after the Channel

2011-08-19T18:25:00.001+06:00

(lange NL tekst onderaan)

Since The Swim I have given a few interviews to local (Brabant) and other news media. To compensate for my long silence I will list them below (please click on the hyperlinks). All news coverage was in Dutch, but non-Dutch speakers may enjoy some of the footage of the swim taken by Asha as included in some of the videos. (I haven’t gotten around (yet) to doing a video of the swim for Youtube.)

Richard Broer, a reputed Dutch open water swimmer and editor of the website NOWW (Netherlands Open Water Web) interviewed me a few days ago. As it is the most detailed account of my swim, I copy it below in its entirety (with Richard’s permission), or click here for the original article with pictures.
On 28 July, returning from Dover and right before entering the Channel Tunnel I was interviewed on live radio by Omroep Brabant, hoarse as a crow after having had my vocal chords pickled for ten and a half hours in Channel water. Omroep Brabant TV also had a news item with video on my swim the day after with some short fragments of me swimming and reaching the French coast. All items can be found here.
Local Oss broadcaster D-TV also did an item on my swim, see here for the item with video.
Regional broadcaster Brabant10 will do an item on the swim by the end of August (I will add the link later).
Last but not least, apart from publishing my monthly columns (unfortunately not available online), the Brabants Dagblad newspaper had its reporter Henk Verhagen blog about my progress on the day of the swim. It carried another article on 29 July.

In the meantime, things have gotten very much back to normal. We’re back in Dhaka, where the monsoon rains are flooding the streets. The children are getting back into their school routine, Asha into running our household, and I into the last year of my work here before we move on to an as yet unknown destination next Summer.

While I enjoy my new status as a certified Channel Swimmer, it is a little awkward suddenly not to have an objective to train towards after having had a major one for a few years. I hope that I will have the opportunity in the future for a few more (ultra-)long distance endeavours.

Total funds raised so far are approaching 3000 euros, with donations still coming in. Accounts will remain open for a little longer before I transfer the funds to CIPRB.

Milko

------

Here’s the interview with Netherlands Open Water Web (click here for the original article with pictures).

Je hebt aan deze tocht een paar jaar gewerkt. Wat zijn de lessen die je voor jezelf hieruit trekt?

Ik heb er heel veel van geleerd, zowel puur zwem- en trainingstechnisch als in meer algemene zin.

De belangrijkste les is natuurlijk dat met wilskracht en doorzettingsvermogen vrijwel alles mogelijk is. Dat is een nogal versleten cliché, maar ik heb mogen ervaren hoezeer het waar is. Drie jaar geleden was ik zo uit vorm dat ik met moeite 500 meter in een zwembad zwom, en dan nu Het Kanaal, in een nog vrij vlotte tijd ook. Dit neem ik mee als een belangrijke les, niet alleen voor al het andere dat ik in mijn leven nog eens zou willen doen, maar ook voor mijn kinderen.

Ik geloof ook dat het verstandig geweest is om de voorbereiding geleidelijk aan te pakken, hoewel geleidelijkheid niet echt in mijn aard zit. Ik heb in 2009 mijn eerste 10 km (Vriezenveen) gezwommen, begin 2010 een 20 km in warm water (Rottnest Channel Swim in Australië, 24°C), augustus 2010 mijn eerste Stavoren-Medemblik (19°C), februari 2011 nog een keer Rottnest. Vervolgens ben ik al eind mei vanuit Bangladesh naar Nederland gegaan om twee maanden lang in koud open water (de Maas, het IJsselmeer, en een weekend in de haven van Dover met de Kanaalzwemmersgroep van de legendarische Freda Streeter) de training te kunnen afronden.

Ik heb ontdekt dat ik goed tegen koud water kan. Een simpel feit, maar wel belangrijk natuurlijk. De openbaring was begin juni in Dover, waar ik trainingen van 5 en 6 uur in water van 12-13°C bleek te kunnen verdragen. Moreel was dat een flinke oppepper, want ik heb me sindsdien geen zorgen meer gemaakt over de temperatuur tijdens de Kanaalovertocht (16°C).

Met mijn beperkte openwater-ervaring was het voor mij belangrijk om een ervaren coach, Marcel van der Togt, als klankbord te hebben. Hoewel ik goed in staat was om mijn trainingen alleen af te werken, heeft hij de afgelopen twee jaar op beslissende momenten het juiste advies gegeven over techniek (waarmee ik een schouderblessure heb kunnen voorkomen), trainingsopbouw, het belang van variatie in de training, en over trainingsintensiteit c.q. het belang van rust en herstel. Hij heeft me een week of drie voor mijn overtocht stevig toegesproken toen ik dreigde te overtrainen, en me daarmee waarschijnlijk voor veel onheil behoed, waar ik hem dankbaar voor ben. Zijn trainingsfilosofie bestaat er onder meer uit dat je steeds meer je doel imiteert in je training: zo zwem je in pieken met tussenpozen de afstand van Het Kanaal in 4 opeenvolgende dagen, dan in 3, dan 2, en eventueel 1. Deze aanpak heeft voor mij prima gewerkt, en voor hemzelf trouwens ook: Marcel zwom de dag voor mij eveneens Het Kanaal over, met slechts 7 maanden voorbereiding!

Overtraining is een groot risiso, zowel mentaal als fysiek. Rond maart dit jaar had ik er, ook na een niet al te voorspoedig verlopen Rottnest Channel Swim in februari, even zwaar tabak van. Overleg op afstand met Marcel bracht uitkomst en na een paar weken minder zwemmen en meer crosstraining (rennen, roeien, fietsen in de sportschool) ging het weer. Sindsdien train ik niet meer wanneer ik geen zin heb. Als je echt Het Kanaal over wil, komt die zin vanzelf weer terug.

Hoe was het voor je achterban?

Gemengde gevoelens door de tijdsinvestering die de trainingen de afgelopen jaren vergden, maar op dit moment zijn ze toch trots en blij. Het was voor mij geweldig dat mijn vrouw Asha meeging op de boot, zodat ze het resultaat van al die training heeft kunnen zien. Haar aanwezigheid, naast die van Marcel, was een enorme steun.

Mijn baan in Bangladesh (hoofd ontwikkelingssamenwerking bij de EU Delegatie aldaar) is veeleisend. Trainingen gingen dan ook niet ten koste van mijn werk maar wel vaak van tijd thuis. Daarom wil ik voor dit jaar grote projecten even uitstellen, om tijd met mijn gezin in te halen.

Je zwom voor een goed doel. Hoe ben je bij dat doel gekomen en heb je opgehaald wat je verwachtte?

Ik ben in Bangladesh door een eerdere sponsoractie van mijn Masters zwemclubje in Dhaka in contact gekomen met het werk van het Centre for Injury Prevention and Research Bangladesh (CIPRB). Dit is een geheel door Bangladeshi’s opgezette en gerunde organisatie die zich onder meer beijverd om door voorlichting en zwemlessen met eenvoudige middelen onder de armste bevolking het verschrikkelijke aantal verdrinkingsdoden (bijna 50 per dag!) onder Bangladeshi kinderen terug te dringen. Ik wilde het CIPRB graag laten meeliften op de eventuele publiciteit die ik met mijn overtocht zou kunnen genereren. Over de hoogte van het bedrag dat ik eventueel zou kunnen ophalen had ik geen precies idee, al weet ik nu dat je om grote bedrijfssponsoren te interesseren veel meer tijd in werving moet investeren dan ik heb kunnen doen. Niettemin ben ik met een behoorlijk aantal giften van particulieren al tot een bedrag van bijna 3000 euro gekomen. Er komen nog steeds bijdragen binnen, en ik hoop op meer. Donaties zijn dan ook nog steeds welkom op rekeningnummer 44.92.05.878 t.n.v MvG Channel Swim.

Hoe verliep de oversteek zelf?

We gingen op 27 juli rond half zeven ’s ochtends scheep in de haven van Dover: Marcel, Asha, kapitein Paul Foreman met een bemanningslid en de waarnemer van de Channel Swimming and Piloting Federation. Na de spanning van het wachten was het bijna een opluchting om eindelijk het water in te springen en rustig naar het strand te zwemmen voor de start.

Na de start heb ik het eerste half uur vrij rustig gezwommen om warm te worden en mijn ritme te vinden, daarna ben ik meer bewust tempo gaan maken. Voedingen (Maxim Carboloader (97% maltodextrine), Aptonia Hydro Endurance (met elektrolyten), en ieder uur een halve banaan met afwisselend ibuprofen en paracetamol) vonden om de 20 minuten plaats en dat bleek een adequaat ritme: ik heb geen ‘hongerklop’ gehad en heb tot op het einde kracht achter mijn slagen kunnen zetten. De lucht was grijs en soms dreigend, en de zee toch woeliger dan we hadden gehoopt. Doordat ik alleen links ademhaal moest ik voortdurend rechts van de boot zwemmen, waar de schipper me minder goed kon zien. Aanvankelijk was het ook niet gemakkelijk voor hem en mijzelf om precies gelijk op te gaan, maar zwom ik dan weer voor de boot uit, dan weer achter de boot aan, waarbij ik ook een paar keer last had van dieselwalmen van de uitlaat. Later ging dat gelukkig beter, al zorgden de wind en de golven ervoor dat het voor de schipper een hele klus bleef om de zeer langzaam varende boot te manoeuvreren en een constante snelheid te geven.

Mijn herinnering aan het middenstuk van de oversteek is nogal vaag. Er gebeurt niet zo heel veel: je zwemt, let op je slag en je ritme, kijkt naar wat de mensen op het dek doen, denkt aan je volgende voeding. Het water was koud en vrij helder: ik zag kwallen en gepen op een paar meter onder me door komen. Slechts één kwallenbeet. Tijdens het zwemmen en de voedingen probeerde ik niet naar de Britse of Franse kust te kijken, omdat je daaraan toch niet kunt zien of je goed vooruitgaat. Door de deining en de golven zag ik sowieso erg weinig, alleen een paar keer op grote afstand passerende tankers. Marcel en ik hadden afgesproken dat hij me bij de voedingen geen informatie zou geven over de afgelegde of de nog af te leggen afstand, omdat dat met de stromingen in Het Kanaal toch niet veel zegt. We gingen uit van een tijd van ongeveer 12 uur en zo deelde ik de tijd in: na drie uur zat ik op 25%, na zes uur op 50% van de tocht, enzovoorts. Zoals ik al vaker heb gemerkt, ook bij lange trainingen, doe ik er lang (soms wel een paar uur) over om helemaal lekker op gang te komen, en begin ik me beter te voelen en beter te zwemmen wanneer ik over de helft ben. Dat was ook nu het geval. Daarbij had ik een morele opsteker toen ik hoorde dat er een tijd van rond elf uur in zat, waardoor ik ineens een groter percentage van de tocht al achter me had.

Doordat ik de schipper op een gegeven moment verkeerd begreep (je wordt er geestelijk niet helderder op na al die uren…) dacht ik te vroeg dat ik mijn laatste voeding had gehad en begon dus fors te versnellen. Er volgden echter nog twee voedingen! Op die manier heb ik op het eind dus nog een uur lang volle bak gezwommen. Blijkbaar had ik daar de reserves nog voor, dus het misverstand is alleen maar gunstig geweest: met 10 uur, 29 minuten en 45 seconden is mijn overtocht de op twee na snelste van de 24 geslaagde solo-overtochten die er dit jaar tot nu toe hebben plaatsgevonden, en staat ze 240^e in de ranglijst aller tijden (1636 overtochten tot op heden), dus bij de snelste 15%. Behalve het feit dat ik de overkant heb gehaald, ben ik op die tijd ook wel trots.

Hoe was het om voet aan land te zetten?

Het was nog niet zo gemakkelijk om aan land te komen! We landden bij de rotsen iets onder Cap Gris Nez en de officiële waarnemer had gezegd dat het voor hem voldoende was als ik alleen de rotsen zou aantikken. Maar na dat hele eind zwemmen wil je natuurlijk op de rotsen staan, en het was nog een hele klauterpartij om eruit te komen, met een paar fikse schaafwonden tot gevolg.

Natuurlijk was ik goed ‘uitgepierd’ na zo’n enorm eind zwemmen. Toch was ik niet in de staat van lichamelijk uitputting en zelfs ontreddering die ik half en half had verwacht. Behalve doodmoe voelde ik me vooral erg rustig, niet euforisch of erg emotioneel, meer een ‘ziezo’-gevoel. Ik heb een paar minuten de tijd genomen om van het moment te genieten, in mijn eentje daar op die rotsen. Ik zocht een steentje om als souvenir mee te nemen, maar er lag helemaal niets, alleen maar grote glibberige rotsblokken!

Ook terug het water ingaan viel niet mee door de stevige golfslag en de spekgladde rotsen. Op de foto’s zie je me letterlijk op mijn hoofd krabben terwijl ik me afvraag hoe ik weer veilig in het water kom.

Vervolgens een paar honderd meter rustig terugzwemmen naar de boot, waar felicitaties en omhelzingen volgden. Geen euforie, slechts diepe tevredenheid. Ik was helder en alert. Wel enig fysiek ongemak: vrijwel meteen toen ik op de boot stond werd ik hevig zeeziek, en ik heb op de drie uur durende terugtocht naar Dover mijn ziel en zaligheid eruit gekotst. Het was pas na een paar uur, terug in het hotel na een enorme avondmaaltijd met Marcel en Asha, dat het echt tot me doordrong wat ik had klaargespeeld, toen de eerste gelukwensen binnenkwamen. Ondanks de vermoeidheid heb ik die nacht maar weinig geslapen door de opwinding.

De Kanaalovertocht ligt inmiddels alweer bijna drie weken achter je, en je bent al weer aan het werk in Dhaka. Heb je kunnen genieten van je prestatie?

Nou en of, en dat gaat nog steeds door. Het Kanaal is toch een ikoon, de Mount Everest van het openwaterzwemmen, en spreekt al meer dan honderd jaar tot de verbeelding van mensen. Dat was en is goed te merken. Uiteraard heb ik genoten van alle gelukwensen zowel in Nederland als in Bangladesh. Het was ook een aparte ervaring om zoveel aandacht in de –lokale- media (TV, radio en krant) te krijgen, en het was mooi dat ik het werk van het CIPRB voor het voetlicht kon brengen.

Nog plannen voor de toekomst?

Na een week volledige rust en wat hersteltrainingen in Nederland ben ik nu de draad aan het oppakken en weer rustig aan het zwemmen en lopen. Ik heb nog wel andere ideeën op sportief gebied, maar voorlopig even niets van dezelfde orde van grootte als Het Kanaal. Ik wil in ieder geval fit blijven en 10-20 km tochten kunnen blijven zwemmen. Ik wil mijn training ook weer wat gevarieerder maken met snelheids- en crosstraining. Maar training zal dit jaar ondergeschikt blijven aan familieleven en werk.

Is er nog iets wat je wilt meegeven aan zwemmers die ook een Kanaaloversteek ambiëren?

Eén enkele Kanaaloversteek maakt me nog geen expert, maar ik zou het leuk vinden om andere aspirant Kanaalzwemmers in mijn beperkte ervaring te laten delen (mijn e-mail: mvgchannelswim@gmail.com). Een paar algemene en puur persoonlijke adviezen gebaseerd op eigen ervaring:

Begin op tijd en train veel en hard, maar kijk uit voor overtraining, en train niet wanneer je geen zin hebt of echt te moe bent. Train vooral slim, met welbepaalde piekperioden en voldoende rust en herstel. Doe een lange (minstens twee weken) taper voor de oversteek.
Houd balans in je leven, en vergeet familie, vrienden en gezelligheid niet. Plan trainingspieken zoveel mogelijk rondom (en niet: tijdens) drukte in je werk en privéleven, zodat het een niet voor het ander hoeft te wijken. Drink gerust een biertje. Zorg voor genoeg slaap.
Bereid je mentaal voor op de temperatuur van het Kanaal door zo mogelijk een paar keer lang te trainen in nog veel kouder water.
Train gevarieerder dan ik heb gedaan... Niet alleen lange trainingen, maar ook interval en snelheidswerk, en crosstraining (lopen, roeien, …) voor de afwisseling.
Overweeg een coach met specifieke ervaring in de arm te nemen. Zoek in ieder geval contact met andere (aspirant-)Kanaalzwemmers, bijvoorbeeld via de Google chat group

Dank je wel.

Graag gedaan!

Milko’s blog: http://mvgchannelswim.blogspot.com

E-mail: mvgchannelswim@gmail.com

Donaties: rekeningnummer 44.92.05.878 ten name van MvG Channel Swim

Some pictures

2011-07-28T13:47:00.002+06:00

We are on our way out of the hotel, so no time to write, but here are some pictures. Click on the phots to enlarge.

In the shipping lanes, in the middle of the swim, still many hours away from France.

Proof that made it: having clambered over some big and slippery rocks, I am the tiny figure celebrating in the middle of the picture.

Having swum back to th boat I am getting out of the water, face swollen after more than 10 hours in the water

Let's not forget what this swim was about. You can still contribute: see the buttons on top of the page! :-)

I couldn't have done it without my crew. From left to right: Marcel van der Togt (my coach and also successful Channel swimmer, me, my wife Asha, captain Paul Foreman, and deck hand Ray. The CS&PF observer is not in the picture, as he was taking it.

GELUKT!! - DID IT!!

2011-07-28T04:32:00.004+06:00

(English below)

Beste vrienden,

Het is nu officieel: ik ben Kanaalzwemmer! Mijn tijd vandaag was 10 uur, 29 minuten en 45 seconden, sneller dan ik durfde te hopen. Watertemperatur was 16-17 graden Celsius, zee ruwer dan ik verwachtte, maar wel gunstige rugwind.

Heel erg bedankt voor alle steunbetuigingen tijdens de overtocht: ik kreeg ze steeds doorgegeven via Asha tijdens de voedingen en dat hielp enorm tijdens de moeilijke momenten, die er zeker waren!

Morgen hoop ik meer details en foto's te kunnen geven, ik moet nu mijn bed in!

Milko

Dear friends,

It is now official: I am a Channel Swimmer. I swam the Channel today in 10 hours, 29 minutes, 45 seconds, faster than I could have hoped for. Water temp was 16-17 degrees Celsius, sea a bit rougher than expected, but a favourable wind in the back. Let me add that I have now a much better understanding and even more respect for the achievements of the legendary Bangladeshi swimmer Brojen Das, who crossed the Channel 6 times!

Thanks so much for your messages of support: Asha transmitted them all to me during feeds, and they very much helped me through some of the difficult moments.

Will try to give more details and pictures tomorrow, I really need some sleep now.

Milko

Alea iacta est: Wednesday morning 6.45 am GMT

2011-07-26T22:00:00.002+06:00

captain's final verdict came through at 7 pm: I'll be swimming tomorrow morning from 6.45 a.m GMT onwards (7.45 a.m. NL time; 11.45 a.m Bangladesh time). You should be able to track my boat's movements for most of the day by clicking here (make sure you select the map 'Folkestone' in the rolldown menu on the left - the name 'Pace Arrow should appear in the map).

Great news: Just 2 hours ago Marcel made it to the French coast in 14 hours, which is exactly what he had predicted. He is now on his way to Dover Harbour. His wife Lilian and his 2 children will be there to give him his well-deserved hero's welcome; I might if I can't sleep. An awesome achievement, especially taking into account his relatively short preparation time (7 months), though building of course on tons of experience. But it proves that his training method works.

I write this in a Dover hotel room with a view on the Channel, which is flat as a mirror right now. No wind at all! I have spent my day being quite nervous, trying to nap while Asha was roaming the shopping centres of Dover with Lilian, stuffing myself with more pasta than I though humanly possible (carboloading - yuck), watching the weather forecasts, preparing my feeds, and writing this message. It will be almost a relief to actually be in the water and swim

I'll try and catch some sleep now. My next message will tell you if my attempt was successful or not. Thanks for the messages of encouragement I have been receiving so far, they are a real support!

in Dover

2011-07-26T20:00:00.000+06:00

We just arrived in Dover after a smooth car trip. As usual I slept very little last night, so will go for a nap now to catch up. Paul Foreman will call me around 7 pm.

Conditions look good: little wind. Marcel is doing fine: he was halfway the French shipping lane an hour ago.

Wednesday ever more likely

2011-07-25T17:14:00.001+06:00

Spoke to Paul Foreman again this morning: more than on the weather it now depends on the speed of the swimmer preceding me on Tuesday whether I will swim on Wednesday or Thursday. This being the Channel, conditions can change any moment of course. Nevertheless, Asha and I are driving to Dover tomorrow morning.

I did a 1-hour work-out today at a good clip, with 3 or 4 short sprints. Right shoulder still a bit stiff and sore, but it got better after a half hour of swimming. Virus not completely gone, but I think I am good enough to go.

Wednesday?

2011-07-24T02:02:00.001+06:00

Spoke again with the captain this morning: I will not swim earlier than Wednesday, if the 2 preceding swimmers swim on Monday and Tuesday. Winds are more forceful than predicted, so no swims today and tomorrow. Paul Foreman explained to me that solos only start at Beaufort 2-3 maximum, relays up to Beaufort 4, sometimes 5 (depending on the direction, I presume)

There is still time as the current neap tide is until 29 July. If I don't swim before Friday we'll have to wait until 7 August, when a new neap tide starts.

The good news is that this buys me extra time to get rid of my - fortunately fairly mild - virus infection and to give my ailing right shoulder some more rest. I am already feeling better than a few days ago. I haven't swum for two days. Will do a very easy 1.5 hour work-out tomorrow morning, just to keep the juices flowing.

Marcel van der Togt is now in Dover, waiting for his swim to come up, presumambly on Monday morning.

Swimming in 3 or 4 days?

2011-07-22T15:41:00.001+06:00

Just off the phone with my captain Paul Foreman. I have 2 swimmers before me, if the weather stays as it is and if both swimmers accept to swim, I might be swimming on Monday or Tuesday! I'll start packing my bags today.

I have been feeling slightly under the weather over the past four days, probably some virus: sore throat, cold shivers and cold sweats. There's not much that I can do but sleep, drink tea and take extra vitamins. All I am worried about is this thing turning into a full-blown flu.

Standby

2011-07-20T17:53:00.000+06:00

In spite of recent foul weather, conditions have improved in the Channel and no less than 8 swimmers/teams started their attempt last night. Forecasts (see here) are such that more attempts will probably follow in the days ahead while this neap tide lasts (21-29 July).

I just spoke by phone to my captain Paul Foreman (boat: Pace Arrow), just as he was delivering a swimmer to Cap Gris Nez! We discussed my wish to swim in the current neap tide rather than 7-12 August, with all the risks of getting delayed (my flight back to Dhaka is booked for 11 August). He told me that there might be a possibility for me to swim this weekend or shortly thereafter, once and if all his other swimmers for this tide have started, that is, or if one of them wishes to postpone.

So, this is it - I am in standby mode as of today! Nerves into high gear, adrenalin pumping. Hopefully only for a few days, but possibly for weeks to come, depending on weather, other swimmers, etc etc.

Mentally I am quite ready now: while I am very respectful of the distance and the water temperature (appr. 16 degrees), I do not fear them. Physically I am well prepared, even if I could probably have improved on my training and diet on several points. My shoulders and the rest of my body have for the most part recovered from my 31-kms swim ten days ago, but my right shoulder is still not 100%, a little more stiff and sore than the left one. But the tendinitis seems to have abated (though not completely disappeared) thanks to rest and shorter work-outs. Lower back and neck (my usual weak spots) OK.

So I'll continue my short (1-2 hours) and rather easy work-outs, with just a few sprints to keep me on my toes. It's all about maintenance and recovery now. It is hard not to train more than I do: I feel like a dog pulling the leash, jumpy and nervous, which is said to be typical for tapering periods.

By the way: Marcel van der Togt is also in standby mode for his own swim, as he is in 2nd postion for the current neap tide with captain Mike Oram (ship: Gallivant). I think he can be expected to swim in the next couple of days.

Thank you Commission colleagues!

2011-07-15T04:48:00.000+06:00

(English below.)
Vandaag weer een stukje gezwommen in de Maas, 1,5 uur op het gemak, in de stromende regen en harde wind. 't Ging nog niet echt lekker: pijn in schouders (peesaanhechtingen) kwam na een uur weer opzetten, en mijn spieren zijn, drie dagen rust en een massage ten spijt, nog steeds stijf. De monstertraining van zondag heeft me mentaal dan wel opgepept maar fysiek een flinke dreun gegeven, hoe goed het op de dag zelf ook ging. Meer hersteltrainingen en meer rust dan maar de komende dagen.

Still stiff and sore, four days after Sunday's monster training.
I checked the MvG Channel Swim bank account today and would like to thank European Commission colleagues for their recent generous contributions further to the recent article in Commission en Direct! Some very encouraging messages from them reached me as well, thank you all, this is a great boost to morale!

3 days off

2011-07-14T05:04:00.001+06:00

Three days have flown by without training: eating, sleeping, some reading, and doing odd jobs in and around the house. I have been very tired: by swimming 31 kms I have really pushed my phyical limits. Muscles and tendons are still aching. Today's massage (mainly back, shoulders and upper arms) by Susanne Willemsen (top notch!), no less than three days after the swim, was painful but much needed.

However, as usual just a few days without training make me nervous and I am itching to get into the water tomorrow again for a short (2-hour) interval training, not too intensive. The really long trainings are mostly over now. I have only planned one very intensive 6-hour work-out for next week, but only after I am fully recovered from Sunday's monster work-out. Until then only 2-3 hour work-outs. No firm planning, but playing it by ear and listening carefully to what my body tells me. Sufficient rest and recuperation are essential.

I must be one of the very few people happy with yesterday's and today's horrible weather: the rain and low temperatures keep the river's water temperature down, which makes for better practice! I have decided not to go to Dover for the weekend, which I had planned originally. Will try to do some sea-training in the Netherlands over the next couple of weeks.

31 kms!

2011-07-11T09:30:00.000+06:00

Yesterday saw my biggest work-out ever: 31 kms in the river Maas, with Marcel vdT accompanying me in a boat. 9.5 hours straight, no breaks, except very short ones every 20 minutes for feeds. The swim was even mentioned in the Brabants Dagblad's online version: click here.

Lots of good experience and useful lessons learned:
- in principle I can now handle appr.10-12 hours, and perhaps more, of swimming at a reasonable speed. After 9.5 hours I had reserves left, even though I was glad it was over.
- feeding rythm of once every 20 mins works for me. Mixing drinks with .5 part apple juice and .5 part water is easy on the stomach.
- alternating 2 Maxim carboloader feeds with one electrolyte feed (all feeds 250 mls) per hour (all at 1.5 times the recommended dosage), plus half a banana on the hour, works OK. I got hungry only after the 9-hour mark. Taking into account that I had not been properly carboloading the day before, I can probably overcome this. Not sure though how the Channel's lower water temperature will affect this?
- I took 5x400 mgs of Ibuprofen in the course of the swim. While it kept the tendon inflammations in my shoulders more or less under control, the swim was nevertheless quite painful. I may have to use paracetamol during the Swim as well for better pain relief.
- curious: the second quarter of the swim was the worst, whereas I got my second wind after 6 hours and managed to keep a very good pace in the 7th and 8th hours. Knowing that I was on the way back helped - it shows to what extent this is a mental game.

Marcel and I agreed that I don't need any more endurance work now, but rather some more speed work and enough rest to calm down the tendinitises in my shoulders, arms and left knee.

Many thanks by the way to Marcel, who endured a long, sweaty and -by the looks of it - rather boring day in the boat.

No training until Thursday now, apart from some very short and easy recuperation swims and hopefully some physiotherapy/massage on Wednesday. I have really physically exhausted myself, but morale has made a great leap forward!

More press coverage

2011-07-06T12:04:00.000+06:00

My employer's internal newsletter Commission en Direct (56.000 copies) carries a nice article this week about my Channel swim project - unfortunately not externally available online. I hope it will generate further interest in the project and, obviously, more donations (click here to make one :-) ) for the great work of the Center for Injury Prevention and Research, Bangladesh (CIPRB).

No very long trainings this week until Sunday. Coach Marcel van der Togt warned me against overtraining and suggested for this week a schedule of five 2-4 hour trainings with a lot of variation and sprinting (useful for dodging fast approaching oil tankers in the Channel...). I can already feel the benefits. Nice to notice also that my recovery time between sprints has improved tremendously - a clear effect of all the hard work over the past couple of months.
For next Sunday however we've planned a huge training session: 10 hours, which is approaching the length of the actual Channel Swim. We're still trying to find a boat to train in the IJsselmeer. If not, it will be a 10-hour slog in the river Maas.

The Swim is now approaching fast. I have made my final payment, and have started discussing with crew members (so far: coach Marcel van der Togt, my wife Asha, and Andre van Tol, a friend from Lith) how to organise ourselves to get to Dover. The difficult thing is that, due to the ever changing weather conditions in the Channel, you don't know for sure that you will actually swim until appr. 12 hours before the swim. That is not a lot of time to get a team organised and transported to Dover, unless you decide to go to Dover and just hang out until you get the go ahead from your pilot. Not a very attractive option.

Een sympathieke bijdrage uit Belgie

2011-06-29T02:38:00.000+06:00

Op 20 maart jl. organiseerde Henk Verbeke, een Belgische langafstandszwemmer die ik bij eerdere edities van de Twenterandkanaalrace heb leren kennen, een 100x100 event met zijn zwemclub. Hij was daarbij zo attent zijn clubgenoten attent te maken op mijn project, en er werd een leuk bedrag opgehaald. Het kwam er maar niet van elkaar dit jaar in levende lijve te ontmoeten, dus werden de geworven fondsen, 200 euro, deze week giraal bijgeschreven op de bankrekening van MvG Channel Swim ten behoeve van het CIPRB.

Henk en clubgenoten: hartelijk dank!

Swimming lessons: a life-long vaccination against drowning

2011-06-24T17:42:00.001+06:00

An extremely hectic but also very satisfying (and, for me personally, unbearably hot and sweaty) monsoon week in Dhaka and in the field as European Commissioner for Development Andris Piebalgs and German Development Minister Niebel visited Bangladesh.

Today was more relaxed, and I was able to visit swimming lessons in Dhaka together with Dr. Aminur Rahman, Director of CIPRB's specialized department for anti-drowning research, the International Drowning Research Centre. I even joined the kids during their swimming class, see the pictures below. It was amazing to see how children can be taught to survive, and many even to swim quite well, in just 12 half-hour sessions. (text continues below the pictures)

4 boys, 4 girls, 1 male and 1 female instructor. The instructors have received excellent training from CIPRB. The movable pool is a nice size: 12,5 x 6 m. The construction behind us houses the pump and filter. The pool is situated in the playground of a primary school.

A lot of fun swimming together!
Remarkable: all children can swim front crawl after only 12 sessions, starting from zero: putting just their faces in the water - clearly the instruction must be very efficient.
The fact that in this pool boys and girls were being taught together with the agreement of their parents was a pleasant surprise for me.

A movable pool as shown in the pictures is really not so expensive: the complete set up, i.e. pool, pump, enclosure, etc. costs about 5000 euros and can serve appr. 1000 children per year, for several years. Salaries for instructors and consumables such as pool chemicals and electricity for the pump cost appr. 400 euros per months. Swimming lessons are even much cheaper in rural areas, where extensive bamboo constructions in fish ponds can be made for appr. 100 euros, although they do not serve as many kids and last only a year. It is clear that a little money goes a long way in this country. And Dr. Rahman and I agreed that swimming lessons should really be considered as a 'vaccination against drowning'.

As if to underline the necessity of action against child drowning, today the Daily Star published two drowning cases, a 10-year old and a 3-year old, reported in today's newspapers, see here. Two sad illustrations of the 50 daily child victims of drowning in Bangladesh.

Channel in two days

2011-06-18T17:17:00.013+06:00

Back in Dhaka for a week of hectic work, after my biggest training week ever. After the 7.5 -hour training on Monday, I managed an 8.5 - hour (25 kms) session on Thursday and a 3-hour/9 kms one on Friday. The latter two workouts equal the Channel distance of 33 kms. So, training is going according to plan.

A 109 km swim

2011-06-15T06:07:00.000+06:00

If you want to read about a really incredible feat of long-distance swimming, check out The Daily News of Open Water Swimming (click here): only a few days ago Penny Palfrey from Australia, 48 years old, swam the 68 miles (109 kms) between the Cayman Islands. It took her 40 hours and 41 minutes, in conditions that were not even particularly favourable (wind, currents, waves, and even 4 sharks fought off by her crew!). Unbelievable determination.

7,5 hrs in the IJsselmeer

2011-06-15T06:04:00.000+06:00

Progressing well. I did a big, fat and ugly 7.5-hour training yesterday in a still cold IJsselmeer: from Medemblik to the 'Oude Zeug' harbour and back, appr. 19 kms. Overcast sky all day, high winds and pretty bad waves, so a real 'fight' training, not so much speed. Shoulders got extremely painful at some point. I will definitely need to bring Ibuprofen for my swim. The water was 16-17 degrees Celsius at most: cold hands and feet all the way, but otherwise fine - the 3-day Dover shock therapy has worked well and cold water is much less of an issue now, physically and especially mentally.
No swimming today (soooooo tired!!) but a relaxed day off with Asha (kids are with their grandmother in Amsterdam): only gardening and extra sleep. For tomorrow only a short, slow training (and more sleep ;-) ) to loosen up stiff muscles and get the juices running again. On Thursday and Friday I intend to do two more huge (each close to 20 kms) work-outs, back-to-back. I will have time to recover physically from this monster week all of next week, when I will be in Bangladesh for work and with little time for practice I'm afraid.

11 June

2011-06-11T03:37:00.000+06:00

No swimming after Dover until today. Trained today with Marcel vdT, who had come to Lith to swim with me in the river Maas. 4 days of rest had clearly been good for me: I experimented successfully with a faster stroke rate and did my appr. 12-km circuit 20 minutes faster than a few weeks ago.

After the swim, and over eggs and bacon, Marcel and I also discussed our 20 kms training next Monday in the IJsselmeer, our training schedules, and our expectations for our respective upcoming Channel swims, his in July, mine in August. For both of us this is such a beautiful and exciting adventure.

Zwembeaubeau

2011-06-06T23:09:00.002+06:00

Dover was dus erg geslaagd, zie mijn vorige post.

Ik zit nu op een Brusselse hotelkamer (een paar dagen hersentraining voor het werk) en heb zojuist via internet de aflevering van De Wereld van Beau (van Erven Dorens) van gisterenavond bekeken waarin hij het Kanaal zou overzwemmen (klik hier voor de link naar het filmpje op de SBS6 website).

Ik begon er met de nodige scepsis aan: zo'n showbizman die even tussen de soep en de aardappelen een Kanaalstunt wil uithalen? Maar ik moet zeggen dat het me meeviel. De zware, lange en saaie trainingen, het permanent afgepeigerde gevoel, de spier- en peespijnen, het werd allemaal goed in beeld gebracht. De voorbereiding leek serieus, ne het was niet alleen maar show, maar ook echte ambitie (niemand komt voor de show om 4.45 uur 'sochtend zijn bed uit volgens mij).
Eigenlijk is het jammer dat hij koste wat kost zijn Kanaalpoging wilde doorzetten, hij had beter een jaar kunnen doortrainen: vijf maanden voorbereiding is gewoon te weinig, tenzij je al een getraind zwemmer bent (en dan nog...), de zee was ontzettend ruw, en hij zwom met een gekneusde rib (!). Maar de geslaagde IJsselmeerovertocht (erg traag: 12h47m, maar wel gehaald, in vrij ruw water) geeft aan dat hij wel het karakter heeft om door te bijten.
De Kanaalpoging aan het eind van de aflevering was dan ook meer voor de buhne en om wat leuke filmplaatjes te hebben, lijkt me, ze stopten er ook al snel mee. Maar als ik hem vergelijk met sommige niet zo snelle maar wel solide zwemmers in Dover Harbour, dan zou het best kunnen.

Verder nog alle lof voor Daan Glorie, die afgelopen weekeinde maar liefst 83,4 km zwom in 24 uur. Glorie-eus, Daan!

Dover - days 2 and 3 (6 hrs and 5 hrs swims)

2011-06-05T23:25:00.079+06:00

Things got serious on Saturday and Sunday. I am very pleased with my progress now:

On Saturday I did, together with a few other Channel swimmers, an intensive 6-hour swim (appr. 20 kms) in Dover Harbour. The water tmperature was again 12 degrees water but with sunshine to lighten up the day and morale, and at the end I had still reserves left, I could have gone on for one or two more hours (but was happy not to ;-) ), even if the water was cold enough to have numbed my fingers so I couldn't move them for the last hour of the practice.

On Sunday the situation was grim: I finished, with much more difficulty, another 5-hour swim. Temperature was again 12 degrees, though this time without any sunshine but in wind and rain and very choppy water, which made a world of difference for temperature perception and hence morale. My hands were numb already after 1 hour in the water, and the hours just wouldn't pass. A really tough swim, not just physically but especially mentally, as other swimmers agreed afterwards.

Though physically tough, Channel swimmers are a friendly bunch and very supportive of each other. The only thing that counts is not speed, but making it to the other side. Being in Dover for a few days allowed me to have a proper chat with several of them, and I am looking forward to getting to know others as I will be coming back in the next two months.

The weekend has boosted my morale: I found out that among the solo swimmers preparing in Dover Harbour I am relatively fast (while not so important for the crossing as such, it will get me out of the water more quickly!), and that in spite of having done most of my training in too warm water in Dhaka, my resistance against the cold is by now just as good as those who started their cold water training already in April. The past three weeks in Europe have been well spent.
My confidence is growing that I stand a good chance of making it in August, if I am lucky with the weather and manage to avoid injuries of course (insh'Allah).

Dover - day 1: swimming in water of 12 degrees Celsius

2011-06-03T13:08:00.000+06:00

The meaning of 'cold' continues to shift: today I swam for 1h50min and then again for 50 minutes in water of 12 degrees Celsius (and lived to tell it)! Even better: I felt relatively comfortable during the second swim. Clearly something good is happening and my body is adapting well to ever lower water temperatures.

Adaptation is taking on other forms as well. My resting heart rate is now appr. 32 beats per minute, and rarely gets above 45 bpm.

Today I trained alone. Tomorrow a big group of (aspiring) Channel Swimmers will be gathering at 9 am in Dover Harbour under the watchful eye of living legend Freda Streeter, 73 yrs, the 'Channel General'. I expect to push my physical limits further and spend at least 4 hours in the icecold water.

Still sore

2011-06-02T01:40:00.001+06:00

No swimming today either. Still sore beause of the 18,5 kms swim I did the day before yesterday (and the nasty fall on my back - I strained some abdominal and neck muscles), and I decided to take another rest day. Instead I had a session with Susanne Willemsen of SW Sportmassage who managed to get most of the soreness out.

I'll do a short (2-hours) training session in the river Maas tomorrow morning and then drive to Dover, UK, for three days of hard work in Dover Harbour with a large group of other Channel nutters. After that three days in Brussels for work-related training, and a day in Liege to visit two friends and colleagues who have gone through a very rough time recently and whom I am looking forward to seeing. I'll be back in Lith on Friday 10 June, in time to pick up wife and children from Amsterdam airport the next day. The fun of my temporary life as a bachelor is wearing thin, and I miss the family.

18,5 km van Lith naar 't Wild en weer terug!

2011-06-01T04:11:00.000+06:00

Na de onplezierig onderbroken 6-uurs training van eergisteren heb ik gisteren een prachtige tocht in de Maas gemaakt van maar liefst 18,5 km, ook zo'n zes uur zwemmen. Nogal stijf vandaag, een dag later. Door het zwemmen, maar ook door een uitglijder en een harde smak op een spekgladde veerstoep bij het pont van Maren-Kessel (waar ik reservevioding had neergelegd). Erg teveden dat ik zes uur met redelijk gemak heb kunnen doorzwemmen.

Vanuit het water kan ik de kaalslag zien die het stromende water aanricht bij de wortels van de 'bakenbomen'op de Maasoevers, nu basaltblokken zijn weggehaald om de oevers 'natuurlijker' (en goedkoper in onderhoud) te maken. Nog een a twee winters met hoog water, en die typische en prachtige bomen liggen om. Ik schrijf erover in mijn maandelijkse stukje (vandaag ingeleverd) voor het Brabants Dagblad, en die sturen morgen een fotograaf om het onheil vast te leggen op de gevoelige plaat, voor bij mijn column. Ik ben benieuwd of anderen zich de aankomende kaalslag net zo aantrekken als ik. (Als ik nog een fototostel had zou ik even naar buiten lopen om een foto van de blootliggende boomwortels bij dit stukje te kunnen plaatsen, maar daar is dus eergisteren een Haagse dief mee op de loop...)

Bummer!

2011-05-30T01:17:00.000+06:00

It should have been a really good day: doing a 6-hour swim today together with Marcel van der Togt in the Madestein lake in The Hague. (Marcel Channel Swim is even the subject of a real TV documentary and he had brought a 2-man film crew!)
The swim went great, very windy, water quite cold (17 degrees Celsius or so). I was able to keep a good pace, and felt still pretty good after 3hrs/10 kms. Even the cold water didn't bother me much. Then, suddenly, Marcel's coach Gerard noticed that my blue sports bag had disappeared from the park bench right next to the water. And yes, it had really gone, and with it 5 pairs of Cressi goggles (the only brand that fits me), some spare swimming trunks and, more seriously, all my keys, including car keys, and a photo camera with recent pics. Very fortunately I had decided at the very last moment to leave my wallet with bank and credit cards hidden in the car.
The theft was the end of the swim for me, and I spent the rest of the day reporting to the police, who also opened the car for me (ever heard of a 'slim jim'?), dismantling the car (well, taking the car battery out) to avoid theft, driving to Lith and back to the Hague with ever helpful Vikram coming immediately to the rescue all the way from Amsterdam (thanks!!!) to get a spare car key, and driving home to Lith, finally.
Not a good day, but it could have been worse (no papers or bank stuff stolen).
Will try and do my 6-hour swim tomorrow: Lith-'t Wild and back.

Mind games

2011-05-27T17:03:00.000+06:00

Five cold water training days done so far, it is going ok, even if the cold is a real mental challenge, see below.

The full week was as follows:
Sunday 22:     4h15m           17.5 C     Maas & Lithse Ham
Monday 23:    2h15m           17.5 C     Maas
Tuesday 24:    4h30m           17.5 C     Maas & Lithse Ham
Wednesday 25:   2h              18 C        Dode Maasarm
Thursday 26:   2h                  15 C        IJsselmeer (Medemblik)
Today is a day off, which is nice!.

The toughest was yesterday: 2 hours in app. 15 degrees Celsius in the IJsselmeer, with a cold hard wind and very choppy water. Good fun though, a real battle with the elements. I have figured out the difference between 17 and 15 degrees: in the latter case hands and feet will remain cold throughout the swim, whereas in 17 degrees they will warm up after appr. 15 minutes, only to turn cold again after 1.5-2 hours.

The hardest part is not physical, but mental: I can do the long swims without any problem as far as the distance is concerned, but the cold water plays nasty games with one's mind. The cold is always there, and doesn't leave you for a moment. This was clear on Wednesday when I intended to do a 6-hour swim but got out after 2 hours. I should have prepared better: I went into the water as if this was just another training, but these cold long swims take mental preparedness. I have now planned a 6-hour swim on Sunday with coach (and also aspiring Channel swimmer) Marcel van der Togt. Hopefully being in the water together will make it somewhat easier to stay in and bear the cold.

A picture of my favourite training location, the river Maas:

Survived the first dip...

2011-05-23T14:13:00.000+06:00

I can tell you now what swimming in 18 degrees Celsius (17,5, actually) feels like: bloody cold, well, what a surprise!. Skin initially burning, heart pounding, it took me 10 minutes to enter the water... And yet, I managed to stay in and swim for 4 hours 15 minutes, some 12 kms! It took a 20-minute hot shower and a truck load of food to warm up again after that. Very encouraging though, I hadn't quite expected to be able to do that on day 1 already.

Only a two-hour swim planned for today, and I find myself procrastinating, I should have been in the water an hour ago. While doable, swimming in this water temperature is not exactly appealing yet... ;-)

OK, 'nuff said, off I go now.

Back in Lith, boot camp starting today!

2011-05-22T13:25:00.001+06:00

Back in good old Lith, at last, after more than 5 months. Work had been very busy lately and I must admit I was ready for a break. Before leaving I sent out a mass mail to many friends and colleagues drawing (again) their attention to this project and its beneficiary, the Centre for Injury Prevention and Research in Bangladesh. I received some very nice messages in reply, many thanks for the encouragement folks! To know that this projct is followed by you is a great morale booster, and morale is what makes or breaks an endurance effort like this.

Three weeks ahead of the rest of the family, who have 3 more weeks of school ahead of them, I arrived yesterday in beautiful sunny weather after a long trip Dhaka-Karachi-Istanbul-Amsterdam. As usual almost no sleep on the plane, but I watched 3 movies and read for hours on end, what a luxury :-) Picked up from Schiphol by my ever helpful brother-in-law Vikram, who had also made sure that the family minivan had been maintenanced and reinsured. Thanks Vikram!

Back in Lith and after shopping for groceries I went for a quick late afternoon nap, only to wake up .... this morning after 13 hours of almost comatose sleep. My back is still stiff and painful: sitting still for 17 hours in economy class doesn't help of course. But no more excuses now: cold water training starts as of today. As I am typing this I look at the river Maas right in front of my house. The watertemperature is 18 degrees Celsius, according to Rijkswaterstaats (our National Water Board's) website:

I will tell you later what 18 degrees feels like coming almost straight from the plane from Bangladesh, brrr....

Monday 16 May

2011-05-16T07:33:00.001+06:00

Five more days to go before I leave for the Netherlands and still tons of work. Looking forward to a period of intensely focused training without distractions.

Even if my endurance and power have improved a lot, I am not in great physical shape these days: last week's field trip (very inspiring by the way, will post photos later) included 900 kms in a car over sometimes dodgy roads and has left me with a sore back. Further to my earlier 'Channel-in-4-days' I had wanted to swim 33 kms over three days last weekend, but it didn't happen, because of my back and general post field trip fatigue. I have also come to the mental limits of how much I can train in a 25-meter pool: 10 kms = 400 laps = a grind. Swimming in open water from next week onwards will be such a relief!

The Channel in four days

2011-05-08T23:25:00.000+06:00

(Nederlandse tekst onderaan)

Just back from a late night visit to 'Doctor D.', the very friendly general practitioner of the British High Commission who did the last medical formalities for me to complete my registration with the CS&PF for The Swim. He found that I have a case of 'swimmer's ear' (external ear infection), which is hardly surprising with all the time I spent with my head under water these days. Fortunately it doen't bother me much.

We spent a pleasant and restful Easter holiday in Phuket, Thailand. Milan, Rohan and Tara enjoyed their new snorkeling sets, even if the coral was all bleached and dead due to rising sea temperatures, and perhaps the aftermath of the 2004 tsunami? I spent two days in bed with upset intestines and catching up on sleep, but managed to do a few swims, of which one of 4 hours, appr. 12 kms. The water was almost unpleasantly warm (> 30ºC), which felt like swimming in hot soup. Not very useful for the Channel.

Back in Dhaka, things are infernally busy at work, with an upcoming high level visit and a decision to have a high level meeting with the Government to discuss bilateral cooperation, all in the third week of June. I try to get as much of the preparations done as I can before I leave for the cold waters of the Netherlands on 20 May: 3 weeks ahead of the family, perfect for a couple of weeks of the train-eat-sleep routine needed at this point in my preparations. First I will do two weeks of much needed cold water acclimatization in the Netherlands proper, mainly in my beloved Maas and the Dode Maasarm near Lithoyen, my favourite training places. I also hope to do some training in the IJsselmeer and in the North Sea with various long distance swimming buddies, not least the IJsselmeerbikkels. Then a long weekend in Dover to experience some really tough training (6-8 hours a day) in really cold water (13-14°C), a few days in Brussels for work, and back to NL to pick up the family from Schiphol airport. While it will be nice to focus 100% on training, I am not looking forward to being away from the family for three weeks.

In terms of training, the last couple of days were ok, in spite of hectic work: I managed 33 km (Dover-Calais as the crow flies) in four consecutive days:

Thursday 5 km,

Friday 10 km,

Saturday again 10 km,

today 8 km.

So, the Channel in four days as it were, minus the cold and the waves though. All in all a pretty good training week, with earlier swims of 8 km on the previous Sunday and 4 km on Tuesday. Next weekend I’ll try the Channel in three days.

I’ll be off on a four day field trip in the North of Bangladesh from 10-13 May, which will give my rather sore body a few days of welcome rest. I should have some interesting pictures to share upon my return.

Beste NL lezers,

Zoals jullie zien is de blog een beetje aan het veranderen. Meer en meer Engelstalige vrienden, kennissen en collega’s (en (potentiële sponsors!) willen ook graag mijn project volgen. Ik wil dan ook vanaf nu tot aan de overtocht begin augustus de meeste van mijn stukjes in het Engels schrijven en ook (delen van) de rest van de website in het Engels vertalen. Hopelijk maakt het jullie niet uit.

Teunie, bedankt voor je berichtje. Zoals je ziet word je op je wenken bediend. ;)

Weer fris

2011-04-04T20:06:00.000+06:00

Een maand lang niets van me laten horen, ik ben blij dat ik nog lezers heb zeg!

Ik heb gelukkig geen volle maand nodig gehad on fysiek en mentaal te herstellen. Na twee weken trainde ik alweer maar nu anders:

1. Begonnen met andere trainingsvormen in de fitnessruimte: roeimachine, hometrainer en loopband. Twee keer in de week, en dat voelt bijzonder goed.

2. Ik ben andere locaties gaan opzoeken. Ik train nu eens per week in het 50-meter zwembad van de Universiteit van Dhaka, daarover beneden meer.

3. Ik heb eindelijk trainingsmaatjes gevonden voor de lange afstand, Tullio (een Italiaanse textielfabrikant) en Tom (een Britse vrijwilliger bij CIPRB). Allebei puike zwemmers, dus dat jaagt elkaar lekker op. Ze beginnen nog maar net met langeafstandzwemmen, en ik bevind me nu in de situatie dat ik hen coach en aanmoedig.

Dit alles heeft er voor gezorgd dat ik na de lichte (mentale) overtraindheid van een maand geleden en het afzien van Rottnest nu weer fris tussen de oortjes ben, en dat is een zorg minder. Fysiek gaat het ook goed: nauwelijks pijntjes, en lange trainingen (bijv. 10 km afgelopen vrijdag) kan ik nu met de nodige intensiteit (veel sprints en hoog tempo 200 en 400's) uitvoeren, zonder gesloopt uit de training te komen. Met mijn nieuwjaarsvoornemen van geen druppel alcohol tot mijn Kanaalovertocht ben ik overigens begin maart al gestopt: het moet wel leuk blijven, en van een biertje af en toe heb je geen last.

Musa Ibrahim en ik na de
training. (Ik ben die lange
in de blauwe blouse... ;-) )

Het leuke is ook dat ik door elders te gaan trainen andere, Bangladeshi, sporters leer kennen. Daaronder een hele bekende: Musa Ibrahim, de eerste Bangladeshi die op de Mount Everest heeft gestaan (vorig jaar) en dus een nationale held is. In februari zwom hij tevens het 'Bangla Channel' naar St. Martin's Island (met zwemvliezen), en is nu een dubbele held. Musa, een sympathieke kerel zonder enige kapsones, hielp me om een lidmaatschap van het DU zwembad aan te schaffen, dat eigenlijk voorbehouden is aan studenten en universiteitspersoneel. (Een prachtig zwembad overigens, dat een aantal jaren geleden met enige moeite door de zwemclub terugveroverd moest worden omdat een beheerder er illegaal een viskwekerij in begonnen was. Tja, een ondernemend volk.)

Op 17 februari 2012 wensen Musa en zijn vrienden een 20 km wedstrijd van het vasteland naar St. Martin'Island te organiseren. Alles goorloofd, inclusief zwemvliezen. Het lijkt me erg leuk dus ik wil er wel aan meedoen, en ik heb zo ook mijn nieuwe trainigsmaatjes Tullio en Tom voor het langeafstandzwemmen kunnen interesseren. Mocht er lezers van dit blog zijn die dit wat lijkt, laat maar horen, maar wees bedacht op uiterst eenvoudig accommodatie ter plaatse en rijst met linzen als ontbijt... ;-) In Dhaka mogen jullie echter bij mij thuis logeren!

Foto's

2011-03-01T23:13:00.000+06:00

Ik voel me erg gesteund door de geweldige reacties en morele steun zowel op deze blog als langs andere kanalen. Allemaal reuze bedankt, het is ware balsem voor de ziel en bijzonder motiverend!

Ik neem even een paar weken gas terug met zwemmen en focus op werk en familie, en op herstel. Daarna er weer vol in.

O ja, bij dezen nog de beloofde foto's:

Start van de eerste groep solozwemmers om 5u45 in de ochtend. Mijn groep, de tweede, startte precies om 6 uur. De eerste paar honderd meter is het knokken geblazen om de beste posities en moet je goed uitkijken niet een voet of een elleboog in je gezicht te krijgen. Een paar keer stevig moeten trekken en duwen

De eerste 10 km gingen goed vlot zo tussen boot en kayak in met een redelijk vlakke zee.
Mooi blauw water, maar onder de oppervlakte hordes stingers en kwallen.

Drinkpauze iedere 20 minuten. In zeveneneenhalf uur zo'n 6 liter sportdrank geconsumeerd.

En weer verder. Hier is goed te zien dat je op zee, ondanks de vele deelnemers,
toch vooral tegen jezelf zwemt. Met je hoofd in het water merk je de andere zwemmers
nauwelijks op.

Op het eind van de dag vanaf de veerboot een laatste blik op Rottnest.

Rottnest Channel Swim 2011: zwaar afzien

2011-02-27T12:17:00.000+06:00

Dit is geen blij stukje, ondanks het feit dat ik gisteren de overkant heb gehaald. Een dag na de race lik ik mijn wonden, letterlijk: de striemen van enkele tientallen stinger- en kwallenbeten nog op mijn lijf, en ondanks een dubbele laag factor-50 pijnlijk verbrand over mijn hele lijf.

Ik lik ze ook figuurlijk, omdat de inspanning, de zwaarste die ik ooit heb geleverd, ook mentaal zijn sporen heeft achtergelaten. Ik ben nog nooit zo diep gegaan, en de moed zakt me in de schoenen als ik denk aan het Kanaal: 33km i.p.v. 20, en 16 graden Celsius in plaats van 24....

Over de wedstrijd zelf: mijn tijd was 7 uur, 29 minuten en 52 seconden, 95e van de 148 deelnemers (& 46 niet gestart of uit de race gestapt). Net binnen de zeveneneenhalf uur gebleven, maar toch een kwartier langzamer dan vorig jaar, toen er een ruwe zee was. De eerste 10 km kon ik een hoog tempo handhaven, en mijn begeleiders dachten dat er een tijd van onder de zes uur in zat. Ik ben echter wel 20-30 keer gestoken door stingers en kwallen, en zag kwallen van wel twee meter lang onder me door zwemmen. Twee keer stak ik mijn arm vol in zo'n beest: alsof er kokend water over je huid wordt gegoten. Na 8 km begonnen mijn spieren te verstijven. Na 11 km was het tempo er uit en begon mijn linkerschouder hevig op te spelen. Pas de laatste 3 km kon ik weer iets versnellen, maar ging ik door een tegenstroming maar langzaam vooruit. Vanaf 10 km verliep alles in een langzame pijnlijke roes.
De finish was niet al te fraai: ik kwam volledig uitgeput binnen en werd meteen mee genomen naar de medische tent voor verzorging, van alle kwallenbeten en omdat ik letterlijk sterretjes zag: een half uur op een veldbed gelegen om bij te komen.

Ik heb het gehaald, maar ondanks de ' ideale omstandigheden' was het een barre, boze tocht, en heb ik zwaar afgezien. Ongetwijfeld zijn hier een aantal goede lessen uit te trekken, en dat zal ik de komende weken zeker doen met Marcel. Maar op dit moment is er twijfel en onzekerheid: waarom doe ik dit ook al weer? Hoe is het mogelijk dat ik deze tocht, toch zo'n 2 km korter dan de Ijsselmeerovertocht, toch al twee keer ruim anderhalf uur trager afleg?

Een paar verklaringen zijn er wel:
- niet genoeg getraind. Door ziekte en werk heb ik de afgelopen maanden de nodige trainingen gemist. DE zin was er ook niet.
- slaapgebrek: in de drie nachten voor de race heb ik er twee niet geslapen, de eerste door de vliegreis, en de nacht voor de race door zenuwen. De middelste nacht wel 9 uur geslapen, en een siesta van 2 uur. Maar 11 uur in drie dagen is natuurlijk geen goede voorbereiding.

Gelukkig gingen er ook een paar dingen goed:
- de voeding: geen hongerklop gehad door goede carbolaoding de dag ervoor, en ruim 6 liter sportdrank weggeklokt tijdens het zwemmen. Iedere 20 minuten drinken en ieder uur een stukje banaan is een prima ritme.
- onderrug heeft geen problemen opgeleverd. Ook verrassend weinig spierpijn de dag erna. De schouder lijkt er met ibuprofen weer bovenop te komen.
- de snelle eerste 10 km was bemoedigend. Ook bemoedigend dat ik op het laatst weer snelheid kon maken tegen de pijn en uitputting in.

Nu eerst terug naar huis, en slaap inhalen. Daarna met coach de race analyseren en een plan opstellen voor de komende maanden.

Ik heb wat foto's, zal ze later aan deze post toevoegen.

In Australië, een dag voor de race

2011-02-25T14:07:00.000+06:00

V.l.n.r.: Gary, ikzelf, Mark en Mark, & de kayak die morgen mee gaat

Gisterochtend aangekomen in Perth. Een nacht overgeslagen, want slapen in een vliegtuig lukt me niet. Ik probeer de schade vandaag in te halen met een lange siesta. Op dit moment schrijf ik dit liggend op mijn hotelbed met een pak koekjes en een fles cola naast me: 'carboloading'! J

Gisteren met het team (schipper Gary, en twee kayakers Mark en Mark - zie foto) naar het strand gegaan, een proefrondje gezwommen en gaan eten om de taktiek te bespreken. Logistiek komt er nogal wat bij kijken omdat boot, zwemmer en kayaker niet vanaf dezelfde plaats vertrekken.

Leuke hobby...

Evenals vorig jaar was het bij het proefzwemmen meteen raak en ik ben wel een half dozijn keer gestoken door ‘stingers’, kleine onzichtbaar kwalletjes. De foto geeft een idee van hoe zo’n beet eruit ziet (de rode striem op mijn wang). Het is knap pijnlijk.

Prachtig weer en een kalme zee vanochtend.
In de verte, 19,7 km ver weg, het eiland Rottnest

Gelukkig is er ook goed nieuws: het belooft morgen een schitterende dag te worden met weinig wind. De watertemperatuur is perfect: 24ºC, en het wordt bloedheet: 37ºC. Dat betekent genoeg drinken: ik heb gisteren op mijn hotelkamer maar liefst 8 liter sportdrank aangemaakt,

Dit gaat mee op de boot: acht liter
sportdrank en een paar bananen.
. De snoepjes zijn al op...
Het mondwater is een experiment en schijnt
te helpen tegen een pijnlijke mond,
tong en keel door het zoute water.

wat waarschijnlijk zo’n 3 liter teveel is. (Ik hoop dat het hotelpersoneel niet achterdochtig wordt: ik had nogal gemorst met sportdrankpoeder en de tafel en vloer lagen vol met wit poeder…) Om de 20 minuten probeer ik zo’n 250 c sportdrank te drinken, en ieder heel uur een stuk banaan te eten.

Vanochtend was de verplichte safetybriefing voor zwemmers van overzee en uit andere delen van Australie. Hieronder een foto van mijzelf met de oudste solozwemmer: Dieter Loeliger, 78 jaren jong! Inspirerend, zulke mensen.

Dieter Loeliger is 78 jaar oud en gaat morgen, net als vorig jaar,

de 19,7 km lange oversteek alleen doen.

Taperen

2011-02-19T01:35:00.000+06:00

Na mijn piekweekeinde vorige week ben ik nu aan het 'taperen': trainingsarbeid minderen zodat op de dag van de race de spieren maximaal uitgerust en fit zijn. Je kunt merken dat dat echt helpt wanneer na een paar dagen, wanneer het herstel inzet, je tijden plotseling sneller worden. Ook vandaag: 10 x 200 meter, de meeste in 2min50sec of iets minder, wat voor mij een mooi tempo is.

Taperen is overigens erg gemakkelijk als je het trainen zat aan het worden bent, wat voor mij de laatste tijd het geval is. Ik heb er geen enkele moeite mee om minder te trainen, en zie op dit moment op tegen het veel intensievere en extensievere programa dat ik vanaf maart zal moeten uitvoeren. Morgen de laatste echte training (8x1000 meter denk ik), de dagen daarna alleen nog maar een beetje 'spelen' zoals Marcel vdT het noemt. Na Rottnest ga ik een maand lang alleen maar spelen denk ik, en lekker crosstrainen (beetje lopen, fietsen, roeien), om even uit die betonnen bak water weg te zijn.

Hoewel ik zonder problemen een 10 km training kan afwerken, gaat de gezondheid toch niet echt lekker: al een week lang hoesten en buikloop. Ik heb nog een week om weer helemaal fit te worden. En zelfs al ben ik niet 100% fit, dan nog start ik en finish ik (extreme averij daargelaten) - voor mij hoort dat bij het ethos van Kanaalzwemmen, waar je de omstandigheden ook nooit voor het kiezen hebt, en waar ideale omstandigheden zeldzaam zijn. Een beetje zoals het leven zelf...

Komende woensdagmiddag neem ik het vliegtuig naar Perth, waar ik donderdagochtend aankom. Op donderdag tactiek bespreken en een proefstukje zwemmen met mijn schipper Gary en twee maten van hem, Mark en Mark, die me begeleiden in een kayak. Op vrijdagochtend een verplichte safety briefing voor alle zwemmers, en verder veel pasta eten, zoveel mogelijk slapen, en voedingen (sportdrank) voor de volgende dag voorbereiden. Op zaterdagochtend kwart over zes start ik.

De ambitie is om mijn niet zo snelle tijd van vorig jaar (7 uur en 16 minuten voor 19,7 km) te verbeteren, ook al was de zee vorig jaar ruw en ook al kun je eigenlijk geen twee Rottnest overtochten met elkaar vergelijken. Maar vorig jaar kwam ik om de tocht slechts te overleven, zwom de eerste helft rustig en de tweede nog rustiger, nam vrij lange drinkpauzes enzovoort. Dit jaar wil ik er met meer aggressie invliegen, ook al omdat het mijn inmiddels derde 20 km wedstrijd is. Hoewel ik weet dat de tweede helft geen pretje zal zijn, zorgt de inmiddels opgebouwde ervaring ervoor dat ik niet meer geintimideerd wordt door de afstand of door de pijn. Ik weet nu dat, hoe erg de pijn ook is, je je al een half uur na de race weer vrij normaal kunt voelen. (Het aanbod van schipper Gary om na de race een nacht lang met hem en zijn maten op het eiland Rottnest te gaan feesten heb ik echter af moeten slaan: deze 44-jarige wil mooi op tijd in zijn mandje liggen na 6-7 uur ploeteren.)

De mentale kracht die ik met deze Kanaalonderneming opdoe (of moet ik zeggen: 'ontdek'?) vind ik eigenlijk nog wel de grootste winst. De lichamelijke vorm (zowel in de zin van 'contouren' als 'conditie') kun je, nee zal je weer kwijtraken, maar de geleerde lessen blijven. Dat zijn er inmiddels al heel wat, en ze zijn op meer dan alleen zwemmen van toepassing. Ik zal er op zeker moment nog eens wat over schrijven.

Mijn inmiddels alweer vijfde stukje voor het Brabants Dagblad is de deur uit. Deze keer eens wat meer over Bangladesh, alleen maar over zwemmen wordt zo saai. Ook leuk: het personeelblad van mijn werkgever, met een oplage van enkele tienduizenden exemplaren, wil een artikel over mij en mijn project voor het CIPRB doen, en verslag doen over de Kanaalpoging in Augustus. Hoewel de publiciteit me soms een beetje benauwt (stel dat de overtocht mislukt, dan sta je wel voor evenzoveel lezers te kijk), hoop ik dat de fondsenwerving zo een flinke zet in de rug krijgt. Die staat namelijk sinds de Nieuwsjaarsduik helemaal stil, vooral omdat ik nauwelijks tijd heb er serieus aan te werken.

Op naar de Rottnest Channel Swim

2011-02-13T22:01:00.000+06:00

Afgelopen weekend was piekweekend: op twee achtereenvolgende dagen 10 km getraind. Dat had eigenlijk 2 x 15 km moeten zijn, maar hooikoorts drukte de performance enigszins. Maar ik voel me klaar voor mijn tweede Rottnest Channel Swim op 26 februari. Vlucht en hotel zijn geboekt.

Opmerkelijk is dat ik de afgelopen weken, hoewel lichamelijk fit, met meer moeite heb getraind. Hoewel ik lichamelijk fit ben ben ik de afgelopen weken een aantal keren met tegenzin naar de training gegaan. Dat is niet verrassend: ik train nu al anderhalf jaar voor dit projct, en zo heel interessant is dat op-en-neer zwemmen in een zwembad ook niet altijd (zwemmen in open water is iets anders, dat is als een wandeling in een mooie omgeving). Daarom is het goed om tussentijdse doelen te hebben. Het feit dat ik over twee weken in Australië 19,7 km 'mag' zorgde er voor dat ik me het afgelopen weekeinde toch naar het zwembad sleepte.

Niet saai!

2011-01-29T15:20:00.000+06:00

MvG is back! Ik ben zeer content te kunnen melden dat het met de training en vorm weer snor zit. Sterker nog: ik vraag me af of de 6 weken gedwongen inactiviteit mischien een blessing in disguise waren?

De reden voor mijn licht euforische stemming van het moment is dat ik zojuist een prima training van 3 uur en 45 minuten heb gedaan van maar liefst 14 x 1000 meter heb afgelegd (560 banen) op een mooi vlot tempo (voor mijn doen dan) met relatief weinig verval: begonnen rond 1min31sec/100m, rond de 10 km 1.36/100m, de laatste 3 km weer versnellend naar 1.34/100m. Vooral met die versnelling was ik blij: het betekent dat er nog reserve zat voor meer, en dat ik in principe klaar ben voor de 19,7 km van Rottnest op 26 februari. Ik vergeet er bij te vertellen dat de 14 km van vandaag volgde op een vrij intensieve 8,5 km gisteren en 4,5 km eergisteren, waar het me ook al opviel dat de 100s, 200s en 1500s ineens erg vlot leken te gaan: waar ik al enige tijd de 1500 met moeite net onder 23 minuten zwom, ging ie ineens weer op 22.20. En alle pijntjes zijn weg: onderrug, schouders en nek! (even afkloppen)

Het geheim zit hem denk ik, in a. de lange gedwongen rustpauze, b. een piekweekeinde vorige week met ook al een 12,5 km training, en c. twee dagen rust en herstel daarna. Bovendien heb ik het idee dat ik inderdaad sneller herstel nu ik onmiddelijk na trainingen 400 ml eiwitdrank drink. Ook train ik consequent met sportdrank (langzame suikers en mineralen/sporenelementen - per kilometer 250 ml (= 20 gram preparaat)), en dat werkt merkbaar beter dan trainen met alleen maar water.

Onlangs ook even goed bijgepraat met coach Marcel. Ik had het contact twee maanden laten versloffen (sorry Marcel!) ook door de fysieke malaise. Hij wees me weer eens op het belang van voldoende snelheidswerk en sprint, en daar ben ik dan ook prompt (weer) mee begonnen. Ik had het een beetje laten zitten om dat ik van nature toch liever lui dan moe ben, en lekker sloom je kilometers draaien is een stuk comfortaber dan door e verzuring van je spieren knap pijnlijke snelheidstrainingen. Zo'n gesprek met een coach, al is het maar eens per maand op afstand, houdt je bij de les.

Het zal mijn mede-duursporters niet, maar andere lezers misschien wel verbazen dat zo'n ellenlange zwemtraining, waarin je in feite alleen maar in een betonnen bak met een streep op de bodem op en neer zwemt, niet saai hoeft te zijn.
Het is altijd weer interessant om te zien hoe de aanvankelijk over elkaar buitelende gedachten met het vorderen van de kilometers langzamer worden en -meestal - beter geordend raken, en hoe de endorfine de stress vermindert. Alle beslommeringen komen aan bod, maar niet op de diepgaande en geconcentreerde manier die je bij echt nadenken en piekeren kunt hebben: de gedachten lijken meer op flarden mist waar je doorheen rijdt met de auto. Al te gefocust op je gedachten kun je niet zijn, want je moet je banen tellen, en alle spieren van je lijf schreeuwen om aandacht.
Maar ondanks de beperkte focus kom ik tijdens trainingssessies, vooral de wat langere, regelmatig tot besluiten en conclusies, bijvoorbeeld hoe een bepaalde situatie thuis of een probleem op het werk aan te pakken. Echt creatieve invallen tijdens het zwemmen gebeuren niet vaak, maar de flow vandaag was, tusen de zesde en de elfde kilometer om precies te zijn, zo goed dat het jammer was dat ik geen notitieboekje bij me had. (Prompt alle geniale invallen dus weer vergeten...)
Soms kan de stress of je verstrooidheid echter zo groot zijn dat het je niet lukt om je op de training te focussen, en in zulke gevallen sta ik vaak al binnen 10 minuten weer onder de douche. Dat is gelukkig zeldzaam, maar eind vorig jaar is het me twee keer overgekomen. Mijn ervaring is dat het geen enkele zin heeft om met tegenzin door te trainen. Beter een dagje, of meer, overslaan, de zin komt vanzelf weer terug.

Kweps

2011-01-15T02:49:00.000+06:00

Blauwbekkende apen in de dierentuin van Dhaka. Bron: http://www.nydailynews.com/

Terug in Dhaka op 8 januari bleek dat we in een koudegolf terecht waren gekomen die nog steeds aanhoudt. De laagste temperaturen in het land bedragen ongeveer 4 graden Celsius, hier in Dhaka 8 graden, en dat is verdraaid koud als je huis geen verwarming heeft en alleen maar stenen vloeren. Er zijn al mensen door onderkoeling overleden, uiteraard allemaal straatarm, te arm om een deken of een trui te kopen.

De terugreis naar Dhaka via Kuala Lumpur was lang, en de moraal niet geweldig. Niemand van het gezin had echt zin om weer terug te gaan naar het inferno van Dhaka na drie heerlijke besneeuwde weken in Lith. Vooral de twee oudsten gooiden en gooien de kont tegen de krib. Maar nu we weer in het ritme van school en werk zitten, lijkt het weer te gaan.

Ik heb, na bijna anderhalve maand trainingsinactiviteit, deze week weer drie maal kunnen zwemmen: 2, 4 en 4,7 km respectievelijk. Dat valt niet tegen, al was het nog niet erg intensief.
Gisteren sloeg het noodlot echter opnieuw toe: we hadden twee vrienden meegenomen naar een nieuw geopend restaurant waar de Sint-Jacobsschelpen bij mij verkeerd zijn gevallen en ik een nacht zwalkend tussen bed en toilet heb doorgebracht. Ook de rest van de dag vandaag ziek, zwak en misselijk. Het is zo wel vallen en opstaan om weer fit te worden. Ik moet de komende week eigenlijk ook nog nieuwe bloedtesten laten uitvoeren om het hoofdstuk 'dengue' af te sluiten.

Geheel volgens voornemen sinds 1 januari geen druppel alcohol meer tot mij genomen, een nogal 'kweps' (Oostbrabants voor 'flauw') gevoel, maar gewoon logisch gezien de trainingsinspanning die me het komende half jaar te wachten staat. Ik ben ook begonnen met het nemen van uit Nederland meegenomen eiwitpreparaat meteen na de trainingen voor sneller spierherstel, naast de gespecialiseerde sportdrank (Aptonia Hydra Endurance) tijdens de trainingen die voornamelijk langzame suikers en elektrolyten bevat. Overige voeding is tot dusver 'normaal', d.w.z. wat de pot schaft.

Overigens goed nieuws van schipper Paul Foreman op 4 januari: twee zwemmers in posities voor mij hebben niet of niet op tijd hun aanbetalingen gedaan, waardoor ik van positie 4 naar positie 2 ben opgeschoven voor de laagtijperiode van 7-12 augustus. Dat biedt een veel grotere kans dat ik ook daadwerkelijk kan vertrekken, en is dus een geweldige opsteker!

Opgehaalde fondsen tot nu toe: 901,50 euro, waarvan 701,50 euro van dorpsgenoten voor de Nieuwjaarduik, plus een genereuze schenking van een donor elders in het land via het speciale rekeningnummer. Dank!

Een prachtig begin van 2011 voor het Kanaalproject!

2011-01-02T18:01:00.000+06:00

2011! Erop of eronder dit jaar, het wordt natuurlijk erop en erover! Nu het 2011 is, klinkt 'augustus 2011' ineens een stuk dichterbij.

Gisteren lag lag vrijwel de hele familie met vrienden en dorpsgenoten in de Maas. Net als vorig jaar sprongen vrienden, familie en dorpsgenoten sprongen op 1 januari 2011 op initiatief van lopersvereniging Lopers Uit Lith (zelf gebruiken ze veelal de afkorting...) gezamenlijk de Maas in (3 graden Celsius!) om weddenschappen na te komen waarvan dit jaar de opbrengst ten goede kwam aan mijn Kanaalproject! Peet Nieuwenhuijsen heeft er een prachtig filmpje van gemaakt en op YouTube gezet:

Totale opbrengst aan reeds gedoneerde en nog te contribueren bijdragen reeds meer dan 500 euro! Heel hartelijk dank aan de families Van Chaam, V.d. Ent, Van Gool, V.d. Loop, V.d. Nieuwenhuijzen, V.d. Pol, Van Tol en Vendelmans (in alfabetische volgorde). Mogen er nog velen volgen!
Speciale dank aan de moedige zwemmers die het ijskoude water trotseerden, met een extra eervolle vermelding voor de kinderen: Jules en Anne, Milan (2 keer!), Tara, Rohan en Geena (pas 4 jaar, maar ze moest en zou het water in!). Het is hartverwarmend dat het onze dorpsgenoten zijn die het project voor zwemlessen in Bangladesh op deze manier een prachtige zet in de rug geven, financieel natuurlijk, maar ook moreel.

Update over de voorbereiding: ik heb twee weken in fysieke rust doorgebracht (slapen, eten, familie en vrienden, lezen en schrijven) en ben flink opgeknapt. De vermoeidheid is grotendeels verdwenen, en mentaal en lichamelijk ben ik weer klaar om de training voluit op te pakken. Hoewel er natuurlijk een trainingsachterstand is ontstaan ben ik ervan overtuigd dat ik er goed aan heb gedaan eerst weer de oude te worden.

Goede voornemens betreffen het zwemmen:

In Dhaka wordt het dagritme meer afgesteld op ochtendtrainingen, en het aantal trainingen per week gaat omhoog: 4 a 5 trainingen per week wordt het streven.
Geen druppel alcohol meer tot de Overtocht in augustus. Geen bier, geen wijn, niets, nada, nihil. (Niet zo gemakkelijk, niets is zo lekker als een koud biertje na een lange training...)
Nog eens nader kijken naar voeding, evt. supplementen?

Alle lezers een bijzonder voorspoedig Nieuwjaar toegewenst!

Een glorieuze winter

2010-12-21T12:56:00.000+06:00

Sinds de 17e weer in Lith. Glorieus mooi winterweer! Tussen de besneeuwde uiterwaarden ligt diezelfde vriendelijke Maas waarin ik in de zomer nog zoveel trainingkilometers heb gemaakt, er nu loodgrijs dreigend en ijskoud bij.

Hoewel minder erg dan na perioden van malaria in Afrika een aantal jaren geleden, ben ik fysiek duidelijk ondermijnd. Niets dramatisch, maar gewoon bekaf na een paar uur activiteit. Ik probeer maar gewoon extra rust (slaap) te pakken, wat nu eindelijk even kan. De monsterinspanning van het Kanaal komende zomer lijkt nu wel even heel ver weg, al is ie dagelijks in mijn gedachten. Maar first things first: eerst uitrusten en fit worden, en dan pas de training hervatten. Om eerlijk te zijn zie ik dat niet meer voor Nieuwjaar gebeuren. Daar valt weinig aan te doen, dus ik leg me er maar bij neer, en geniet met het gezin van deze prachtige winter en van familie, buren en vrienden. Ik hoop dat jullie dat ook doen.

Toch knokkelkoorts

2010-12-14T17:15:00.000+06:00

Was het eerder eens loos alarm, deze keer is het raak: ik heb dengue fever/knokkelkoorts! Vandaag bloedonderzoek teruggekregen. Het ergste is alweer voorbij, dat was de koorts een week geleden. Maar de vermoeidheid is gebleven, en ik zie eruit als een zombie, niet alleen door de werkdruk dus. Ik ben zelfs gewicht aan het verliezen, wat al sinds lang niet meer gebeurd is.

Komende weken nauwelijks trainen en heeeel rustig aan volgens de dokter. Mijn geplande 100x100 in Eindhoven komende zondag kan ik dus vergeten, en die voor de 29e in Amsterdam wordt erg onzeker.

Tegenslag

2010-12-10T18:30:00.000+06:00

Sinds de vorige 10km training zo goed als stilgelegen, op een enkele 5 km training na. Vier dagen met koorts op bed gelegen sinds vorige week vrijdag, en daarna maar langzaam opgekrabbeld: koorts, hoofdpijn en spierpijn, en een intens uitgeput gevoel. Moeite met slapen - het werk weegt zwaar deze dagen. Ik begin pas weer met zwemmen zodra ik mijn energie terug heb. Al is er voor het Kanaal en zelfs voor Rottnest nog geen man overboord, ik voel me toch in mineur: zo'n terugslag in fitheid is altijd een tegenvaller, en ik mis het trainen, zowel lichamelijk als geestelijk. Het enige voordeel is dat pijntjes zoals in mijn nek door de gedwongen rustperiode verdwijnen

Gelukkig nog maar vier werkdagen te gaan voordat ik woensdagavond met M en T op het vliegtuig stap voor een deze keer wel zeer verdiende Kerstvakantie in Lith. We tellen alledrie de dagen en uren af, al is het zo met z'n drieen best goed gegaan. Veel respect voor eenoudergezinnen trouwens, wat een geregel met dat grut zeg!

Een Nederlander is in Australie gewond geraakt door een piepklein maar levensgevaarlijk kwalletje. Niet van het soort dat bij de Rottnest overtocht rondzwemt hoop ik.

Gisteren mijn derde column ingeleverd bij het Brabants Dagblad, die zal een dezer dagen wel verschijnen. Eigenlijk had ik uitgebreid bij het CIPRB op veldbezoek willen gaan en erover willen schrijven in de column, maar geen tijd meer voor gehad. Maar ik heb, zo vlak voor de feestdagen, toch maar de nadruk gelegd op fondsen werven.

Pittige training goed verlopen

2010-11-27T20:06:00.000+06:00

Het multitasken is begonnen, en prompt gisteren een koorrepetitie van T. (9) over het hoofd gezien... Maar over het geheel genomen gaat het wel, al is het maar stil in huis zonder A en de twee jongsten. Die hebben vandaag de crematie van Joop in A'dam bijgewoond.

Tussen de drukte door heb ik gisterenmiddag weer eens een 10 km training kunnen doen, en ik ben wel tevreden met hoe die verliep. Het programma was:
           2000 m vrij,
           10x50 switch (verspringende wisselslag) start op de minuut,
           2000 vrij,
           10 x 50 switch start op de minuut;
           2000 vrij,
           10x50 vrij sprint (tussen 38-40 sec) start op de minuut,
           2000 vrij
           8x50 vrij sprint (tussen 38-41 sec) start op de minuut
           100 m school cool down.
Pittig natuurlijk, maar ondanks een paar pijntjes (linkerschouder, nek, maar gelukkig geen last van de onderrug!) niet eens extreem zwaar, ik had duidelijk nog reserves. Dat is een goed teken.
Helaas lukte het niet om er vandaag nog een lange training aan vast te plakken om er zo een echt piekweekeinde van te maken. Werk, kinderen en vandaag een afscheid van de ambassadeur waar ik een toespraak voor had voorbereid, kosten teveel tijd en zijn nu even belangrijker. Maar zo'n middag de beuk erin zoals gisteren geeft moed.

Opa Joop

2010-11-24T23:36:00.000+06:00

Eergisteren slecht nieuws: Joop/opa Joop, beste vriend van A.'s moeder en familievriend al zolang A en ik getrouwd zijn, en voor de kinderen een echte (vervangende) grootvader (en zij voor hem echte vervangende kleinkinderen), is op 83-jarige leeftijd overleden in Amsterdam. Het lichaam was al jarenlang op, maar daar leek deze Mokumse rasoptimist goed mee om te gaan. Zij steevaste antwoord als we vroegen hoe het met hem ging was: "Ach, ik mag niet mopperen", terwijl hij dat volgens alle objectieve maatstaven best had gemogen. Een geweldige man, oerbescheiden, aardig, inspirerend in zijn optimisme, gek op de kinderen en onze kinderen op hem. De geest was de laatste maanden echter ook uitgeput, en om eerlijk te zijn denk ik dat hij nu is waar hij al een tijdje wilde zijn, al was hij er ook bang voor.

A. en ik hadden het al langer zie aankomen, en waren dus nauwelijks verrast. Voor de kinderen kwam het echter hard aan, en op zulke momenten loop je hard tegen de beperkingen van je expatbestaan op. A. is vanavond echter naar NL vertrokken met de twee kleintjes R. en G, om op zaterdag namens het gezin Joop's crematie in kleine kring bij te wonen en om haar moeder bij te staan.. Ik blijf met M en T hier tot ons vertrek voor de Kerstvakantie over drie weken: ze hebben nog school, en ik het werk. R en G gaan vanaf volgende week een paar weken in Lith naar school (De Meander). Ondanks de verdrietige aanleiding van Joop's overlijden is dat wel leuk: hopelijk doen ze er ook meer Lithse vriendjes op, net zoals de twee oudsten.

Werk blijft druk, al is de stress iets aan het zakken. Soms moet je tegenslag maar aanvaarden. Maar de spurt naar de finish is hard werken, met enorme druk om jaardoelen te halen. Gelukkig staan we er eigenlijk prima voor.

Mijn botsing met een politie-auto op weg naar Shatkira heeft toch een staartje: een soort vertraagde ractie in mijn nek, die ik dezer dagen nauwelijks kan draaien. Vandaag wel 5 km getraind, niet erg intensief.

De komende weken wordt het multitasken: naast mijn gewone taken in de drukste tijd van het jaar heb ik de extra taken van de ambassadeur, die per 29 november voorgoed vertrekt, en ben ik tijdelijk alleenstaand vader. Heb M & T beloofd dat we het gzellig gaan maken.

O ja, column nummer 2 is inmiddels in het Brabants Dagblad verschenen een paar dagen geleden.

De ontkeerder

2010-11-19T22:40:00.000+06:00

Onze tweede poging, op woensdag, was succesvol. Geen spoor van het verkeersinferno van de vorige dag. Deze keer reisden we met politie-escorte, een van de voordelen/nadelen wanneer je op de winkel moet passen en daarmee de ambassadeur vervangt. Voordeel omdat je wat vlotter door het verkeer komt, en er een plaatsje wordt vrijgehouden op een keurig wachtende veerboot. Het blijkt ook nadelen te hebben: een van de chauffeurs van de elkaar per district aflossende politieploegen remde steeds zeer abrupt voor de verkeersdrempels die er aan het begin en het eind van ieder dorp liggen - vaak ongemarkeerd. Een dozijn keren ging dat goed, de dertiende keer niet, en knalde ik ondanks heftig remmen achter op de politiebus. Niemand gewond, maar de voorkant van ons oude busje was fors beschadigd, de ruit ontzet en gebarsten (gewoon drie dagen me doorgereden) etc. Risico van het vak. Nog meer risico: op de terugweg door een jakkerende inhalende buschauffeur bijna van de weg gedrukt!

Met de twee gezinnen 3 nachten overnacht bij de NGO Rishilpi, 35 geleden opgericht door Enzo en Laura Falcone (ex-monnik en ex-non, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan - na uittreding 12 jaar gewacht op dispensatie van de Paus om te kunnen trouwen). Ze bieden gehandicapte kinderen scholing, therapie en uiteindelijk een beroepspleiding, en hebben daarmee al enkele duizenden mensen geholpen aan een menswaardig bestaan. Enzo en Laura zijn schatten van mensen en waren oprecht blij ons onder hun overige (meest oudere Italiaanse) bezoekers te hebben. We zullen er nog wel terugkeren, het is zo'n oase van rust en gastvrijheid ver weg van de hel van Dhaka.

Ook indrukwekkend: Padre Luigi, die nog verder weg in het achterland een opvang voor meisjes van de Munda minderheid runt om hen te beschermen tegen kinderhuwelijken, en hen scholing en onderdak biedt. Ons bezoek was een grote gebeurtenis voor hen. Luigi is de klassieke koppige missionaris diep in de bush waarvan ik in de Centraalafrikaanse Republiek ook fraaie voorbeelden heb gezien. Van alle markten thuis, eigenwijs en koppig (hij had zichzelf tegen alle doktersadvies in een dag tevoren maar uit het ziekenhuis ontslagen met een nog altijd grotesk gezwollen en gevaarlijk geinfecteerd been door een verwaarloosd wondje), en eeuwig op gespannen voet met de machtsstructuren van de RK Kerk. Het type dat maar het best in het harnas sterft (en dat meestal ook doet) en bij pensionering in Europa al snel zou verpieteren.

Over zijn verhouding tot 'de' kerk vertelde hij ons een mooi verhaal. De Munda zijn een soort aboriginals oorspronkelijk uit Bihar in India, als contractarbeiders (of slaven?) 150-200 jaar geimporteerd door de Britten om de jungle te rooien en klaar te maken voor landbouw. Daarna zijn ze volstrekt vergeten. Ze hebben een eigen geloof dat bestaat uit hindoeisme en animistische elementen. 15 meisjes van de Munda gemeenschap waren een aantal jaren gelden bekeerd door een nabijgelegen christelijke (protestantse) gemeenschap. Dit leverde spanningen op met de eigen gemeenschap, waardoor de vrouwen alle 15 gedurende jaren maar niet aan de man kwamen. Nu zijn kinderhuwelijken iets waartegen Luigi al jaren strijdt, maar een vrouw die niet gehuwd raakt kan in dit deel van de wereld eigenlijk niet overleven, en inmiddels midden twintig werden de 15 natuurlijk al oude vrijsters. Luigo bemiddelde bij de ouderen van de Munda gemeenschap, die aangaven dat de vrouwen weer in genade konden worden aangenomen als ze tot de religie van hun gemeenschap zouden terugkeren en vertegenwoordigers van de Munda-gemeenschap een soort (rituele?) verzoeningsmaaltijd zouden aanbieden. Luigi hielp met beide, door voor de maaltijd (voor 2-300 mensen, wat voor de straatarme Munda families niet is op te brengen) te betalen. Voorts hielp hij de meisjes rap van hun christelijke geloof af, een soort 'ontkeren'' dus.(*) De leider van de naburige christelijke gemeenschap was woedend. De bisschop belde hem echter en zei dat hij het, met moeite, goedkeurde. Waren het echter katholieke bekeerlingen geweest, zei hij, dan zou hij het ten zeerste hebben afgekeurd! Luigo vertelde het smakelijk lachend, en het is duidelijk dat het hem allemaal geen zier kon schelen. Van bekeren lijkt hij sowieso weinig te moeten hebben, hij laat het geloof van de Munda ongemoeid. Sterker nog: hij moet wel een van de zeer weinige missionarissen zijn met een negatieve bekeerscore!

Niet gezwommen dus deze week, maar wat dan nog?

(*) Alle 15 dames zijn inmiddels gehuwd en maken het, de armoedige omstandigheden in aanmerking genomen, uitstekend.

Uitstapje naar Shatkira, dag 1

2010-11-16T19:41:00.000+06:00

Vanochtend met bevriende familie S. (Italiaans-Bangladeshi koppel, met twee kinderen - zoon M. is dik bevriend met hun dochter) om 7 uur weggereden uit Dhaka voor een paar dagen vakantie op het platteland in het zuid-oosten van het land.

Niet mijn eigen foto, maar
het geeft een idee

En dus zitten we vanavond lekker .... weer thuis in Dhaka! Vertrekken op de drukste dag van het jaar, de dag voor Eid-al-Azha, wanneer heel Dhaka (15 miljoen inwoners) leegloopt naar het platteland, was mischien toch niet zo'n goed idee... Daarbij kwam nog dat de hartal van een paar dagen geleden doorwerkte en dat een groot deel van het verkeer dat die dag niet kon vertrekken vandaag op de weg zat.

Het verkeer werd al snel hels, en we kwamen in een file terecht die volgens chauffeurs die ons tegemoet reden wel 20 km lang was. En al dat volk ging op weg naar hetzelfde punt waar een paar veerponten alles over een van de breedste rivieren van het land moeten zetten. Nog eens andere route geprobeerd waar we ook al snel vastliepen. Al met al zo'n 5 uur in langzaamrijdend en stilstaand verkeer gezeten. Van alles gezien:

Veel indruk maakte de riksja die voor onze ogen tussen een vrachtwagen en een ijlende bus werd geplet: de riksjarijder had wonder boven wonder niets, en gelukkig was er geen passagier, maar het totaal verwrongen wrak van zijn riksja moest door zes man van onder de zijkant van de vrachtwagen worden gewurmd. Zitten er in de islam ook engeltjes op schouders?
Bijzonder waren ook twee vechtende bussen, zwalkend over de weg, met de kaartjesverkoper die probeerde door het open raam de chauffeur van de andere bus een paar meppen te verkopen.
Bangladeshi chauffeurs zijn op hun slechtst in files: nooit gewoon wachten, maar de rij proberen in te halen, en dan de rij inhalers ook inhalen, zelfs wanner je daarmee op de andere weghelft terechtkomt, en dan natuurlijk allemaal vastlopen in een gigantische bottleneck. Toen we omdaaiden konden we kilometerslang door de berm van onze weghelft rijden omdat de file de andere kant op inmiddels drie-vier rijen dik stond, op een twee baansweg!

Echt een zootje dus. Tot overmaat van ramp ook nog de kinderen die begonnen te mekkeren en te knokken achterin.
Toch is het nog een leuke en leerzame middag geworden. Toen we eenmaal waren omgedraaid zijn we op bezoek gegaan bij de Bangladeshi schoonfamilie van mijn Italiaanse collega. Wel apart: een grote christelijke enclave vlakbij Dhaka die eeuwen teruggaat: Bangladeshi's met Portugese achternamen als Rozario, Gomes, Costa, etc. Even de kerk en het kerkhof bezocht, en onze picknick maar bij schoonma thuis opgegeten.
Wel foto's gemaakt vandaag, maar kan helaas het transferkabeltje niet vinden....
En raad eens: morgen gaan we het opnieuw proberen!

Hartal!

2010-11-14T20:57:00.000+06:00

Vandaag heb ik niet kunnen trainen om een reden die maar weinig Kanaalzwemmers kunnen aanhalen. Hoewel alle lessen doorgang vonden, bleven alle andere faciliteiten van de Amerikaanse School, dus ook het zwembad, vandaag gesloten vanwege een hartal.

De hartal is een van de vele nogal onproduktieve lokale gebruiken in dit van de wereld. Het is een soort algemene staking, meestal uitgeroepen door aanhangers van een van de twee grote politieke partijen. Ik zeg 'een soort' staking, want zover ik heb kunnen zien gaat het vrijwel nooit om de traditionele eisen die in de rest van de wereld meestal aan een staking ten grondslag liggen, zoals looneisen e.d. In dit land wordt het door de partij in de oppositie gebruikt om politieke eisen en onvrede of (vermeend) onrecht kracht bij te zetten, en dat is ook nu het geval (ik kan daar niet al te diep op ingaan).

's Lands wijs, 's lands eer.

Het probleem is dat hartals meestal een gewelddadige kant hebben, en ook nu is er weer stevig gevochten, ook in Dhaka. Voorzichtigheid is dan geboden: gisteren zijn tientallen mensen gewond geraakt en werden bussen en andere voertuigen in brand gestoken, overigens ver van het stadsdeel waar wij wonen. Door de jaren heen hebben de bevolking, regeringsinstellingen, (transport-)bedrijven en scholen een soort Pavlov-reactie ontwikkeld bij de aankondiging van een hartal: binnen blijven en alles stilleggen. Zo wordt een hartal natuurlijk al snel een self-fulfilling prophecy.

Een gemiste training is natuurlijk geen ramp, ook al omdat ik dit weekeinde goed heb kunnen trainen (3,5 km intensief vrijdag, 7 km extensief zondag). Erger is het voor al die mensen die hun plannen voor Eid bij hun familie op het platteland de mist in zien gaan omdat bussen niet rijden en schepen niet varen. Enfin, de hartal zou morgen weer afgelopen moeten zijn. Tot voor enkele jaren geleden kwamen hartals zeer regelmatig voor en konden dan weken, soms maanden duren, met enorme economische schade tot gevolg. Ik hoop maar dat dit niet een terugkeer naar de bad old days is.

Overmorgen gaan we, tijdens de Eid-vakantie van deze week, met een bevriende familie met eigen auto's naar het platteland (de stad Khulna en omstreken), een paar dagen het andere Bangladesh bekijken. Ik hoop dat de kinderen het kunnen waarderen, het is wel heel wat anders dan 5 dagen Hilton in Kuala Lumpur...

Twee besluiten

2010-11-11T11:11:00.000+06:00

Twee recente besluiten:

1. Ik zal net als in februari 2010 weer meedoen met de Rottnest Channel Swim (19,7 km) in Australie op 26 februari 2011. Er zijn goedkope vluchten naar Perth, en mijn kanoer van vorig jaar, Gary, heeft toegezegd voor me te willen schipperen, wat bijzonder tof is. Rottnest geeft me een goed tussentijds doel, Hoewel het water niet ijskoud is (23 celsius vorig jaar), kan de zee ruw zijn, dus prima oefening. Daarbij wil ik mijn tijd van vorig jaar, 7h15min, sterk verbeteren, in plaats van de race alleen te 'overleven' wil ik deze keer proberen er ook echt een race van te maken.

2. Ik zie af van deelname aan de Around Manhattan Marathon in juni 2011. De inschrijvingseisen (en het inschrijvingsgeld) waren erg hoog en vooral gecompliceerd, inclusief medische testen, hartfilmpjes, roentgenfoto's etc. en zelfs een essay over je motivatie. Daar had ik de tijd niet (meer) voor.

Mijn geplande 'koudwaterstage' voor april of mei laat ik voorlopig open

Coach Marcel heeft me een andere uitdaging voor juni volgend jaar voorgesteld, in plaats van New York: een dubbele oversteek van het IJsselmeer. Een bijzonder intimiderende gedachte, maar het zou moeten neerkomen op ongeveer de tijd die een Kanaaloversteek duurt. Dus ja, waarom eigenlijk niet?

Het gedoe over Kanaalzwemmen en de vermeende gevaren is nog bezig. Het Brabants Dagblad had gisteren een prima, paginagroot verhaal over kanaalzwemmen, en een kort artikel in de interneteditie door Niek Opten en Joost de Poel. Ook daar een verwijzing naar de discussie over de vermeende gevaren van botsingen met vrachtverkeer (nog nooit gebeurd). Sommigen zeggen dat de discussie een jaarlijks terugkerende rituele dans is, maar ik kijk er met het oog op mijn plannen volgend jaar natuurlijk met argusogen naar.

Ik zwem op dit moment lang niet zoveel als ik van mezelf zou moeten. De enige reden daarvoor is de ongelooflijke druk van het werk de afgelopen weken. Het is daardoor ook moeilijk om tijdens de trainingen gefocust te zijn. (Dit kan niet-zwemmers misschien verbazen, maar ook tijdens de lange duurtrainingen moet je zeer geconcentreerd blijven. Bij mij gaat dat ver: ik heb geprobeerd met een waterproof MP3-speler te zwemmen, maar de muziek leidt tezeer af, mijn snelheid gaat onmiddellijk omlaag en ik raak de tel kwijt.)

Overigens sta ik wel te kijken van de trainingsarbeid die sommige Kanaalzwemmers zeggen te verrichten, bijvoorbeeld in bovengenoemd stuk in het BD. Vier uur per dag trainen gedurende twee jaar?! Dat haal ik in de verste verte niet. Op dit moment probeer ik zoveel mogelijk intensief sprint- en intervalwerk te doen, gecombineerd met langere trainingen. Maar niet meer dan 4 trainingen per week, 1,5 a 2 uur. Dat moet de komende tijd wel meer worden. maar pas vanaf maart en tegen het einde van de rit worden de trainingsuren en -afstanden echt extreem (vier uur en meer). En als je er eenmaal in zit lijkt ook dat niet meer extreem.

'Scheepvaart is Kanaalzwemmers zat' (De Telegraaf dd 1 november 2010)

2010-11-02T12:48:00.000+06:00

Artikel in De Telegraaf vandaag over het scheepvaartverkeer dat de zwemmers in het kanaal zat zou zijn en vraagt om strikte regulering (klik hier voor het artikel. Ook een artikel met meer links of de BBC, klik hier).
Het gevaar wordt volgens mij nogal overdreven. Iedere zwemmer wordt begeleid door een boot met een hooggekwalificeerde schipper en voorzien van alle benodigde navigatie- en seinapparatuur. Per dag gaan er gemiddeld zo'n 500 schepen door het Kanaal. In de zomermaanden zijn er gemiddeld ongeveer drie Kanaalpogingen per dag, dus drie extra boten met zwemmers, die aangemeld zijn bij de kustwacht en die je al op vele mijlen afstand ziet op de radar. Bovendien vinden alle oversteken op hetzelfde traject plaats: tussen Dover en Calais. Men doet alsof er maar raak gezwommen wordt, maar niets is minder waar.

Maar ik wist van de groeiende tegenstand: mijn beoogde schipper Paul Foreman had het er al over toen ik hem afgelopen zomer telefonisch sprak, maar hij sprak vooral van de Britse kustwacht die kritischer begon te worden. Kanaalpogingen vanaf de Franse kust zijn inmiddels al verboden, al mag je er nog wel aankomen (of keren, als je een dubbele oversteek doet).

Bij mijn beste weten is er in 135 jaar Kanaalzwemmen nog nooit een aanvaring met een zwemmer of een begeleidingsboot geweest. Misschien wel eens close calls, maar dan toch niet alleen met Kanaalzwemmers? Hoeveel plezierjachten laveren er wel niet tussen die 500 schepen door? Ik kan me niet voorstellen dat de Britten, met hun voorliefde voor excentrieke tradities, zo'n prachttraditie als het Kanaalzwemmen de nek zouden omdraaien.

Emoties en zo

2010-10-30T00:37:00.000+06:00

A. en ik hadden vanavond eigenlijk een verjaardagsfeestje van de vrouw van de Zwitserse ambassadeur, maar hadden geen zin meer om nog te gaan na een eerste dag retraite en een avond Halloweenviering met de vier kinderen (de jongste drie fraai uitgedost) op de Amerikaanse school. A. ligt dus nu net als de kinderen lekker te slapen, ik zit 's avond laat, met een lekker glas rijstwijn (een soort thuisgestookte sake die onze werkster, van de niet-islamitische Garo minderheid, van haar vakantie voor me had meegenomen), dit stukje te schrijven. Straks nog wat lezen in mijn biografie van Churchill. Dit zijn, met het avondeten met de kinderen, de mooiste uren van de dag.

De weekendcursus met de Australische monnik uit Nepal, Lobsang Namgyel (zijn aangenomen naam), gaat over 'afflictive emotions', emoties die je perspectief en kijk op de wereld negatief beinvloeden. Boosheid, jaloezie, trots (de verkeerde soort trots dan), e.d zijn maar enkele voorbeelden - de Boeddha onderscheidde er niet minder dan 84.000!

Namgyel's aanpak is bui-ten-ge-woon toegankelijk, misschien wat te populariserend voor mij, maar in het algemeen zeer succesvol, ook bij de circa 30 mensen die op dit onderricht in een flatje zijn afgekomen. Misschien door mijn academische achtergrond als klassiek filoloog en filosoof (hoewel al weer een hele tijd geleden) vind ik het ook leuk om meer theoretisch en teksthistorisch in die dingen te duiken (Shantideva's 'Way of the Bodhisattva' bijvoorbeeld). Maar in populariserende vorm of anderszins, ik ben de afgelopen jaren steeds meer waardering en genegenheid gaan voelen voor veel van de boeddhistische psychologie, die over het algemeen praktisch en common sense is (op het concept van reincarnatie (en karma) na, waar ik zelf geen snars van geloof - dit in tegenstelling tot A. en de kinderen, voor wie reincarnatie vanuit hun hindoeistische achtergrond gefundenes Fressen is). Sommige boeddhistische principes probeer ik in mijn werk en leven toe te passen, al blijft de discrepantie tussen nobele beginselen en de realiteit en druk van het dagelijkse werk spanning opleveren.

Ik was bekaf, door veel stress en de nodige afflictive emotions op het werk deze week (ik heb met name nogal een keel opgezet naar het hoofdkwartier toe de afgelopen weken - overigens naar collega's die ook hun uiterste best doen), en merkte dat zodra ik me na een uur onderricht wat kon ontspannen en de lesstof wat tot me begon door te dringen. De intensieve zwemtraining deze week zal ook meegespeeld hebben - ik begon in te soezen. Ik ben tijdens de lunchpauze er even tussenuit gepiept om thuis een uurtje te dutten. Da's nog altijd beter dan de vorige retraite, toen ik tijdens een meditatieoefening stiekem in een belendende kamer ben gaan liggen pitten. Niemand heeft er wat van gemerkt - veel mensen mediteren met hun ogen dicht ;-), maar A. geneerde zich dood toen ik 't haar vertelde. Hopelijk blijf ik morgen de hele dag op de been.

Waarom negatieve emoties op het werk? Grote dossiers, met in potentie en op termijn een impact op het leven van tienduizenden, misschien honderdduizenden mensen (en in een enkel geval vele miljoenen, maar het voert te ver om dat allemaal toe te lichten hier), moeten door een grote bureaucratische machine geduwd worden. Daar ben ik maar een radertje in, maar een radertje dat veel herrie maakt en soms sneller probeert te draaien dan de andere wieltjes (geen fraaie beeldspraak, ik weet het). En dat gaat soms van 'au'.

De keuze tussen respect en 'loving kindness' (liefhebbende vriendelijkheid) voor anderen en hun werk enerzijds, en de wil (en verantwoordelijkheid) om door te duwen en dingen te versnellen anderzijds, levert spanningen op die me soms zwaar vallen. Ik vond het geruststellend om vandaag, in dialoog met Namgyel, te beseffen dat 'harsh speech' aanvaardbaar kan zijn zolang de motivatie erachter goed is. Dat laatste hoop ik dan maar, maar ik denk eigenlijk van wel. Natuurlijk heb ik misplaatste momenten van trots of een net iets te gestreeld ego om een bureaucratische overwinning, en daarentegen oprechte ergernis, soms woede, wanneer de dingen niet gaan zoals (ik vind dat) het moet; maar ik slaag er geloof ik redelijk in om het grote verband en het uiteindelijke doel in het oog te houden: meer, betere en directere actie voor de allerarmsten, en het onderste uit de kan halen met de beperkte middelen waarmee we werken: zo'n 100 miljoen euro per jaar (lijkt veel, maar is het niet als je naar de noden kijkt).

Na 7300 en 7000 meter op maandag- en dinsdagochtend heb ik er op woensdagavond nog een 8000 meter uitgeperst, gewoon ruim twee uur continu doorpeddelen (borstcrawl). Nogal saai, maar zonder pijn in nek of rug (alleen een beetje stijfheid nadien), en eigenlijk ieder dag wat gemakkelijker, wat een prettige verrassing was. De vierde aflevering is er simpelweg niet meer van gekomen deze week, maar ik ben verder wel tevreden. De komende weken weer op intensiteit trainen, iets minder lang, maar meer sprint, interval en variatie in de slagen.

Coach Marcel van der Togt heeft naar de trainingsopzet gekeken die ik voor periode tot augustus heb opgesteld (met name de opbouw van de maandpieken), en zijn zegen gegeven, al valt er nog veel op details te sleutelen. We moeten ook nog samen nadenken over een 'koudwaterstage' in april of mei, en ik spreek hem daarover komende zondag. De kosten spelen ook een rol: Malta, Turkije, of misschien maar gewoon wachten tot ik weer in NL ben? Marcel heeft ook een ander spectaculair idee, daar schrijf ik misschien nog over zodra ik het heb verwerkt.

Ik heb van Teunie van de blog Eenvoudig leven een fantastische e-mail met een marketingidee voor mijn Kanaalproject ontvangen, en die enorm gewaardeerd. Sommige mensen blijven maar geven: naast het bestieren van een 12-koppig gezin en het bijhouden van een bijzonder succesvolle blog heeft Teunie tijd om anderen van advies te voorzien! Teunie bedankt, ik antwoord je nog, maar ga nu slapen!

Halverwege de oktober maandpiek

2010-10-26T21:12:00.000+06:00

Tweede dag van mijn vier-dagen-piek: gisteren 7300 meter, vandaag 7000 meter, door een iets vertraagde start iets minder dan de geplande 7500 maar een kniesoor die daar om maalt. Gisteren sloeg de hooikoorts toe, ik was een en al snot en dikke ogen, wat een ellende! Met lokale geneesmiddelen (Fenadin) is het redeljk te onderdrukken. Vanochtend ging het zwemmen opmerkelijk genoeg beter dan gisteren, terwijl ik door de hooikoorts de grootste ellende verwachtte. Nog twee dagen moordend vroeg opstaan, en dan weer effe rust.

Ik heb mijn vorige post over mijn veldbezoek uitgebreid met flink wat foto's, die een aardig idee geven van het land en wat we doen hier.

Drie dagen in het veld

2010-10-24T11:58:00.000+06:00

(Let op: aan dit bericht heb ik later foto's toegevoegd. De tekst gaat door onder de foto's!)

Ons vervoermiddel op de heenweg.

Meteen na ons familietripje naar Maleisie heb ik de afgelopen woensdag tot en met vrijdag doorgebracht in het zuiden van Bangladesh op een field trip met de ambassadeur en drie andere collega's van de EU Delegatie.

In die regio heeft in mei vorig jaar de cycloon Aila een groot deel der landerijen onder water gezet. Hieronder een paar foto's om een indruk te geven van de gevolgen:

Een desolaat landschap: tot anderhalf jaar geleden waren hier
groene rijstvelden zo ver het oog reikt, nu alleen modder.

Anderhalf jaar na de storm!

Geen doorgaand verkeer: een verwoeste dijk

De lokale school, een madrassa, is onbruikbaar geworden.

Woning met aarden wal om het water letterlijk buiten
de deur te houden.

Zolang de landerijen overstroomd zijn, kampeert de bevolking
op de dijken in geimproviseerde woningen. De hokjes zijn latrines.
De dame op de voorgrond wast haar kind in het niet al te schone water.

Geimproviseerde hutten op een dijk.

Oud en ziek in een hutje, verdreven door het water

Wij, de EU, en anderen, zijn er een aantal noodhulp- en ontwikkelingsprogramma's gestart, ter plaatste uitgevoerd door Bangladeshi en internationale organisaties.

De noodhulp is simpel: nieuwe huisvesting, van stalen golfplaat en steviger verankerd m.b.v. betonnen palen.

Nieuwe huisvesting betaald met EU noodhulp.
De aarden verhoging moet ervoor zorgen dat
bij een volgende overstroming het huisje bewoonbaar blijft.
Deze verhogingen worden ook in andere projecten in Bangladesh

(m.n. voor de strijd tegen de gevolgen van klimaatverandering)

veel toegepast.

Stevig(er) verankerd

Ook wordt er voedselhulp gegeven (30 kg rijst, 5 kg linzen, 2 liter olie, 1 kg zout per familie per maand) om te overleven tot de landbouwgronden weer begaanbaar zijn en er weer rijst en andere gewassen verbouwd kunnen worden.

Voedselhulp wordt per boot aangevoerd.

Op weg naar de
voedseluitdeling. In de verte de rij.

In de rij voor voedseluitdeling

Voedselhulp is eindelijk bij de begunstigde.

De ontwikkelingshulp is wat uitvoeriger, en bestaat erin mensen uit de allerarmste huishoudens, vaak vrouwen (gescheiden, verlaten, verstoten, of weduwen), aan het werk te zetten aan de beschadigde dijken en wegen en hen zo wat tijdelijk inkomen te verschaffen.

Twee vliegen in een klap met cash-for-work activiteiten: essentiele
infrastructuur wordt hersteld, en de brodeloze bevolking kan wat
verdienen. Hun productiviteit is indrukwekkend: 1000 personen legden in twee
maanden zo een dijk van 2,5 km aan!

In gesprek met een groep rijstboeren.
Stoer volk, keiharde werkers.

Zo horen de velden eruit te zien! Introductie van verbeterde
rijstsoorten met hogere opbrengst. Ik heb door mijn werk veel
bewondering en waardering gekregen voor het werk van
landbouwwetenschappers.

Voorts wordt de gelegenheid te baat genomen om via getroffen boeren nieuwe rijstsoorten te introduceren die een veel betere opbrengst per hectare geven (soms tot wel 2,5 keer zo veel, wat gigantisch is). Andere boeren in de omgeving nemen deze rijstsoorten daarna over, wat een enorm verschil maakt voor de voedselzekerheid in de regio en het hele land.

EU hulp heeft haar geholpen zelf
een winkeltje te beginnen.
De inkomsten zijn genoeg om
haar en haar gezin uit de
ergste armoede te helpen.

Ook worden eenmalig IGA's (income generating assets - inkomen genererende kapitaalgoederen) geschonken, zoals een paar geiten, een vrachtriksha, een naaimachine, etc., om mensen die werkelijk alles verloren hebben toch weer de mogelijkheid te bieden zelf de kost te verdienen.

Met wat training en een naaimachine

verdient deze dame nu

genoeg om haar gezin te onderhouden.
Geen vetpot,

maar de waardigheid is terug.

In andere projecten in iets minder nijpende omstandigheden combineren we deze elementen met training. Daar laten we de allerarmsten (denk aan max. 1 karige maaltijd per dag) een jaar lang aan eenvoudige infrastructuur (meestal verhoogde wegen, maar soms ook schoolpleinen, dijken, etc.) werken zodat ze een tijdje een vast inkomen (1 a 1,5 euro per dag; dat is zo'n beetje het bestaansminimum hier) hebben. Een deel van dat inkomen wordt verplicht gespaard. Door het jaar heen krijgen de deelnemers door scholing een beter idee van hun talenten en interesses en worden ze getraind in eenvoudig ondernemerschap en in de vaardigheden die ze in de volgende fase nodig hebben (geiten of pluimvee houden, naaien, eenvoudig boekhouden, etc.). Aan het einde van de rit schaffen ze met hun spaargeld kapitaalgoederen aan zoals (pluim)vee, een naaimachine, wat winkelinventaris etcetera waarmee ze hun eigen inkomen kunnen gaan genereren. Deze aanpak werkt uitstekend en heeft al vele tienduizenden mensen en hun gezinnen duurzaam uit de ergste armoede weten te trekken. Dat betekent concreet bijvoorbeeld: van 1 maaltijd naar drie maaltijden per dag, en de kinderen naar school.

Het werk aan de kleine infrastructuur, zoals op de foto's hierboven, kan handmatig worden uitgevoerd. Het is niet helemaal duidelijk waarom de breuken in de grote dijken, die zwaar materieel vereisen, na 18 maanden nog niet gerepareerd zijn door de regering, die zegt problemen te hebben bij de aanbesteding van de contracten. Ik denk er het mijne van, maar houd dat maar voor me. Maar het snijdt me door de ziel om te zien hoe de mensen van hun land zijn verdreven en in de grootste misere in hutjes op de dijken wonen, wachtend tot de tergend traag opererende overheidsdiensten eindelijk in actie komen. Ze vragen niet om aalmoezen, ze willen alleen maar aan het werk op hun land.

De ambassadeur en ik hebben het warm tijdens een ontmoeting met
lokale autoriteiten. Een behulpzame politieman wuift ons koelte toe!

Zwemmen lijkt na het bovenstaande maar bijzaak, en dat is het natuurlijk ook. Niettemin gaat ook dat door: na twee weken bijna geen training gisteren een pittige 6 km training gedaan, erg gevarieerd, alle vier de slagen. Door drie dagen field trip in de auto op soms slechte wegen en in speedboten ben ik met een zeurende rugpijn teruggekomen. Vanochtend niet gezwommen maar tussen 6.30 en 7.30 op hoog tempo gewandeld in Gulshan park om de benen wat extra werk te geven en te kijken of ik van de rugpijn af kan komen. Rennen gaat niet, teveel last van m'n achillespezen, maar op flink tempo wandelen gaat ook. Het was er druk. Ik was de jongste, en ook de fitste. Veel welvarende en bebuikte Bangladeshi businessmen. Ook vrouwen in traditionele Bangladeshi dracht, met gympen eronder, vrolijk keuvelend in groepjes. Er liep zelfs een, aan haar tempo te zien, bejaarde dame volledig bedekt in burka en op slippers haar rondjes.

Deze week = piekweek. Vier sessies van 2 uur of minstens 7 km op vier achtereenvolgende dagen. Eigenlijk wilde ik die in en rondom het komend weekeinde doen, maar dan nemen A. en ik deel aan een heuse boeddhistische mini-retraite van twee dagen (van 8 tot 15 uur) met een (Australische) lama (Lobsang Namgyel van het Kopan klooster in Nepal), in een flatje in Dhaka. We hebben het al eens eerder gedaan, toen met een heuse speciaal ingevlogen Tibetaanse monnik, en vonden het een erg leuke en leerzame ervaring. Het betekent ook dat het zwemmen in de dagen ervoor plaats moet vinden van 5h30 tot 7h30 's ochtends, wat ik bepaald geen lolletje vind.

Maleisië

2010-10-16T20:32:00.000+06:00

Bekendste highlight in KL: de
Petronas Twin Towers

Onze tweede dag in Kuala Lumpur zit erop. Ook Azië, maar dan mijlenver voor op Bangladesh.

De contrasten zijn hier groot: minirokken naast burka's, en dat zal de enorme diversiteit van de maatschappij (en de inherente problemen) wel weerspiegelen, al komen we daar met zo'n kort tripje natuurlijk niet het fijne van te weten. M. zweert dat hij gisterenavond twee vrouwen in burka in een auto uit flesjes bier zag drinken. Ik waag dat te betwijfelen, al heb ik zelf wel verbaasd staan kijken naar een andere vrouw in zwarte burka hand in hand en zeer verliefd en gezellig kletsend aan de wandel met - neem ik aan - haar echtgenoot. Toch niet helemaal het norse verhaal waar je het eerst aan denkt bij burka's, al blijft het een vervelend gezicht.

Vandaag voor het eerst weer getraind: een uur cardio (lopen en fietsen) in de fitnessruimte van het hotel. Het zwembed is toch rechthoekig, maar nog geen 20 meter en te vol deze middag.

Woensdag 13 oktober 2010

2010-10-14T00:11:00.000+06:00

Na mijn 10km training afgelopen zaterdag nog niet aan training toegekomen deze week. Een combinatie van enorme drukte op het werk, te moe om om 4.45 uur 's ochtends uit bed te komen, en protesten van de kinderen, vooral T. , tegen A.'s en mijn afwezigheden 's avonds deze week. Bestuurswerk voor de Amerikaanse school kostte ook meer tijd dan gebruikelijk. Nu kan ik me het nog veroorloven om eens een paar dagen training te laten schieten, maar in de loop van dit trainingsjaar jaar zal ik mijn agenda (en hoofd) moeten leegruimen om aan het echte zware en omvangrijke trainingswerk toe te komen.

Morgen vertrekken we voor een paar dagen verlof naar Maleisie, met een bevriend Amerikaans gezin. Van zwemmen zal wel niet veel komen, het hotel heeft volgens mij alleen een 'speel'-zwembad, maar ook goede fitnessfaciliteiten, dus kan ik toch wat doen. Verder even een paar dagen lekker uitbollen met de kinderen, daar waren we wel aan toe.

Net gezien dat marathonzwemmer Marcel Stroet (3x IJsselmeer, en een van de snelste zwemveteranen van Nederland), een 100x100 training in Beverwijk organiseert (10 km intervaltraining, 100 sprintjes van 100 meter). Daar was ik wel graag bij geweest, zeg, ook om weer eens wat andere NL langeafstandszwemfanatici te ontmoeten. Hopelijk is er in de Kerstvakantie ergens iets vergelijkbaars.

Mijn eerste column voor het Brabants Dagblad is af en geaccepteerd door de redactie. Minder dan 300 woorden, en dat komt echt heel nauw. Echt leuk om te blijven schaven aan zo'n tekst tot ie precies goed is (hoop ik dan maar) en precies de juiste lengte. Er komt ook een leuke foto bij, van spelende kinderen in het water, genomen in het kader van een van onze projecten hier.

Hoera voor de Chileense mijnwerkers! Nr. 17 is net bovengekomen terwijl ik dit schrijf.

Eerste echte trainingsweek: >20 km

2010-10-09T22:40:00.000+06:00

Het zwembad van de Amerikaanse
School in Dhaka

Ik ben opgelucht: ondanks darmklachten en grieperigheid de afgelopen week en hooikoorts dit weekeinde, heb ik niet alleen mijn doel voor deze week (zon-za) gehaald, nl. > 20km,, maar vandaag zelfs zonder problemen weer eens een echt lange training kunnen doen. Ik heb 10 km gezwommen (400 banen, voor de niet specialisten), eerst 3 km continu binnen 45 minuten, daarna 7 x 1 km met steeds een minuutje rust ertussen. Dat betekent dat ik op dit moment ondanks alle ziekte en antibiotica de laatste tijd toch beter in vorm ben dan een jaar geleden rond deze tijd. Er blijkt een solide basis te liggen, en dat geeft de burger moed, zeker met het oog op de veel zwaardere trainingsbelasting die er tot augustus 2011 nog gaat komen. Door een paar eenvoudige aanwijzingen van coach Marcel van der Togt afgelopen augustus houd ik mijn armen nu weer meer gebogen bij het doorhalen, wat duidelijk minder zwaar is voor de schouders, en ik besteed veel aandacht aan het maximaal uitduwen, vooral met de rechterarm. Aan tweezijdig ademhalen ben ik nog niet echt serieus gaan werken. Ik zie er ook tegenop, omdat het de balans uit mijn slag haalt en ik daardoor makkelijker buiten adem raak. Ook ben ik eraan gewend geraakt om om de twee slagen adem te halen, wat vaker is dan andere langeafstandszwemmers, die meestal om de drie slagen adem halen. Het grootste nadeel is nu wel dat mijn slag door het uitsluitend links ademen asymmetrisch is, wat bij langere afstanden tot allerlei fysieke problemen kan leiden. Mijn nek was wat stijf na de training, en ik weet op basis van de ervaringen van het afgelopen jaar dat het bij piektraingen straks echt pijn gaat doen. Bovendien kunnen de wind en de golven straks ook van links (Noord-Oost) komen en loop ik het risico veel Kanaalwater te slikken als ik niet rechts leer ademhalen. Dit technische aspect gaat dit jaar een van mijn grootste uitdagingen worden: hoe leer je een veertig jaar oude gewoonte af?

Coach Janice en ik

Vrijdag na de training hebben we met mijn Masters-cluppie afscheid genomen van onze zeer geliefde coach, de Australische Janice. Ze moet terug naar down under vanwege ernstige gezondheidsproblemen, dus een trieste ondertoon had het afscheid wel. Maar ook gelachen: als afscheidcadeau kreeg ze o.m. een sjieke parelketting (locaal geproduceerd) met een trainingsfluitje eraan, geen gezicht, maar oerkomisch natuurlijk!

Ben begonnen aan mijn stukje voor het BD, dat woensdag a.s. af moet zijn. Door de beperkte lengte (max 400 woorden) kan ik niet zo lekker weg leuteren als in mijn blog. Ik zit me voortdurend te bedenken wat de ca 16.000 abonnees van de editie Oss en omstreken nu eens interessant zouden kunnen vinden. Uiteraard spelen net als in mijn blog de beperkingen die mijn werk als diplomaat me oplegt, ook een rol, en moet ik een beetje verstandig zijn in de dingen die ik verkies te zeggen over dit land.

Radiostilte

2010-10-07T17:32:00.000+06:00

Twee weken geen kik gegeven, zo hou je natuurlijk geen lezers vast!

Na de twee weken malaise van onlangs was het gisteren weer plotseling raak: diarrhee en zere spieren, de moed zonk me in de schoenen. Gelukkig ging het vandaag wel weer. Het trainen komt weer langzaamaan op gang, maar de grote volumes moeten nog komen. Het zou al mooi zijn als ik deze week 15 km haal. De antibioticakuur die ik onlangs heb gevolgd heeft flink in mijn conditie gehakt. Ik ben overigens begonnen met het ontwerpen van een trainingsschema tot volgend jaar augustus, en zal daar binnenkort meer over schrijven. Er zitten in ieder geval een aantal zeer zware piekweken in, met in april en mei volgend jaar trainingsvolumes van 50 tot 70 kilometer!

De vorige week draaide vooral rond M.: eerst klachten van zijn leraren over de belabberde kwaliteit van zijn huiswerk, vervolgens zelfs een beschuldiging van plagiaat die ik nogal kwaad en met succes heb weersproken (hij had een geparafraseerd artikel inclusief naam van de auteur via e-mail ingeleverd als huiswerk: sloppy, maar geen plagiaat), en tenslotte flikte hij het tegen ons uitdrukkelijke verbod in om in zijn eentje tijdens het spitsuur door het verkeer van Dhaka naar huis te fietsen! Voor dat laatste vergrijp wordt zijn fiets een maand lang aan de ketting gelegd, met de verzekering dat de fiets bij opbod wordt verkocht als ie het nog eens doet. Ook word hij deze dagen door ons strakker aan de lijn gehouden met zijn schoolwerk, dit alles tot zijn grote ontevredenheid, al begrijpt hij het wel. Toch moet ik stiekem wel om hem lachen: die stunt met zijn fiets had hem wel een 'thrill' gegeven zei hij... Benieuwd waar hij over 10 jaar zijn thrills gaat zoeken...

Met het Brabants Dagblad is alles rond: ik schrijf met ingang van oktober een korte maandelijkse column over mijn belevenissen in de aanloop naar mijn Kanaalovertocht. Ik moet de eerste column voor eind volgende week inleveren.

Zomaar drie verdrinkingsgevallen uit de krant van vandaag

2010-09-24T23:51:00.000+06:00

Een van de bekendste Engelstalige kranten in Bangladesh, de Daily Star, schreef vandaag over drie verdrinkingen die afgelopen zondag en maandag in nabijgelegen plaatsen plaatsvonden: twee kinderen en een volwassene. Toen ik het artikel las besefte ik dat alledrie de gevallen elk op hun manier exemplarisch zijn voor de gruwelijke aantallen verdrinkingsdoden in dit land: 2 kinderen ieder uur, en een mij onbekend aantal volwassenen. In plaats van statistieken, wil ik deze keer de drie slachtoffers bij naam aan jullie voorstellen:

Babul Islam, een 40 jaar oude concierge van een middelbare school, was zijn voeten aan het wassen in een van de ontelbare vijvers die Bangladesh rijk is (gegraven om grond rondom te verhogen en dijken te bouwen; gebruikt voor het kweken van vis, de was, en om te baden) toen zijn sandaal in het water viel. Hij verdronk toen hij de vijver instapte om de sandaal pakken. Hij had nooit leren zwemmen. Ik weet niet of Babul Islam een gezin achterliet, maar acht dat wel waarschijnlijk. Zo ja, dan is op basis van de gebruikelijke gang van zaken in dit land te verwachten dat zij met het wegvallen van de kostwinner veroordeeld zijn tot (nog diepere) armoede, met alle sociale consequenties vandien: schoolgaande kinderen mogelijk van school, kinderarbeid om als gezin het hoofd boven water te houden, vroege (nog vroegere) uithuwelijking, enz., dus een nieuwe generatie die niet uit de armoedeval zal geraken;
Raisa Rana, een ondernemende peuter van 17 maanden, ging binnenshuis op onderzoek uit toen haar familieleden even niet opletten, en viel in een emmer water, waarna ze verdronk.
Sohel Chowdhury, een jochie van 8 jaar, verliet 's ochtends het ouderlijk huis om te gaan spelen in zijn dorp. Rond het middaguur werd zijn lichaam gevonden in een vijver in de buurt. Is hij erin gevallen, of is hij alleen gaan zwemmen? In ieder geval was hij niet in staat om op eigen kant de kant te bereiken.

Dit is veel minder dan het topje van de ijsberg. Over verdrinkingen publiceren de kranten in Bangladesh niet zo veel als over de talrijke en meer spectaculaire verkeersongevallen, en daarom viel dit berichtje me op. Behalve om schokkende statistieken gaat het ook om diep tragische individuele gebeurtenissen, iedere keer opnieuw. Het mooie is echter dat er met relatief eenvoudige middelen iets aan te doen is.

De redenen voor de ongelukken die ik hier heb aangehaald zijn divers: in het geval van Raisa was haar familie even niet alert, en dat kan iedere ouder overkomen. Zwemlessen zouden haar niet hebben geholpen. Maar door mensen voor te lichten over de gevaren van zoiets ogenschijnlijk onschuldigs als een emmer water op de grond (in plaats van op een tafel) kun je dergelijke gevallen verminderen. Hele basale zwemlessen zouden de dood van Babul en Sohel zeer waarschijnlijk wel hebben kunnen voorkomen .
Het CIPRB, dat ik met mijn Kanaaloversteek en deze website wil steunen, werkt op beide fronten: zwemlessen vanaf 4 jaar, en tevens voorlichting voor de hele gemeenschap, niet alleen over de gevaren van water, maar ook van vuur, gif, verkeer, etcetera. Doe me een plezier en ga even kijken op hun website, of bekijk even het filmpje!

Man zonder ledematen zwemt Kanaal over

2010-09-19T21:41:00.000+06:00

Niet te geloven: man zonder ledematen zwemt Kanaal over! In 13,5 uur, nog snel ook. Onaards, zo'n wilskracht.

A. en ik blijven in de lappenmand, hoewel we wel tot enige activiteit komen. A. heeft zich vanochtend naar een taaltest op de British Council begeven, en gaat vanaf woensdag tot mid-november een intensieve cursus volgen om haar Engels naar nog hoger niveau te tillen. Ze is echter op haar tandvlees teruggekomen (door het verkeer lang in de auto gezeten) en heeft de rest van de dag in bed gelegen.

Ikzelf heb de hele dag gewerkt, maar met toenemende rillingen, een licht gevoel in het hoofd, en moe. Mijn geplande dienstreis van vijf dagen naar Jakarta afgezegd op zeer indringend advies van onze huisarts, een Brit, die een ongelooflijke hoeveelheid tijd aan ons besteedt.

Hij heeft er nog steeds niet de vinger op kunnen leggen wat ons mankeert: gezien de negatieve uitslag van onze bloed- en urinetesten denkt hij nu minder aan knokkelkoorts dan aan een vorm van buiktyfus of paratyfus, gematigd doordat we er enige bescherming tegen genieten door eerdere vaccinaties. In afwachting van de uitslag van een bloed- en faeceskweek gaan we morgen allebei beginnen met een antibioticakuur. We hebben geen idee wat er gaande is, maar vertrouwen maar op zijn advies.

Buiktyfus zeg, het moet niet veel gekker worden, al is het net zo'n mooie aanwinst voor ons lijstje tropische ziekten als knokkelkoorts. Alle gekheid op een stokje: het ondermijnt de moraal wel, zo'n week lang samen ziek. Voor de kinderen is het ook niet leuk, twee van die zombies in huis, al sprongen schatten van vrienden dit weekeinde bij en hebben ze de drie jongsten een dag onder hun hoede genomen terwijl wij ziek lagen te zijn.

Toch valt er ook wel wat te (grim-)lachen: A., bang voor prikken, kneep 'm zo voor het voornemen van de arts laatst om haar aan een infuus te leggen als ze niet beter zou hydrateren dat ze diezelfde avond en nacht tegen heug en meug vijf liter glucose-zoutoplossing naar binnen heeft geworgd. Vijf liter! Dat lukt mij niet eens met bier!

Knokkelkoorts?

2010-09-17T22:25:00.000+06:00

In de serie 'rottige tropische ziekten' van de familie, deze keer: dengue fever of knokkelkoorts.

Eerdere ervaringen betroffen malaria (dochter T. 2 keer, ikzelf 5 keer); bilharzia (ik 1 keer, mijn longen vol parasieteneitjes); en veruit de smerigste: botfly (Dermatobia hominis - een onder de huid groeiende larve van een soort horzel, die er als een made uit komt gekropen. Medisch niet erg alarmerend, maar walgelijk natuurlijk - R. en G. elk een keer). Allemaal opgedaan in de Centraalafrikaanse Republiek. Tot nu toe leek Bangladesh mild voor ons.

Botfly: horzellarve breekt
uit door de huid. Misselijkmakend
als je het bij je eigen kind ziet, maar
verder vrij onschuldig.

Deze keer lijkt A. echter aan de beurt. Ze is al vier dagen goed ziek en de dokter vermoedt dengue fever. Bijna 40 graden koorts, zere botten en spieren, en licht uitgedroogd. Ze moet nu een suiker-en-zout oplossing drinken die ook wordt gebruikt voor cholera-patienten. Als ze niet meer gaat drinken 'suggereert' de dokter dat ze aan een infuus moet.

Ikzelf ben ook al een paar dagen niet lekker: rillingen, diarree en bek-en bekaf, al is het minder spectaculair knock-out dan A. Mijn korte training op 12 september was al een indicatie: ik was moe en had ook geen zin in meer. Ik heb dinsdag, gisteren en een groot deel van vandaag op bed doorgebracht, waar A. dus al lag. Ook licht uitgedroogd volgens de dokter, dus ook ik ben aan de suiker-en-zout oplossing. Die is niet erg lekker, maar ik heb er niet zo'n moeite mee als A. en klok gemakkelijk een halve liter in een keer weg. Zij doet het met kleine slokjes, wat de walging nog erger maakt. Ik heb haar er natuurlijk op gewezen dat mijn jarenlange en zorgvuldig onderhouden expertise met bierdrinken nu goed van pas komt, maar ze was er niet erg van onder de indruk :-(

Vandaag zijn er voor ons beiden bloed en urinetests uitgevoerd, morgen weten we hopelijk wat er precies aan de hand is. Komende zondagavond moet ik voor vijf dagen naar Indonesie voor het werk, maar ik twijfel of ik in deze vorm wel moet gaan.

Van trainen is dus niets gekomen, al ben ik vanochtend een half uurtje met M. naar het zwembad gegaan om wat sprintjes te oefenen voor zijn schoolwedstrijd morgen. Ik zwom er een beetje naast. Met een paar eenvoudige aanwijzingen ging zijn 50 meter vrij drie seconden sneller. Het intensieve trainen met het schoolteam van de laatste weken (5 keer per week) werpt zijn vruchten af: zijn techniek en snelheid zijn duidelijk vooruitgegaan, en hij lijkt het nog steeds leuk te vinden.

Thank you AISD!

2010-09-13T09:10:00.000+06:00

Voor het eerst sinds lange tijd weer eens 's ochtends vroeg (6 uur) in het water gelegen. Niet omdat ik dat zo leuk vind, maar omdat zoonlief zijn wiskundehuiswerk voor vandaag tijdens de Eidvakantie in zijn kluisje had laten liggen en dit vanochtend op school moest maken. Ik heb hem naar school gebracht en ben toen maar weer eens een ochtendtraining gaan doen, een kleintje dit keer: 2 km. In tegenstelling tot wat je misschien zou denken vind ik er niet veel aan om me 's morgens vroeg al zo in te spannen, maar je ontkomt er op een gegeven moment niet aan als je veel kilometers moet maken. Voordeel is wel dat je al voor achten klaarwakker op het werk bent, en al het nodige werk gedaan kunt hebben tegen de tijd dat de meeste collega's arriveren. Ook bespaar je zo kostbare tijd met het gezin.

Een beetje reclame als dank voor alle medewerking!

Mijn hele Kanaalonderneming staat of valt natuurlijk met de beschikbaarheid van trainingswater, en dat is in Dhaka geen sinecure. Ik ben volstrekt afhankelijk van het zwembad van de American International School, waar nu alle vier de kinderen naar toe gaan. Vorig jaar heb ik alle medewerking gekregen om ook buiten de standaarduren te trainen (met name 's ochtend van 5.30 tot 7.30, i.p.v. de gebruikelijke 6-7: een uur is niet genoeg ). Het schoolhoofd merkte daarbij op dat hij het maar een bedenkelijk 'voorrecht' vond om om 5h30 's ochtends in een zwembad te 'mogen' liggen, en noemde me goedmoedig een 'nutter', een mafketel. Overigens moest ik wel een legal waiver tekenen, zodat mijn nabestaanden de school niet kunnen suen mocht ik tijdens een van mijn trainingen de geest geven... het blijft tenslotte een Amerikaanse school ;-).

Vanochtend heb ik met het nieuwe schoolhoofd en de nieuwe sportcoordinator gesproken, en ook zij waren bijzonder behulpzaam: ik mag van mijn speciale 'voorrecht' gebruik blijven maken. Thank you AISD!

Overvol

2010-09-12T14:43:00.000+06:00

Niet echt een alternatief
voor het zwembad...

Ziezo, ik ben weer van mijn zeepkist afgestapt... ;-)

Wellicht schrijf ik binnenkort zelfs weer eens wat over zwemmen. Deze Eid dagen geen minuut getraind, alleen maar thuis beetje bezig geweest met het gezin, en met een virusje in bed gelegen. Ontdekt dat een mogelijk 50-meter buitenbad in een ander staddeel a. wel 90 minuten rijden is (door het verkeer) en b. op dit moment geen water bevat. Het blijft dus 25-meter baantjes trekken, tenzij ik in de Buriganga ga liggen...

Hier is een interessante serie over Dhaka als ' s werelds snelst groeiende megacity, nu nog 15 miljoen inwoners, voor 2025 wordt verwacht dat het er meer dan 20 miljoen zullen zijn. Moeilijk voor te stellen hoe dat zal zijn, de stad is nu al bijna onleefbaar vol.

Wel zou het helpen als er verkeersregels werden ingevoerd, en politieagenten eens begonnen met verkeersboetes uitschrijven. Niets is zo ongedisciplineerd als het verkeer in Bangladesh. De riksjas en 'babytaxis' zorgen voor veel chaos, maar de bussen zijn het ergst. Op de foto hiernaast is te zien dat de meeste bussen niet bang hoeven te zijn voor nog een krasje. Buschauffeurs in de stad zijn meestentijds jonger dan 18 (goedkoper voor de buseigenaar) en hebben geen rijbewijs. Chauffeur wordt je hier niet door een rijexamen, maar door promotie: van kaartjesverkoper ga je door naar chauffeur! Met een beetje pech zijn ze ook nog gedrogeerd (goedkope amfetaminen, ook gebruikt door riksja wallahs) om hun lange dagen te kunnen volhouden. Het aantal verkeersslachtoffers in dit land is dan ook schrikbarend, en zeer veel dodelijke ongelukken worden door jagende bussen veroorzaakt. Ik ben er laatst nog door een van de weg gedrukt (gewoon geramd!) toen hij bij een stoplicht rechtsaf wilde en ik rechtdoor. Toen ik erachter aan reed om verhaal te halen.... vluchtten de chauffeur en alle passagiers, en stond ik voor een lege bus midden op een druk kruispunt! Meteen een toeloop natuurlijk, en even later kwam de chauffeur teruggeslopen: een jongen van zeker niet ouder dan 16. Wilde midden op straat mijn voeten kussen teneinde om vergeving te vragen (wat ik niet wilde natuurlijk). Een bizarre ervaring.

Vervolgens zou men eens wat moeten doen aan de creativiteit van de elektriciens in Dhaka: alles hangt maar boven de grond, ieder voegt er zijn eigen bedrading aan toe, en regelmatig wordt er wat losgetrokken door passerend verkeer - de foto geeft een idee. Soms worden voetgangers geelektrocuteerd door loshangende draden. Ik moest laatst M. nog wegtrekken toen we naar huis wandelden en hij tegen een loshangende draad dreigde te lopen.

Waar was jij, toen...?

2010-09-12T01:34:00.000+06:00

Weet jij nog waar je was toen je het bericht kreeg van de aanslag op de Twin Towers op 11 september 2001?

Ik wel: ik liep, nog maar een paar maanden eerder aangenomen bij het DG Buitenlandse Betrekkingen van de Europese Commissie in Brussel, het kantoor van een oudere collega binnen die aan de website van CNN gekluisterd zat en me toonloos vertelde dat er een vliegtuig het WTC was binnengevlogen. Mij lukte het vervolgens niet eens op de site binnen te komen wegens de enorme online toeloop. Ik belde A., die thuis was, en die vertelde me dat er net een tweede vliegtuig de andere toren was binnengevlogen. Ik werkte net een aantal maanden bij het Departement voor Buitenlandse Betrekkingen, eenheid E3: Kaukasus en Centraal Azie. Ik en mijn collega’s waren heel behoorlijk op de hoogte van de situatie in Afghanistan. Ik had toevallig net daarvoor Ahmed Rashid’s befaamde boek over de Taliban gelezen. Uiteraard begonnen we onmiddellijk te speculeren over de daders, en mijn onmiddellijke vermoeden dat Al Qaida erachter zat bleek al snel juist. De dynamiek van mijn job, EU desk officer voor de toen nog wat slaperige centraal Aziatische staten Kazakhstan, Kirgizie en Tajikstan, veranderde radicaal, en plotseling bevonden ik en mijn collega's ons dichtbij het midden van een draaikolk.

De wereld is er sindsdien absoluut op achteruitgegaan, zo ook in Nederland. Ik deel al lang de ergernis over integratieproblemen, met name onder Marokkaanse jongeren. Respectloos gedrag, homo’s, vrouwen en ouderen treiteren, diefstal, geweld, ik ben geheel no-nonsense waar het de aanpak van die problemen betreft, en heb geen probleem met het noemen van man en kameel. Zoals zoveel Nederlanders ben ik ook medeverantwoordelijk voor het (lang geleden) jarenlang ontkennen van de problemen vanwege misplaatste political correctness.

Maar laten we het debat wel zuiver houden: de problemen die er zijn met allochtone jongeren hebben meer dan met de Koran te maken met de culturele ruraal-urbane tweedeling tussen het Rifgebergte en Casablanca. Meer indirect heeft het ook meer met de bijna blinde steun te maken die decennialang is gegeven aan de semi-schurkenstaat die Israel is geworden, in plaats van dit prachtland als een volwassen lid van de wereldgemeenschap te behandelen. Kijk ook naar het feit dat zoveel allochtone jongeren (niet in het minst de dochters) wel maatschappelijk integreren en schitterend slagen.

Hoewel ik zelf een overtuigd, doch niet militant, atheïst ben, verafschuw ik het gemak waarmee de laatste jaren maar van alles maar over de Islam gezegd wordt. Om een bekende muurslogan in Amsterdam in 1941 te parafraseren: blijf met je rotpoten van andermans rot-religie af.

In tegenstelling tot veel PVV-stemmer en -sympathisanten, woon en werk ik met en temidden van moslims, en reken ik een (klein aantal) moslims al zo’n 25 jaar tot mijn naaste vriendenkring. Mijn beleving van ‘de’ Islam is een heel andere. De moslims waarmee ik omga verafschuwen gewelddadig extremisme evenzeer als ik. Ik houd van de sterk ontwikkelde charitatieve kant van de islam, zoals de verplichte zakat voor armen, die in het Christendom bij mijn weten geen parallel heeft(*). Ik zal nooit de zachtheid en blijheid vergeten waarmee een vrouwelijke lokale collega nog wekenlang als het ware omhuld was na haar eerste hajj naar Mekka vorig jaar. De sfeer rond Eid ul-Fitr is als rond de Kerst in Europa, prettig, knus, vrolijk, en volledig open voor niet-moslims die erin willen delen.

Er zijn experimenten geweest waarbij mensen tot de meest afschuwelijke dingen in staat zijn zodra zij hun medemens niet langer als mensen zien. Denk aan het Milgram experiment, maar denk ook aan de burgeroorlog in Joegoslavie en de genocide in Rwanda, en de onzegbare dingen die naaste buren, zelfs familieleden, elkaar aandeden. Geert Wilders, Terry Jones, en anderen, dehumaniseren de Islam, zoals Osama Bin Laden, Al Qaida en de Taliban de westerse wereld hebben dehumaniseerd.

Wilders’opvattingen over de islam zelf zijn bekend, en om met Voltaire te spreken, ze staan me tegen, maar ik wil mijn leven geven (nou ja, alleen als het echt moet…) voor zijn recht die te hebben en uit te spreken. (Overigens zegt hij nog wel meer op sociaal-economisch gebied, en ook daar heeft hij veel stemmen aan te danken. Niet negeren alstublieft, dames en heren politici!) Met velen ben ik echter zeer ongerust over wat Wilders over een paar uur zal zeggen bij Ground Zero in New York, en wat het in de wereld teweeg kan brengen. Het is aan hem om verantwoordelijk met zijn vrijheden om te gaan. Zo niet, hoe kan hij dan nog claimen een betrouwbare regeer- dan wel gedoogpartner te zijn?

Hoe breng je de nuance terug in het denken van die 1.453.944 Nederlanders die op hem gestemd hebben? Het gaat er bij mij niet in dat dat allemaal schuimbekkende islamhaters zouden zijn. Ik ken er waarschijnlijk heel wat, en ik ben ervan overtuigd dat zij hun verlangen naar een ordelijke en fatsoenlijke wereld delen met de rest van de wereld. Dus ook met de overgrote meerderheid van de moslims.

Noem me een idealist, maar ik ben er nog altijd van overtuigd dat er meer is dat mensen verbindt dan dat hen scheidt, in Nederland, maar ook in de rest van de wereld. Zelfs na 9/11.

(*) post scriptum: Teunie Luijk wijst me op de praktijk van de tienden in de Bijbel en de Christelijke traditie.

Een aardbeving en een dagje protocol

2010-09-11T23:24:00.000+06:00

Een aardbeving gisterenavond, duidelijk voelbaar. Later bleken er een aantal lichte aardbevingen en naschokken te zijn geweest in heel Bangladesh. Naar ik begrepen heb geen slachtoffers of grote schade. Als in Dhaka ooit een echt zware aardbeving plaatsvindt is de ellende niet te overzien: stadsplanning een puinhoop, bouwnormen niet gerespecteerd, overbevolking, etcetera.

Over tot de orde van de dag: vandaag zoals ik al had aangekondigd een lange ochtend van protocollaire verlichtingen i.v.m. Eid ul-Fitr (Suikerfeest), en het was zoals ik verwachtte. Wel een meestentijds zeer strak geregelde show (in tegenstelling tot mijn ervaringen met protocol in Centraal Afrika), met diplomaten die door het Staatsprotocol keurig en vlot langs de President en de Premier werden geleid, waarna ook de Leidster van de Oppositie, die bij de volgende verkiezingen zeer wel weer aan de macht zou kunnen komen, met een bezoek moest worden vereerd.

Bij de Premier was het snik- en snikheet: een grote en schitterend versierde tent met onvoldoende krachtige ventilatoren, en alle diplomaten stonden te zweten als otters in hun pakken: niet alleen mijn overhemd, maar ook mijn jas en broek waren drijfnat! De Canadese High Commissioner (ambassadeur) trok aanvankelijk geamuseerde blikken van zijn collega’s toen hij kwam opdagen in de plaatselijke dracht, een lang geborduurd katoenen hemd met een wat komisch aandoend kalotje op zijn hoofd, Eid-cadeautjes van zijn lokale ambassadestaf. Toen we elkaar bij het derde bezoek zagen bleek dat de Canadees groot gelijk had en dat de pakdragers dom waren: de lokale dracht is natuurlijk veel comfortabeler, en ik heb mezelf een mooi lokaal hemd beloofd voor volgend jaar. De Premier was in haar rondje onder de diplomaten overigens alleraardigst en vol begrip voor ons ongemak bij het zien van al die hevig zwetende stropdasdragers.

Bij de Leidster van de Oppositie brak er rumoer uit toen een mensenmassa van lokale politieke aanhangers zich door een deur heen de ontvangstzaal in wurmde, veel geschreeuw, gelukkig geen gewonden of erger.

Ondanks mijn gemopper en tegenzin kunnen deze recepties wel degelijk nuttig zijn. Je staat lang in de rij met collega-diplomaten en praat natuurlijk ook over niet-triviale zaken. Zo zagen de Italiaanse ambassadrice en de pauselijk Nuntius (in vol bisschoppelijk ornaat) in de rij hun kans schoon om me eendrachtig te be-lobbyen voor Europese fondsen voor een netwerk van 700 door katholieken gerunde (maar voor alle geloven toegankelijke) non-government schools. Ik heb ze de regels uitgelegd: alleen toekenning van fondsen op basis van competitive bidding; ik heb ze op wat mogelijkheden gewezen om samen te werken met NGOs. En je vangt altijd wel wat nieuwtjes op, maar dat is niet per se geschikt voor een blog…;-)

Eigenlijk had ik ’s middags nog naar een andere ontvangst moeten gaan, A. had zelfs, heel lief onder het motto 'gedeelde smart…'), aangeboden er samen heen te gaan. Ik was echter al niet lekker opgestaan en de ongewenste sauna bij de Premier heeft me de das omgedaan. Ik ben rillend in bed gekropen en er vanavond pas uitgekomen. Zit nu beurtelings rillend en zwetend te schrijven met een glas tequila om de boze geesten te bezweren.

Kathartige Samaritaan

2010-09-11T01:30:00.000+06:00

M. (11) had met zijn vriend(inn)enclubje (hij, een Keniaanse jongen, een Bangladeshi/Italiaanse, en een Britse) twee jonge straatkatjes zonder moeder gevonden. Omdat de ouders van de andere drie het vertikten de beesten onderdak te bieden en hij verwachtte dat hij ook bij A. en mij wel nul op het rekest zou krijgen, blijkt hij ze gisteren onder onze ogen in zijn sporttas mee naar zijn kamer te hebben gesmokkeld! De hele avond was hij voortdurend op zijn kamer met zijn muziek nogal hard aan, wat hij anders nooit doet. Om 2 uur ’s nachts was ik nog op, en was verrast toen hij ook nog door het huis bleek te lopen. Ik hoorde toen pas gemiauw. Hij liet me twee piepjonge katjes zien (‘Tigress’en ‘Angel’), waarvoor hij in een metalen boekenkist met lappen en een kommetje melk onder zijn bureau een nestje had gemaakt, inclusief een bureaulamp om ze warm te houden. Heel vertederend, niet alleen de katten, maar ook zijn toewijding. De beestjes mogen blijven van ons, al voorzien we dat het vervelend zal zijn wanneer we hier over twee of drie jaar weggaan. Wel zijn we strikt over geen beesten in huis, dus vandaag ging de inmiddels nogal riekende kist naar buiten op onze overdekte parkeerplaats (ons minituintje is al bezet door een konijnenren). M. was, inmiddels murw door het slaapgebrek, boos op me en in tranen (‘katten hebben last van muggen en zijn bang van het gemiauw van de grote straatkatten’), maar dat gaat wel over.

De belangstelling voor mijn blog is ineens enorm toegenomen sinds Teunie er melding van maakte op haar blog Eenvoudig leven. Ik zit al dicht tegen de 1000 bezoekers, veel eerder dan ik dacht.

Over 24 juli: de 'Channel General' en de 'Swim Bitch'

2010-09-11T01:07:00.000+06:00

Toen we deze zomer in Nederland waren ben ik in het weekend van 24 juli jl. naar Dover gereden om eens de sfeer op te snuiven van het Kanaalzwemmen: ieder weekeinde tussen mei en september komen daar gelijkgestemden samen om onder toezicht van de legendarische, inmiddels al 70+-jarige Freda Streeter (‘Channel General’) en Emma France (‘Swim Bitch’ – staat zelfs op haar T-shirt) te trainen in de haven, heen en weer zwemmend tussen twee hoge damwanden die zo’n 1250 meter uit elkaar staan. Ook was het voor mij een goede gelegenheid om de voor een Kanaalovertocht vereiste ratification swim te doen: 6 uur in water van 16 graden Celsius of kouder.

Freda Streeter -
de 'Channel General'

De 24e was een belevenis: ik ben vanuit een hotel in het prachtige achterland van Kent ’s ochtends vroeg naar de haven van Dover getogen waar zich zo’n 25 zwemmers verzamelden. Aan de hand van een nummer op je arm houden de trainers in de gaten of je je wel ieder uur meldt voor de ‘voedingen’: een bekertje warme koolhydratendrank (Maxim) en een paar snoepjes. (Als je je niet meldt weten ze in ieder geval dat ze kunnen gaan dreggen… Om je dan nog levend uit het water te halen zal het meestal te laat zijn.) Stiekem vond ik mezelf een hele pief om zes uur in koud water te gaan liggen, maar in zo’n club, en met zo’n trainer (de moeder van Alison Streeter, Channel Queen met 43 geslaagde Kanaalsolo’s), bleek dat niets bijzonders: niemand zwom minder dan 4 uur, en een aantal zwemmers deed die dag 8 uur, om de dag erop nog eens 7 uur te doen!. Zo’n 8/7 drill is de laatste piekinspanning voor veel aspirant-Kanaalzwmmers zo’n twee weken voordat ze overtocht wagen. Ik heb voor het IJsselmeer een 4/3 uurs drill gedaan, en dat was al een hele klus, dus petje af voor 8/7.

Toen ik na 6 uur verkleumd maar zeer voldaan uit het water kwam, kreeg ik een certificaat als bewijs (aan de schipper te overleggen volgend jaar, anders wordt er niet gestart). Ergens tussen Nederland en Bangladesh is dat certificaat zoekgeraakt. Gelukkig waren Emma en Freda zeer bereidwillig en hebben ze me vandaag via de mail een duplicaat gestuurd! Een hele opluchting en dus schrijf ik vandaag over de 24e juli.

Eerste contact met het Centre for Injury Prevention and Research!

2010-09-09T00:18:00.000+06:00

Bakken werk, van trainen is het nauwelijks gekomen deze week. Tot overmaat van ramp zijn mijn vaste trainingsbad en de weight room op de Amerikaanse School van donderdag tot en met zondag gesloten i.v.m. Eid ul Fitr. Het zal wel een beetje hardlopen of hillwalking worden dit weekeinde, thuis op de tredmolen.

Vandaag kennisgemaakt en lang gesproken met oprichter Fazlur Rahman en zijn collega van het Centre for Injury Prevention and Research, de beoogde begunstigde van dit project.

Ik had al wat huiswerk gedaan bij collega's uit de ontwikkelingswereld hier in Dhaka, ook (en gezien de realiteit in Bangladesh: met name) over de financiele managementcapaciteiten van het CIPRB. Na ons gesprek van vandaag heb ik er alle vertrouwen in dat dit een prima club is om te steunen. Solide academici met een nobele maatschappelijke missie. Ik heb ze toegezegd mijn best te gaan doen om hun werk meer voor het voetlicht te brengen, in Bangladesh en in Nederland.

Een door de CIPRB getrainde dorpszweminstructeur aan het
werk. Het bamboeplatform (op stahoogte voor de kleintjes)
met omheining (zie ook de andere foto's) kost zo'n
vijftig euro aan materiaal en arbeid (5 dagen) en
gaat een jaar mee - geen geld dus!

Je staat er versteld van hoezeer de meest elementaire veiligheid in en rond het huis nog onder de aandacht van vooral de armste bevolking moet worden gebracht. Zaken als: geen landbouwgif op de grond van je hut/huis laten staan, maar een plank aan de muur maken en het daarop zetten. Geen kinderen alleen bij je oliestelletje met grote pan kokende rijst laten. Geen kinderen op de rand van een waterput laten zitten. Ze niet op of bij een drukke weg laten spelen. Postbus 51 is hier letterlijk nog ver weg, al wil het CIPRB ijveren voor bijvoorbeeld een nationale Giflijn. Mensen zijn hier niet dommer dan elders, maar wel veel vaker ongeletterd en druk met overleven, en er is geen enkele veiligheidcultuur (zie het verkeer, de blootliggende electriciteistdraden op straat, etc. etc. - laatst knikkerde er nog een schilder zo'n zeven meter naar beneden van een gevel van ons huis - godzijdank alleen een gebroken arm). Een van de beste maatregelen om doden en gewonden onder kinderen te voorkomen is het organiseren van anchals, gemeenschapscreches, tussen 9 en 1 iedere dag, de periode waarin de meeste ongelukken gebeuren wegen gebrek aan toezicht.

Het CIPRB is dus zeer in zijn nopjes met mijn actie. We waren het erover eens dat we ons het best kunnen focussen op het probleem van kinderverdrinkingen, hoewel het CIPRB als instelling dus een veel breder spectrum van problemen bestrijkt. Er is een mooi verband tussen Kanaalzwemmen en zwemles voor kleine kinderen als twee tegenovergestelde uiteinden van het zwemvaardigheidsspectrum: dat komt een heldere boodschap ten goede. Ze gaan me wat concrete cijfers en feiten verschaffen die ik kan gebruiken voor de fondsenwerving, zoals 'voor 50 euro kan het CIPRB een bamboeplatform voor kinderzwemlessen in een dorpsvijver bouwen waarmee 150 kinderen per jaar kunnen leren zwemmen' etc etc. Aangezien er in Bangladesh tienduizenden dorpen zijn, kunnen we even vooruit!

Het opzetten van de financiele kant van de zaak is nog even ingewikkeld. Het CIPRB heeft geen bankrekening in Europa, dus hoe dat met justgiving.com moet moeten we even bekijken. Ze gaan er zelf achteraan. Ikzelf moet een nieuwe bankrekening bij de ABN-Amro open: E.C.J. van Gool - inzake [naam project]. Ik had liever een geheel van mij gescheiden bankrekening met alleen de naam van het project, maar dan moet er een stichting komen, inschrijving Kamer van Koophandel, etcetera - laat dan maar zitten, we houden het simpel.

Na de komende Eid feestdagen gaan we proberen een vrije zaterdag met het CIPRB naar een zwemproject te gaan in een naburig district. Hopelijk kunnen de kinderen mee, zo wordt het nog een mooi educatief dagje voor het hele gezin. En dan kan ik deze site eens gaan voorzien van meer foto's.

Column!

2010-09-06T23:05:00.000+06:00

Leuke mail van verslaggever Henk Verhagen van het Brabants Dagblad vandaag: men wil me een 'hoekje' in de krant geven, eens in de maand. We gaan nog verder bekijken wat ik daar precies in ga schrijven, maar het is natuurlijk een prachtmanier om meer ruchtbaarheid aan het Kanaalproject te geven en hopelijk sponsoren te werven voor het anti-verdrinkingsproject in Bangladesh. Daarnaast hoop ik natuurlijk over meer algemene dingen te kunnen schrijven: ons leven en mijn werk hier bieden meer dan voldoende aanknopingspunten, en ik ben eigenwijs genoeg om af en toe mijn licht te willen laten schijnen over allerhande debatten en zaken in Nederland.
Maar laat ik eerst eens afwachten wat de verwachtingen van de krant zijn.

Iets heel anders: Vandaag weer eens een kijkje gaan nemen op een prachtblog dat ik onlangs ontdekte: Eenvoudig leven, geschreven door Teunie Luijk uit de Alblasserwaard(?), huisvrouw en bestierder van een gezin van tien (!) kinderen. Ze schrijft prachtig en laat lezers op een hele plezierige manier delen in haar leven met eindeloos veel tips over consuminderen en beschouwende flitsen over haar leven en gezin daartussen. En waar je zou denken dat het wel armoe troef zal zijn: niets is minder waar. De vreugde spat ervan af. Petje af ook voor Teunie's time management: zonder huishoudelijke hulp slaagt ze erin haar twaalfpersoonshuishouden draaiende te houden, tijd over te houden voor haar blog, liters en liters verse jam, wijn en vruchtensap zelf te maken, en ook nog even een vriendin te helpen met de vakantiewas. Niets duikvakanties in de Malediven en safaris in Zuid-Afrika, maar groot familieplezier om een middagje pruimen plukken in een boomgaard of een dagje naar het Noordzeestrand met een meegenomen picknick. Zij die mij kennen zullen verbaasd zijn over mijn enthousiasme over deze site, maar ik ben er echt van onder de indruk. Misschien omdat ik meer en meer besef, met het vorderen van de leeftijd misschien, dat levensvreugde heel erg in de kleine dingen zit. Niet voor niets zijn we afgelopen zomer, zoals de vorige zomers, 9 weken lang met het hele gezin in Lith gebleven om te genieten van buren, familie, buurt. Een vreemd contrast met onze al sinds jaren nomadische levenswijze, dat wel. En het Kanaal over willen zwemmen past er ook niet helemaal in.

Tegenvaller

2010-09-05T22:41:00.000+06:00

Jammer zeg: zojuist vernomen van de organisatoren dat de 12-uurs marathon in Zurich in 2011 geen doorgang zal hebben, en wellicht ook net in 2012, wegens renovatie van het zwembad waarin vorige edities steeds gehouden werden. Erg jammer, 12 uur getimed zwemmen was een mooi doel voor februari, ik zal iets anders moeten bedenken. Suggesties welkom!

Opnieuw gewichtentraining gisteren, en veel minder spierpijn vandaag dan een week geleden. Vandaag na het werk een 3,5 km training met veel sprint en variatie in slagen, lekker. Een 200 meter vrij getimed in 2.39, wat voor mijn doen vrij snel is. Is het verbeelding of trok ik echt al met meer kracht mijn armen door het water? Toch is echt 100% sprinten niet mijn ding: ik ga liever heel lang hard dan heel even knoerhard.
Voorlopig is het lekker spelen, beetje genieten van mijn uithoudingsvermogen, alle slagen, veel wisselslag oefeningen, veel sprints. Ik heb Marcel's raad ter harte genomen: ieder training moet je uitdagen, geen garbage yardage. Ik ben van nature nogal lui (there, I said it!) en heb de neiging lekker comfortabel door te ploegen en meters te maken, maar intervalwerk is beter. Total body confusion is wat kanaalschipper Mike Oram aspirant Kanaalzwemmers aanraadt, oftewel anything goes, als het maar veel/zwaar is en voor steeds nieuwe prikkels zorgt.

Ik ben begonnen met het uitwerken van een trainingsplan voor komend jaar tot het Kanaal. Ik begin met de maandpieken: de lange weekeinden waarin je 2 tot 4 intensieve en/of lange trainingen op opeenvolgende dagen doet. Deze maand 4 x 1,5 uur, maar in juli volgend jaar 2x8uur, alles afgestemd op beschikbare tijd en geplande testmomenten. Daarna ga ik de indviduele weken verder invullen, vooral w.b afstanden en de verhouding zwemmen vs. crosstraining. Als ik eruit ben zal ik er eens wat over schrijven.

Ook meer aandacht voor versterking van de romp. Ik begin aardigheid te krijgen in oefeningen op de Swiss ball, waar ik nu een sessie mee goefend heb bij Gary. Deze week oefenen we nog meer. Vorige week was mijn enthousiasme nog wat bekoeld na een keer keihard van zo'n ding op mijn rug te zijn gesodem...rd (twee dagen een zere rug), maar de mogelijkheden met zo'n bal zijn onbegrensd.

De Swiss ball (beter een paar goedgeoefende modellen op zo'n foto dan een houterige 44-jarige die zijn Adonisvormen al enige tijd kwijt is...)

Het is bepaald niet alleen zwemmen en sport wat de klok slaat.
T. (9) eist de nodige aandacht: we zoeken een huiswerktutor voor haar en proberen er bij haar de moet in te houden. Ze moet erg haar best doen om het dubbele schoolwerk (Amerikaanse schoolen Nederlands) bij te benen en is wat zwaar op de hand deze dagen.
M. (11) traint voor het schoolzwemteam, en we zijn blij dat ie het eindelijk volhoudt. In het verleden kon het trainen hem niet boeien maar daar is ie overheen naar het schijnt (het feit dat de coach hem kwam vragen al-sje-blieft mee te doen (ze kwamen een 11-jarige te kort) heeft zijn ego duidelijk nogal gestreeld). Als ie het volhoudt mag hij met het team mee naar een swim meet van internationale scholen in Mumbai begin oktober. Toch leuk voor een 11-jarige: ik vond op die leeftijd op de fiets vanuit Oss naar de Teeffelse Wetering om daar op baars te vissen al best een belevenis. En dan voor het eten thuis!

Verder voel ik me op het werk als een Chinese jongleur die 20 borden op bamboetokken tegelijk aan het draaien houdt. Een onlangs gearresteerde vakbondsleider die in het gevang naar het schijnt buitengewoon 'onzorgvuldig' (laat ik maar netjes blijven) behandeld wordt, vergt veel aandacht nu ik ook het politieke week waarneem, en dat is naast het gewone operationele werk. En wat doe je met een teamlid dat onverwacht haar recht op 2 jaar ouderschapverlof opeist, te rekenen vanaf oktober, terwijl het subteam van drie personen waar ze deel van uitmaakt al zwaar onder druk staat?
Toch zou ik het niet anders willen. Ik vind dat voortdurende schakelen tussen onderwerpen heerlijk, en ik kan me nauwelijks een leukere job voorstellen dan die ik nu heb. Kon ik 'm maar vanuit Lith doen!

Minder heerlijk vind ik overigens het representatieve deel van mijn job, al hoort het erbij. Tijdens de Ramadan stromen de uitnodigingen binnen voor officiele Iftar recepties (de maaltijd waarmee de vasten aan het einde van de dag wordt gebroken) van hoogeplaatsen in d eregering, andere diplomatieke missies, NGO's, enz, Als ik niet uitkijk ben ik iedere dag de sigaar. Ik delegeer zoveel van dit soort gelegenheden als mogelijk naar collega's die het leuk vinden (of soms ook niet), of ik meld me af met een smoes ('wegens reeds bestaande verplichtingen'), om zo toch wat privetijd over te houden. Alleen komend weekend (Eid) ontkom ik er niet aan: dan mag ik, keurig in het pak gehesen, met de rest van het corps diplomatique (erg veel andere nr. 2's wier bazen curieus genoeg in deze periode allemaal wat anders te doen hebben ver van Dhaka) bij de President, de Premier en de Leidster van de Oppositie in de lange rij gaan staan teneinde hen de hand te schudden(#) en enkele beleefdheden met hen uit te wisselen, onderwijl de tijd in de rij dodend met terloopse kout met andere licht verveelde maar hun lot stoicijns ondergaande diplomaten. Nee, dan buffel ik liever op kantoor, in besprekingen of in het veld!

(#): niet de Leidster van de Oppositie echter: die schudt om religieuze redenen geen mannen de hand. Het verhaal gaat dat jaren geleden, toen ze nog Premier was, Nelson Mandela op bezoek kwam in Bangladesh. Mandela was goed gebriefd, en omdat ze geen mannen de hand schudde ..... omhelsde hij haar maar en gaf haar een flinke pakkerd! Alleen proberen als je Nelson Mandela heet.

Trampoline

2010-09-03T00:22:00.000+06:00

Beetje familienieuws deze keer.

Het mag wel in de krant: M. (11) heeft zijn schouderlange piekhaar laten terugsnoeien tot een wat beter verteerbaar Beatleskoppie. Foto's volgen misschien nog. Hij stond vandaag toen ik thuiskwam erg zelfvergenoegd in de spiegel te kijken - modebewuster en met meer stijlgevoel dan ik ooit ben geweest - hij draagt zelfs mijn stropdassen (onder een soort trainingjack... tja)! Ik ben nogal in mijn schik met het kort(er)wieken: dat gordijn van haar voor zijn ogen (ik noemde hem 'Sneep', naar een van Harry Potter's leraren) heeft me drie jaar lang gestoord, ik ben blij dat hij er vrijwillig de schaar in heeft laten zetten.

T. heeft een paar prima dagen achter de rug: een superdag op school ('rockstar in math' volgens haar lerares) en een geslaagde online typtoets waren genoeg om het emotionele tij eergisteren volledig te doen keren.

De trampoline die we in NL hebben gekocht en verscheept staat eindelijk op ons dak. Het afhalen op de luchthaven van Dhaka was een verhaal op zich. A. is niet minder dan vijf (!) keer gaan soebatten, documenten tekenen, kwaad worden, etcetera. Op een gegeven moment werd er zo'n 200 euro aan smeergeld voor diverse handtekeningen en stempels verlangd, wat we natuurlijk weigeren. Uiteindelijk hebben we de spullen op de invoerrechten na gewoon meegekregen.
Die trampoline is in overbevolkt Dhaka met zijn gebrek aan speelgelegenheid voor kinderen een mooie luxe. Om een of andere reden heeft er hier nog niemand aan gedacht die dingen op grote schaal in te voeren. Met al die expats en middle-class Bangladeshi's in flats moet daar toch een enorme markt voor zijn. Maar goed, na een weekje omgang met de lokale douane begrijpen we beter waarom...

IJsselmeerbikkels zwemmen nieuw NL Kanaalrecord!

2010-09-02T10:53:00.000+06:00

Geweldig nieuws natuurlijk: de IJsselmeerbikkels o.l.v. Richard Broer hebben het Kanaal in estafettevorm bedwongen in een wel heel snelle tijd: 8 uur en 57 minuten. Een nieuw Nederlands record, en de snelste estafettetijd die dit jaar gezommen is. Klasse heren!

De IJsselmeerbikkels met de befaamde Kanaalschipper Michael Oram na hun geslaagde recordpoging

Ik ben op uitnodiging van Marcel van der Togt en Richard Broer bij de 'Bikkels' gekomen afgelopen zomer, en zou eigenlijk meedoen aan deze overtocht. Die bleek echter niet te combineren te zijn met mijn werkzaamheden in Bangladesh, waar ik zoals gezegd op de winkel moest passen. Ralf van der Poel, aanvankelijk reservezwemmer, nam mijn plaats in en zwom waarschijnlijk sneller dan ik had gekund (en was aardig zeeziek naar ik heb begrepen). Nu ik hun belevenissen lees knaagt het natuurlijk bij me, daar was ik toch wel erg graag bij geweest. Maar ik heb het vermoeden dat dit niet het laatste is wat men van de Bikkels gaat horen: immers, er zijn nog geen NL records voor de dubbele en driedubbele Kanaaloversteek in estafettevorm, en die dienen er hoognodig te komen! ;-)

En nu verder...

2010-08-29T23:08:00.000+06:00

Met coach Marcel van der Togt gisterenavond laat over de telefoon de IJsselmeerovertocht nog eens besproken: hoewel mijn onverwacht snelle tijd voor ons beiden een prettige verrassing was, heeft hij als rechtgeaard coach volop op- en aanmerkingen, dus ik sta weer met beide benen op de grond. Dat is prima, al beviel die roze wolk voor een tijdje erg goed... :)

Het Kanaal is het grote doel voor augustus volgend jaar: 13 km langer, enkele graden kouder, en vooral veel woester dan het dit jaar spiegelgladde IJsselmeer. Een inspanning die ik me nog steeds niet goed kan voorstellen, en da's misschien maar goed ook...
De kunst is nu om tussentijdse doelen te formuleren om gemotiveerd te blijven voor de vaak loodzware trainingen. Burnout bestaat ook bij sporters, en moet voorkomen worden. Ik wil dat proberen door

Gewichtentraining wel een beetje
doseren natuurlijk...

training goed te plannen, dus niet het hele jaar door als een blinde door te trainen, maar met zorgvuldig geplande piekmomenten van steeds intensievere training;
training te varieren met andere sporten en oefeningen (roeimachine, beetje hardlopen, fietsen/hometrainer, en gewichtentraining); en, last but not least
een goed evenwicht te houden tussen familie, werk en sport (in volgorde van belangrijkheid).

Hoewel marathonzwemmen het onderwerp is van deze site, is dat maar een klein deel van wat ik doe en wie ik ben. Niettemin ben ik zeer content met mijn vrij nieuwe en toch wat excentrieke hobby.

Ik moet mijn definitieve planning voor het jaar nog maken, die hangt ook van Asha's plannen af. Ze wil dit jaar misschien in februari een intensieve cursus van een maand volgen bij de British Council in Dhaka, en daar wil ik voorrang aan geven: ik zal 's avonds klaarstaan voor de kinderen voor huiswerk en het naar bed brengen terwijl zij zit te blokken. Mocht de planning echter anders uitpakken, dan zou ik me kunnen inschrijven voor een 12-uurs wedstrijd (in een zwembad) in Zurich in februari 2011. Of anders opnieuw de Rottnest Channel Swim (19,7 km, in februari 2010 ook al eens gedaan), diezelfde maand. In april of mei 2011 dan een week ergens in koud water (16℃ of lager) intensief trainen. Dan zou ik in juni 2011 aan de Manhattan Island Marathon Swim (28,5 mijl, zij het met getijdenstroming in de rug) mee willen doen, qua afstand de perfecte voorbereiding, maar erg moeilijk om ertussen te komen. Slechts 25 solozwemmers worden toegelaten, en daar zitten internationale kanonnen bij. De enige wedstrijd ook waar je een essay moet schrijven over je beweegredenen om een kans te maken op toelating! Mocht dat niet lukken, dan een andere lange uitdaging in koud water in juni 2011.

Mijn training de komende twee maanden: 3 à 4 trainingen per week, niet te lang (3 a 4 km), veel sprint en intervalwerk om de snelheid er terug in te krijgen. Iedere 4 à 5 weken een zwaar lang weekend, met drie à vier zware en lange trainingen op opeenvolgende dagen. Verder ben ik voorzichtig begonnen met gewichtentraining om vooral schouders, armen en romp sterker te maken, en sta nu dan ook stijf van de spierpijn.

Zwemmen is maar een klein deel van mijn bezigheden deze weken. Met de ambassadeur op verlof mag ik een kleine maand op de winkel passen, wat erg leuk is, maar ook een flink pak extra werk met zich meebrengt. Ik zal er binnenkort eens wat over schrijven.
Daarnaast is de terugkeer naar Dhaka deze keer wat stroef voor de kinderen: ze missen Nederland en hun vriendjes en vriendinnetjes soms erg. Gisteren een huilende T. (9 jaar) moeten troosten die het even niet meer zag zitten en haar familie in Nederland en haar vriendinnen in Lith zo vreselijk miste. Diepe wanhoop. Geloof maar dat je op zulke momenten als ouder de verantwoordelijkheid voor je keuzes (werken in het buitenland) loodzwaar op je voelt drukken. Vandaag ging het gelukkig al weer veel beter, en de les die ze geleerd heeft is dat je de heimwee en het verdriet moet toelaten, maar ook dat het komt in vlagen, en dat het ook weer voorbij gaat. Gelukkig is ons gezin hecht, en een warm nest. De andere drie kinderen gaven haar gisteren bij het avondeten 'advies' hoe ze met het verdriet om kon gaan, mooi was dat.

Volgende week, op 8 september, zal ik de directeur en oprichter van het Centre for Injury Prevention and Research Bangladesh , dr Fazlur Rahman , ontmoeten. Ik wil met hem mogelijkheden bespreken om met mijn Kanaalovertocht activiteiten van zijn instelling te sponsoren. Hoewel die zich met veiligheid in en om het huis in het algemeen bezighoudt, hoop ik dat het mogelijk is de sponsoring vooral te focussen op de kwestie van verdrinkingen en zwemlessen voor de armste kinderen in dit land. Ik hou jullie op de hoogte via deze site!

Nog even uitbollen

2010-08-28T04:00:00.000+06:00

Na mijn IJsselmeerovertocht twee weken erg weinig gedaan. Niet alleen wachtte het werk weer, ook had ik A. en de kinderen een dikke week niet gezien, en het was vooral de kinderen erg zwaar gevallen.

Ik heb afgelopen vrijdag en vandaag pittige maar korte (3 km) zwemtrainingen gedaan met mijn clubje op de Amerikaanse School in Dhaka, en ik ben begonnen met wat opfrissessies gewichtentraining bij een Britse sportinstructeur, Gary, die een fitnessbedrijfje in een apartement hier om de hoek heeft. Verder nog erg nagenoten van mijn succesvolle en onverwacht snelle overtocht, en van de enthousiaste reacties op de twee artikelen in het Brabants Dagblad over de overtocht en mijn Kanaalproject.

De afgelopen avonden heb ik ook tijd besteed aan het schrijven van tekst voor deze site, en het opmaken ervan. De komende weken hoop ik ook met het CIPRB te kunnen bespreken hoe we hun sponsoring het best aan kunnen pakken. Ik denk dat justgiving.com de gemakkelijkste manier is, maar als iemand betere ideeën heeft houd ik me aanbevolen.

De IJsselmeerbikkels zitten inmiddels op hete kolen: ze kunnen ieder moment worden opgeroepen voor hun Kanaalestafette, waaraan ook ik aanvankelijk zou meedoen (het werk kwam ertussen). Ik heb een paar leuke trainingen met ze gehad in Wassenaar, en twee van de zes (Marcel en Richard) hebben me bijgestaan tijdens mijn IJsselmeerovertocht. Succes jongens!!